ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Պիտի ըսէք զուգադիպութի՞ւն... իսկ ես մի՛շտ պիտի կրկնեմ, որ մեր նախնիներու խօսքերը մարգարէացումն են մեր այսօրուան: Մարգարէացում են, որովհետեւ պատմութիւնը անպատճա՛ռ ինքզինք կը կրկնէ եւ, դժբախտաբար, այսօր մե՛նք կրկնութեանց ականատես կ՚ըլլանք:
ԳՐԻԳՈՐ Ա. ՔՀՆՅ. ՏԱՄԱՏԵԱՆ
Թաղի Մաքրուհեան վարժարանին մասին, նաեւ կրթական կեանքի մասին ալ ունեցած է իր դիտարկումները. դիտարկումներ՝ որոնք արտայայտուած են, որպէս քննադատութիւն։
ԳՐԻԳՈՐ Ա. ՔՀՆՅ. ՏԱՄԱՏԵԱՆ
Գ. Պըլտեան այս երկասիրութեան մասին կը գրէր, թէ «Եղիայի արձակը կը դեգերէր Պէշիկթաշի շուրջ։ Եղիա կը խօսէր օրուան հրատապ հարցերուն շուրջ, լեզուական հարց, կրթական հարց, եւ այլն» (Պըլտեան Գ., «Եղիա Տէմիրճիպաշեան անգործ», Յառաջ, Միտք եւ արուեստ, թ. 16.503, 7 Յունիս 1987, Փարիզ, էջ 1-3)։
ԳՐԻԳՈՐ Ա. ՔՀՆՅ. ՏԱՄԱՏԵԱՆ
Մխիթարեան լիսէի աշակերտութեան շրջանին մեր գրականութեան ուսուցիչը՝ հոգելոյս Հ. Գաբրիէլ Վրդ. Այանեան, այլ գրական դէմքերու կարգին Հայ գրականութեան նշանաւոր դէմքերէն Եղիա Տէմիրճիպաշեանի կեանքին եւ գրական վաստակին մասին տեղեկութիւններ փոխանցած էր։
ԳՐԻԳՈՐ Ա. ՔՀՆՅ. ՏԱՄԱՏԵԱՆ
Նիկոմիդիոյ առաջնորդական վիճակի երբեմնի հայաբնակ քաղաքներու եւ գիւղերու հաւատացեալ ժողովուրդներուն համար եզակի դէմք մը եղած է Ստեփանոս Արքեպիսկոպոս, որպէս անձնդիր հովիւ։ Մօրենական գծով ես զիս կը նկատեմ ատաբազարցի, իսկ հօրենական գծով՝ պանտրմացի։
ՏՔԹ. ԶԱՒԷՆ Ա. ՔՀՆՅ. ԱՐԶՈՒՄԱՆԵԱՆ
Հայ Եկեղեցւոյ վարդապետական ու ազգային հիմունքները երբ քննենք, անպայման աւանդութեանց դուռը կը զարնենք որպէս նախնագոյն տեղեկութիւններ։
ՏՔԹ. ԶԱՒԷՆ Ա. ՔՀՆՅ. ԱՐԶՈՒՄԱՆԵԱՆ
Արմաշական սերունդի առաջին շրջանաւարտներէն, 1868 թուականին Իրաք ծնած Զաւէն Արքեպիսկոպոս Տէր Եղիայեան 1913-ին կ՚ընտրուէր Պատրիարք Հայոց Պոլսոյ, յաջորդելով Յովհաննէս Արշարունի Պատրիարքին, դառնալով ամենէն երիտասարդ պատրիարքը։
ՅԱՐՈՒԹ ԿԻՒԼԻՒԶԵԱՆ
Մեր ընթերցողները պիտի նկատեն անշուշտ, թէ սա քանի՛երորդ անգամն է, որ այս կամ այն ձեւով կը ջանամ անդրադառնալ մեր սիրելի Ծառուկեանին: Թոյլ տուէք անգամի մը համար բացատրել պատճառը
Յ. ՊԱԼԵԱՆ
Պէտք է խօսիլ ազգ եւ հայրենիք գոյացնող, հող եւ բնակիչ իմաստաւորող գերակառոյցի մասին, լուսաւորելու համար մեր ներազգային պայքարները, որոնք կրնան յանգեցնել իրենց հետապնդած նպատակի հակառակին:
ՏՔԹ. ԶԱՒԷՆ Ա. ՔՀՆՅ ԱՐԶՈՒՄԱՆԵԱՆ
Համաշխարհային Ա. պատերազմէն ետք, թէեւ ազատած եւ Երուսաղէմէն ալ հիասթափ դուրս ելած Կիլիկիոյ Սահակ Բ. Խապայեան Կաթողիկսոսը, մտահոգ էր իր անցեալի Սիսի Աթոռի ապագայով, որքան ատեն որ Սիս վերադառնալ չկար այլեւu։ Օսմանեան պետութիւնը պարտադրած էր զինք Երուսաղէմ «հաստատուիլ» եւ մոռնալ Սիսի հիմնական նստավայրը։
