ՆԱՐԷ ԳԱԼԵՄՔԷՐԵԱՆ
Աշխատանքի առիթներու մտահոգութիւնը պիտի մնայ այնքան ատեն, որ արհեստական բանականութիւնը (ԱԲ) կը շարունակէ զարգանալ եւ տարածուիլ: Սակայն տակաւին կան գործեր, որոնք պիտի մնան մարդոց «ձեռքերուն» մէջ:
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Մայրաքաղաք Երեւանի մէջ կրկին անգամ երախտագիտութեամբ յիշած ու մեծարած են հայ մշակոյթի անխոնջ նուիրեալներէն մէկը՝ տաղանդաշատ արեւմտահայ արուեստագէտ, հասարակական գործիչ, հրապարակախօս եւ երգիծանկարչութեան հսկայ Ալեքսանտր Սարուխանը:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Պատմութիւնը երբեմն մեզի կը յիշեցնէ, թէ ամենասարսափելի զէնքերը միշտ ալ փամփուշտը կամ ռումբը չեն։ Ամենէն խոր վէրքերը շատ անգամ մարմնին վրայ չեն բացուիր, այլ՝ մարդկային մտքին մէջ։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Հայաստանը յաճախ կը բնորոշուի որպէս «թանգարան բաց երկինքի տակ»։ Այս բնորոշումը պատահական չէ. երկրի տարածքին սփռուած հազարաւոր եկեղեցիներն ու վանական համալիրները կը ստեղծեն իւրօրինակ ճարտարապետական թանգարան։ Անոնք հայ ժողովուրդի պատմական յիշողութեան, քրիստոնէական ինքնութեան եւ մշակութային շարունակականութեան կենդանի վկաներն են։
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Ամիսներ առաջ սեղանիս վրայ յայտնուեցաւ «Հոգեւոր սնուցում» վերնագիրով գիրքը, որուն հեղինակն է Ղպտի քոյր եկեղեցւոյ լուսահոգի հոգեւորականներէն Իուանիս եպիսկոպոսը։
ՕՐՀԱՆ ՓԱՄՈՒՔ
Թարգմանեց՝
ՆԱՐԵԿ ՔԱՀԱՆԱՅ ՏԷՅԻՐՄԵՆՃԵԱՆ
Այս թարգմանութիւնը կատարուած է Օրհան Փամուքի նորատիպ «Բառեր եւ նկարներ. ընտիր յուշեր, յօդուածներ եւ պատմուածք մը» գիրքէն, որ լոյս տեսաւ յունիս 2026-ին՝ «Եափը Քրետի» հրատարակչատան կողմէ։
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Կեանքը մեզի միշտ չի պարգեւեր այն, ինչ որ կը փափաքինք։ Երբեմն ան կը բերէ փորձութիւններ, կորուստներ, անորոշութիւն եւ լուռ ցաւեր։ Սակայն, նոյն այդ կեանքը, նոյն այդ օրերը, տարբեր աչքերով դիտող երկու մարդոց համար բոլորովին տարբեր իմաստ կրնան ունենալ։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Յուլիսեան տաք օրերուն մայրաքաղաք Երեւանը կը համակուի արուեստի այն մոգական, գրաւիչ ու անբացատրելի մթնոլորտով, որ տարին միայն մէկ անգամ կրնայ պարգեւել «Ոսկէ ծիրան» միջազգային շարժանկարի փառատօնը։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
«Հեղնար աղբիւր» անունը հայ մշակոյթին մէջ կը զուգորդուի մաքրութեան, հաւատարմութեան, արհեստի հանճարին եւ մարդկային տխուր ճակատագրին հետ։
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
«Տարօրինակ չէ՞. երբ մէկը մատնացոյց կ՚ընէք եւ կը մեղադրէք, ձեր ցուցամատը դիմացինը ցոյց կու տայ, իսկ միւս երեք մատները՝ ձեզ»։
Այս խօսքը յաճախ կը վերագրուի Սիկմունտ Ֆրէօյտին։ Թէեւ այս խօսքի իսկական աղբիւրը յստակ չէ, սակայն, գաղափարը խորապէս կը համընկնի Ֆրէօյտի հոգեվերլուծութեան հիմնական սկզբունքներուն։
