Արխիւ

Ճա­բո­նի մէջ գոր­ծունէութիւն ծաւալող Կո­մի­տա­սի ա­նուան ե­րաժշ­տա­կան ըն­կե­րակ­ցու­թիւ­նը այ­սու­հե­տեւ սե­փա­կան պա­տուոյ մրցա­նակ պի­տի շնոր­հէ: Այս մա­սին յայտ­նած է ըն­կե­րակ­ցու­թեան նա­խա­գահ, ճա­բոն­ցի դաշ­նա­կա­հար Թա­քա­հի­րօ Ա­քի­պա:

Հա­յաս­տա­նի Ար­տա­քին գոր­ծոց նա­խա­րար Եդուարդ Նալ­պան­տեան վա­ղը պի­տի այ­ցե­լէ Յու­նա­կան Կիպ­րոս։ Ե­րե­ւա­նի պաշ­տօ­նա­կան աղ­բիւր­նե­րու հա­ղոր­դում­նե­րով, իր շփում­նե­րը պի­տի տե­ւեն եր­կու օր։

Վե­նե­տի­կի մի­ջազ­գա­յին պիէ­նա­լէի շրջա­նակ­նե­րէն ներս 20 մեթր­նոց Ոս­կէ աշ­տա­րա­կը տա­ղադ­րուած է «Բե­կի Կու­կեն­հայ­մի հա­վա­քա­ծո­յի» մեր­ձա­կայ հրա­պա­րա­կին վրայ եւ կանգ­նած պի­տի մնայ մին­չեւ Նո­յեմ­բե­րի 26-ը՝ պիէ­նա­լէի փա­կու­մը:

«Յա­նուն մարդ­կա­յին կա­յուն զար­գաց­ման» ըն­կե­րակ­ցու­թիւ­նը՝ Հա­յաս­տա­նի Նա­խա­գա­հի աշ­խա­տա­կազ­մին կող­մէ ՀԿ-­նե­րուն տրա­մադ­րուող դրա­մաշ­նոր­հա­յին ծրա­գ­­րին եւ Հա­յաս­տա­նի Ե­րի­տա­սար­դա­կան հիմ­նադ­րա­մին յայ­տա­րա­րած մրցոյ­թին ծի­րէն ներս՝ Մա­յի­սի 26-28 թուա­կան­նե­րուն Ծաղ­կա­ձո­րի մէջ պի­տի կազ­մա­կեր­պէ «Զբօ­սաշր­ջու­թիւ­նը գիւ­ղա­կան հա­մայնք­նե­րուն մէջ. Հիմ­նախնդիր­նե­րը եւ ար­դի լուծ­ման ու­ղի­նե­րը» խո­րա­գրով գի­տա­ժո­ղով:

«Տինամիթներով կարելի է քանդել, բայց կարելի է նաեւ ժայռեր փշրել եւ շինարարութիւն կատարել»:
Տագէսեան. «Հայագիտութիւնը համաշխարհայնացման ներկայ հրաշքային պայմաններուն ներքեւ կրնայ միայն ծաղկիլ»:

Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Անց­նող օ­րե­րուն սպա­սուած եւ տպա­ւո­րիչ ձեռ­նարկ մը եւս տե­ղի ու­նե­ցաւ ե­րե­ւա­նեան կեան­քին մէջ։ Աշ­խար­հահռ­չակ ճազ դաշ­նա­կա­հար Տիգ­րան Հա­մա­սեան 7-8 Մա­յի­սին, «Ա­րամ Խա­չատ­րեա­ն» հա­մեր­գաս­րա­հին մէջ իր նոր՝ «An Ancient Observer» («Հնա­գոյն դի­տոր­դ») ալ­պո­մի հա­մեր­գա­յին շրջա­գա­յու­թեան ծի­րէն ներս հա­մերգ­ներ ու­նե­ցաւ նաեւ իր ծննդա­վայր Հա­յաս­տա­նի մէջ՝ կրկին հա­մախմ­բե­լով իր ա­րուես­տով տա­րուած հա­զա­րա­ւոր ե­րա­ժիշտ­ներ եւ մաք­րա­մա­քուր ե­րաժշ­տու­թեան իս­կա­կան տօն մը պար­գե­ւե­լով հան­դի­սա­տես­նե­րուն:

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Ա­րուես­տա­բան Նա­զա­րէթ Կա­րո­յեա­ն վեր­ջերս այ­ցե­լած է Իս­րա­յէլ, ուր հան­դի­պում­ներ ու­նե­ցած՝ ա­րուես­տի տար­բեր գոր­ծիչ­նե­րու եւ շրջա­նակ­նե­րու հետ: Այս առ­թիւ ԺԱ­ՄԱ­ՆԱԿ զրոյց մը ու­նե­ցաւ ա­րուես­տա­բա­նին հետ: 

«Հայ դպրոցը. անցեալէն դէպի այսօր» խորագրեալ յոբելենական հանդիսութիւնը ցոլացուց մեր կրթական հաստատութիւններու բախտորոշ առաքելութիւնն ու դաստիարակչական կեանքի հարուստ աւանդութիւնները՝ ժամանակի եւ տարածութեան մէջ շեշտելով տուեալներ, նաեւ խորհրդանշական զուգահեռներով խոշորացոյցի տակ բերելով առկայ կացութիւնը, ընդգծելով մերօրեայ եւ ապագայ սերունդներուն ինքնութեան գոյատեւման մարտահրաւէրները:
Աշակերտները յայտագիրը յաջողութեամբ գործադրելէ վերջ ձեռնարկի աւարտին երգեցին «Ով մեծասքանչ»ը՝ կրելով պաստառներ, որոնց վրայ նշուած էին պոլսահայ այսօրուան վարժարաններուն անունները:

Ե­րէկ, Ե­րե­ւա­նի մէջ տե­ղի ու­նե­ցան քա­ղա­քա­պե­տա­կան ընտ­րու­թիւն­ներ։ Կը հա­ղոր­դուի, որ մաս­նակ­ցու­թեան հա­մե­մա­տու­թիւ­նը ե­ղած է բա­ւա­կան նուազ։ Մայ­րա­քա­ղա­քի բնա­կիչ­նե­րուն հա­զիւ 41 տո­կո­սը մաս­նակ­ցած է քուէար­կու­թեան՝ ա­ւա­գա­նիի, այ­սինքն, քա­ղա­քա­պե­տա­կան խոր­հուր­դի ընտ­րու­թեան։