ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Բարեկամութիւնը ուրախութի՜ւն է՝ սրտին ամենէն թանկագին գոհարներէն մին կը կազմէ։ Ո՞րն է այն սիրտը, որ աւելի արագ չի բաբախեր, երբ երկար տարիներ սպասելէ վերջ, իր բարեկամը կը տեսնէ յանկարծ ողջ առողջ, ուրախ, երջանիկ, զուարթ եւ սիրալիր։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մարդկային կեանքն ու ապրումները հակադրութիւններով լեցուն բեմ մըն է, ուր ուրախութիւնը պար կը բռնէ վիշտին հետ, համբերութիւնը իր գոյութեան պայքարը կը մղէ յուսահատութեան դէմ, սէրը իր հաշտութիւնը կ՚ուզէ կնքել ատելութեան հետ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կատարելութիւն նշմարելը կարճատեսութիւն կը համարուի ոմանց կողմէ, նոյնիսկ կուրութիւն՝ որ ահաւոր պատասխանատուութիւն մը կը հրաւիրէ։ Ուրիշներ ալ, իրատես են՝ կը տեսնեն թերութիւններ եւ տկարութիւններ եւ կ՚աշխատին զանոնք սրբագրել եւ կատարելագործել։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Լաւատեսութեան ու յոռետեսութեան պայքարները միշտ ալ գոյութիւն ունեցած են. լաւատեսները մեղադրած են յոռետեսները, իսկ վերջիններս՝ մեղադրած են լաւատեսները՝ իրենց երազային համոզումներուն համար: Այդ պայքարը գոյութիւն ունի նաեւ մեր ազգային կեանքէն ներս, որովհետեւ մինչեւ այսօր (հակառակ ամէն տեսակ ամօթալի նահանջներուն) շատեր կը հաւատան, որ հայութեան կը սպասէ փայլուն ապագայ մը:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդիկ կան՝ որ ուրախ են միշտ, կը խնդան, իսկ կան մարդիկ՝ որոնք միշտ տխուր են եւ կու լան միշտ։ Արդարեւ, ասիկա կարելի է տեսնել յաճախ, երբ նոյն պայմաններու մէջ եւ նոյն դէպքերուն ոմանք կը խնդան, ոմանք ալ կու լան։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայ ժողովուրդի ներկայ վիճակը հասկնալու համար քաղաքական լրահոսին հետեւելու կարիքը չունինք. բաւ է բանալ հայոց պատմութեան հին էջ մը եւ կարդալ... որովհետեւ ամբողջութեամբ կ՚ապրինք այն՝ ինչ ապրած ենք անցեալին եւ հակառակ ազգովի այդ բոլորին մէջէն անցնելով չենք կրցած դասեր քաղել:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Անկարելի է չափահաս ծառի մը ճիւղաւորուած անդամները շտկել, եթէ ծառը ծուռ է։ Ասիկա, մեզի ցոյց կու տայ նոյնինքն բնութիւնը՝ որ իւրաքանչիւրս կը վկայենք մեր կեանքի փորձառութեամբ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այնպէս ինչպէս այսօր, անցեալին եւս մարդոց համար մեծ նշանակութիւն ունէր իրենց «արժէք»ներն ու «սրբութիւն»ները, այդ իսկ պատճառով երբ քրիստոնէութիւնը սկսաւ տարածուիլ, շատ մը հեթանոս աւանդութիւններ ու տօներ պահուեցան՝ իրենց գոյնը հեթանոսութենէ քրիստոնէութիւն փոխելով, որովհետեւ անոնցմէ շատեր հոգեւոր պաշտամունք ըլլալէ աւելի անբաժանելի աւանդութիւն մըն էր մարդոց համար:
ՄԱՇՏՈՑ ՔՀՆՅ. ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Մէկշաբթի օրը Մարիամ Մագդաղենացի առտուն՝ դեռ չլուսցած՝ գերեզման կ՚երթայ եւ կը տեսնէ որ քարը գերեզմանին դռնէն վերցուած է։ Անմիջապէս կը վազէ կ՚երթայ Սիմոն Պետրոսին եւ միւս աշակերտին, որ Յիսուսը կը սիրէր եւ կ՚ըսէ անոնց. -Տէրը գերեզմանէն վերցուցին եւ չենք գիտեր ո՞ւր դրին զանիկա». (ՅՈՎՀ. Ի 1-2)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այժմ ձեռքիս մէջ ունիմ Յ. Նալբանդեանի կողմէ մեր թուականէն 85 տարիներ առաջ՝ 1939 թուականին Գահիրէի մէջ հրատարակուած «Մեր լեզուն» հայերէն լեզուի դասընթացք աշխատութեան Բ. գիրքը։
