ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեծանուն գրող Ուիլիըմ Սարոյեան մեր թուականէն 54 տարիներ առաջ՝ 1972 թուականին, Հայկազեան քոլէճի տնօրէն պրն. Ճան Մարգարեանի հրաւէրով կ՚այցելէ Լիբանան եւ ի տես այդտեղ ապրող հայ ժողովուրդին, գործող հայկական կազմակերպութիւններուն ու միութիւններուն՝ կ՚ըսէ.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աստուածաշունչը Մատեանը ցոյց կու տայ մեզի, մարդուն՝ անասունէն բացարձակապէս գերիվեր եւ անգին ըլլալը։ Ծննդոց Գիրքէն մինչեւ Յայտնութիւն, Սուրբ Գիրքը ամբողջութեամբ կը զբաղի մարդ էակով։ Այս իմաստով մարդ արժէ՛ք մըն է։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Խորհրդային Միութեան տարիներուն նման կոմիտէութեան մը ստեղծումը քիչ մը կրնայ տարօրինակ թուիլ, որովհետեւ բացայայտ կամ անյայտ ձեւերով կոմիտէութիւնը իր աշխատանքով հայրենասիրութիւն եւ հայապահպանութիւն կը քարոզէր։ Կոմիտէի գործունէութիւնը ունէր գաղափարական բնոյթ, ինչ որ շատ անգամ կրնար հակասել Խորհրդային Միութեան սպասումներուն:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Երանութիւններ»ը սիրտն են Յիսուսի քարոզութեան։ Անոնց հռչակումը կրկնութիւնն է այն խոստումներուն՝ որոնք տրուած են «ընտրեալ» ժողովուրդին՝ սկսեալ Աբրահամէն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Խորհրդային Միութեան տարիներուն Հայաստանի մէջ, 1964 թուականին, կը ստեղծուի «Սփիւռքահայութեան հետ մշակութային կապի կոմիտէութիւն» մը, որուն նախագահութեան մաս կը կազմէին Սիլվա Կապուտիկեան, Վիկտոր Համբարձումեան, Վարդգէս Համազասպեան եւ այլ մտաւորականներ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Անոնք, որոնք կոչուած են Աստուծոյ ծառայութեան՝ սուրբ ծառայութեան, այսինքն քահանայութեան, պէտք է զԱստուած ներկայացնեն իրենց սուրբ ծառայութեամբը, հետաքրքրական է տեսնել, թէ ի՛նչ կ՚ընեն անոնք Աստուծոյ համար։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Սիրոյ ամենէն վտանգաւոր կողմերէն մէկն ալ տրամաբանութեան կորուստն է՝ մանաւանդ տխրութեան եւ յուսահատութեան պահերուն։ Մարդ կը սկսի երկարաժամկէտ հետեւանքները այնքան ալ նկատի չունենալ եւ վտանգներն ու երեւոյթները ճշգրիտ ձեւով չվերլուծել։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սաղմոսերգուն երգով կը փառաբանէ Աստուած. «Նոր երգ երգեցէ՛ք Տէրոջը. ո՛վ բոլոր երկիր, երգեցէ՛ք Տէրոջը։ Երգեցէ՛ք Տէրոջը, օրհնեցէ՛ք անոր անունը։ Օրէ օր անոր փրկութիւնը քարոզեցէ՛ք։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Սիրահարութեան միւս բացասական կողմերէն մէկը սեփականացնելու փափաքն է։ Սիրահարած մարդը միշտ իր մէջ կ՚ունենայ սիրածը կորսնցնելու վախը՝ նոյնիսկ եթէ անոնց յարաբերութեան սպառնացող ո՛չ մէկ բան գոյութիւն ունի։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Աստուած ա՛յնքան սիրեց աշխարհը, որ մինչեւ իսկ իր միածին Որդին տուաւ…». (ՅՈՎՀ. Գ 16)։
