ՀԻՆ ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆ, ՆՈՐ ԿԱՐԻՔ. ԸՆՏԱՆԵԿԱՆ ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆՆԵՐՈՒ ԿԱՐՕՏԸ ԵՒ «ՓՈՔՐԻԿ ՏՈՒՆԸ»

Այսօրուան համացանցի հարթակներու մէջ գոյութիւն ունին հազարաւոր հեռուստաշարեր, բայց, իսկապէս ամբողջ ընտանիքով նստելով դիտելու արժանի գործ մը գտնելը օրէ օր աւելի դժուար կը դառնայ։ Բազում նոր արտադրութիւններ կը հիմնուին ծայրայեղ բռնութեան, անպարկեշտ տեսարաններու, անվերջ հայհոյանքի կամ չափազանց մութ պատմութիւններու վրայ։ Թէեւ այսպիսի բովանդակութիւնը իր հանդիսատեսը ունի, սակայն, ընտանիքներու մեծ մասը երբեմն պարզապէս կ՚ուզէ հեռուստաշար մը, որուն շուրջ ծնողք, մեծ հայրիկներ, մեծ մայրիկներ եւ երեխաներ կրնան միասին նստիլ՝ առանց անհանգստանալու, թէ յաջորդ տեսարանին ի՛նչ պիտի երեւի։

Ահա այս բացը անակնկալ կերպով կը լեցնէ տարիներ առաջ ստեղծուած եւ դարձեալ նկարահանուած «Փոքրիկ տունը» (Little House on the Prairie)։ «Netflix»ի շնորհիւ այս դասական հեռուստաշարը նոր սերունդներու հասանելի դարձած է եւ դարձեալ յիշեցուցած է, թէ ինչպիսի՛ ուժ մը ունի պարզ, անկեղծ ու մարդկային պատմութիւնը։

Այս հեռուստաշարը միայն անցեալի Ամերիկայի մասին պատմութիւն մը չէ։ Ան նաեւ ընտանիքի, սիրոյ, զոհողութեան, ազնուութեան, ներողամտութեան եւ մարդասիրութեան մասին պատմող երկար ճամբորդութիւն մըն է։ Ամէն մէկ դրուագ իր մէջ կը կրէ մարդկային արժէքներու մասին փոքրիկ, բայց խորունկ դաս մը։ Հերոսները կատարեալ մարդիկ չեն. անոնք ալ կը սխալին, կը վհատին, երբեմն ալ կը պարտուին, բայց, ի վերջոյ կը գտնեն իրարու ձեռքը բռնելու եւ միասին շարունակելու ուժը։

Այսօրուան արագընթաց աշխարհին մէջ, ուր մարդիկ նոյնիսկ նոյն տան մէջ ապրելով երբեմն իրարու հետ ժամանակ չեն անցըներ, «Փոքրիկ տունը» կը յիշեցնէ, թէ ընտանիքը միայն նոյն հասցէն բաժնելը չէ։ Ընտանիքը վստահութիւն է, իրարու համար զոհողութիւն ընելը, սխալները ներելը եւ դժուար օրերուն կողք-կողքի մնալը։

Հեռուստաշարի ամենէն մեծ արժանիքներէն մէկն ալ այն է, որ ան հանդիսատեսին վրայ ճնշում չի գործեր։ Դիտողը չի փորձեր անընդհատ լարուած մնալ կամ անակնկալներու հետեւիլ։ Ընդհակառակը, պատմութիւնը հանգիստ շունչ ունի։ Ան կը ստիպէ դանդաղիլ, ուշադրութեամբ լսել հերոսներուն խօսքերը եւ արժեւորել այն մանրուքները, որոնց վրայ առօրեային մէջ հազուադէպ ուշադրութիւն կը դարձնենք։

Լուք Պրէյսիի մարմնաւորած Չարլզ Ինկըլզի կերպարը այսօրուան հայրերու համար օրինակ կրնայ դառնալ։ Ան ուժեղ է, բայց իր ուժը ո՛չ թէ բարկութեան, այլ պատասխանատուութեան մէջ կը պահէ։ Ան կը սիրէ իր ընտանիքը ո՛չ միայն խօսքերով, այլեւ ամենօրեայ աշխատանքով, համբերութեամբ եւ անձնազոհութեամբ։ Իսկ Քրոզպի Ֆիթզճերըլտի մարմնաւորած Քերոլայն Ինկըլզ կեանք կու տայ այն մայրական ջերմութեան, որ տունը միայն բնակարան չի դարձներ, այլ իսկական օճախ։

Երեխաները եւս այս պատմութեան մէջ միայն երկրորդական դերակատարներ չեն։ Անոնք կը սորվին սխալելով, ընկերութիւն կառուցելով, կորուստներ ապրելով եւ կրկին ոտքի կանգնելով։ Անոնց մանկութիւնը զերծ չէ դժուարութիւններէ, բայց լեցուն է սիրով, ազնուութեամբ եւ յոյսով։

«Netflix»ի մէջ այս հեռուստաշարի ներկայութիւնը նաեւ հետաքրքրական հակադրութիւն մը կը ստեղծէ ժամանակակից արտադրութիւններուն հետ։ Մինչ բազմաթիւ հեռուստաշարեր կը փորձեն հանդիսատեսը պահել միայն շուարեցուցիչ տեսարաններով, «Փոքրիկ տունը» կը յաղթէ իր մարդկայնութեամբ։ Ան կը փաստէ, որ լաւ պատմութեան մը համար ո՛չ անհրաժեշտ են մեծ պիւտճէներ, ո՛չ ալ աղմկոտ ազդեցութիւններ։ Երբ պատմութիւնը անկեղծ է, ան ժամանակ չի ճանչնար։ Թերեւս այս պատճառով «Փոքրիկ տունը» տասնամեակներ անց դարձեալ կը գտնէ իր հանդիսատեսը։ Մարդիկ այսօր աւելի քան երբեք յոգնած են աղմուկէն, բեւեռացումէն եւ անվերջ լարուածութենէն։ Անոնք կը փնտռեն պատմութիւններ, որոնք կը ջերմացնեն սիրտը եւ կը յիշեցնեն, թէ բարութիւնը տակաւին գոյութիւն ունի։

Ընտանեկան հեռուստաշար մը դիտելը միայն ժամանց չէ։ Ան երբեմն առիթ է միասին ծիծաղելու, երբեմն ալ՝ լուռ մտածելու։ Դիտուած մէկ դրուագը կրնայ աւելի երկար մնալ յիշողութեան մէջ, քան բազմաթիւ աղմկոտ արտադրութիւններ, որովհետեւ ան կը դպչի մարդու ամենէն պարզ, բայց ամենէն խոր զգացումներուն։

Այսօր, երբ ծնողներ կը դժուարանան իրենց զաւակներուն հետ դիտելու յարմար բովանդակութիւն գտնել, «Փոքրիկ տունը» կարծես կ՚ապացուցանէ, թէ դասական արժէքները երբեք չեն հնանար։ Ժամանակները կը փոխուին, թեքնոլոժին կը զարգանայ, դիտելու ձեւերը կը փոխուին, բայց սէրը, յարգանքը, ազնուութիւնը եւ ընտանեկան կապերը միշտ կը մնան նոյնքան անհրաժեշտ։

Գուցէ այս է պատճառը, որ «Netflix»ի վրայ «Փոքրիկ տունը» միայն հեռուստաշար մը չէ։ Ան տուն վերադարձող յիշողութիւն մըն է, դանդաղ ապրելու հրաւէր մը եւ յիշեցում, թէ ամենէն գեղեցիկ պատմութիւնները անոնք են, որոնք մարդը աւելի բարի կը դարձնեն։ Երբեմն իսկական նորութիւնը ո՛չ թէ բոլորովին նոր պատմութիւն մը գտնելն է, այլ կրկին բացայայտել այն դասական գործերը, որոնք տարիներ շարունակ կարողացած են միացնել ամբողջ ընտանիքները պաստառի մը շուրջ։

ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ