ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Երեւանի կայարաններէն մէկուն մէջ կը հանդիպինք երիտասարդի մը, որ տարիներ առաջ, Հալէպի մէջ աւարտած էր հայագիտականը ու իր աւարտաճառը ներկայացնելով՝ արժանացած էր հայագէտի կոչումին։ Կը հաւատանք, որ շատեր պարտին այս մէկը գնահատելի գտնել, որովհետեւ համաշխարհայնացման այս պայմաններուն մէջ՝ երբ բազմաթի՜ւ ոլորտներ «փայլուն ապագայ» կը խոստանան, հայագիտականով հետաքրքրուած եւ հետաքրքրութենէն անդին այդ մէկը որպէս կեանքի ասպարէզ ընտրած երիտասարդներ տեսնելը հպարտացնող երեւոյթ է միանշանակ, սակայն, այդ հպարտութիւնը մեր անտարբերութեան դիմաց կրնայ երկար չտեւել։