Արխիւ

Ար­տա­քին գոր­ծոց նա­խա­րար Մեւ­լիւտ Չա­վու­շօղ­լու շա­բա­թա­վեր­ջին հե­ռա­խօ­սազ­րոյց մը ու­նե­ցաւ Ա­մե­րի­կա­յի Միա­ցեալ Նա­հանգ­նե­րու Ար­տա­քին գոր­ծոց նա­խա­րար Ճոն Քե­րիի հետ։ Պաշ­տօ­նա­կան աղ­բիւր­նե­րու հա­ղոր­դում­նե­րով, եր­կու նա­խա­րար­նե­րը հեռա­ձայ­նա­յին տե­սակ­ցու­թեան ըն­թաց­քին շօ­շա­փե­ցին Սու­րիոյ հիւ­սի­սի վեր­ջին ի­րա­դար­ձու­թիւն­նե­րը։

Է­սաեան վար­ժա­րա­նի եր­բեմ­նի տնօ­րէ­նու­հի Հեր­մի­նէ Գա­լուս­տեան, որ ու­սուց­չա­կան պաշ­տօն վա­րած է նաեւ Կա­լա­թա­սա­րա­յի վար­ժա­րա­նին մէջ, ե­րէկ ո­գեկո­չուե­ցաւ իր խումբ մը սա­նե­րու այ­ցե­լու­թեամբ։

Հռչա­կա­ւոր դաշ­նա­կա­հար Տիգ­րան Հա­մա­սեան, որ Ե­րե­ւա­նի Պե­տա­կան սե­նե­կա­յին երգ­չա­խում­բին հետ ձեռ­նար­կած է «Լոյս ի լու­սոյ» կո­չուած հա­մեր­գա­շա­րի մը, Ա­նիի ա­ւե­րակ­նե­րուն եւ Աղ­թա­մա­րի Ս. Խաչ ե­կե­ղեց­ւոյ հա­մերգ­նե­րէն վերջ ե­լոյթ մը ու­նե­ցաւ նաեւ Տիար­պա­քը­րի Ս. Կի­րա­կոս ե­կե­ղեց­ւոյ կա­մար­նե­րուն ներ­քոյ։

ԱՐԱ ԳՕՉՈՒՆԵԱՆ

Նօթեր՝ Արամ Ա. Կաթողիկոսի Փարիզի ելոյթէն վերջ - Ե
Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Տ.Տ. Արամ Ա. Կաթողիկոսը սկսած է խօսիլ երկու ժողովուրդներու բարեկամութեան մասին եւ յղումներ ընել Լոզանի դաշնագրին:

Տեսակցութիւն՝ Երեւանի Մեսրոպ Մաշտոցի անուան հին ձեռագրերու կաճառ-մատենադարանի տնօրէն Հրաչեայ Թամրազեանի հետ:
«Ժողովուրդը կու գայ ճանչնալու իր ինքնութիւնը, անցեալը հասկնալու։ Պէտք է տեսնել այցելուներուն զարմանքը, ուրախութիւնն ու հիացումը։ Մենք գրկաբաց կ՚ընդունինք բոլորը»:

Երթուղի՝ Հայտարփաշայէն դէպի Այաշ եւ աւելի հեռուները…
Հայ եւ թուրք համալսարանականներ աքսորավայրերու մէջ պիտի որոնեն հայոց հետքերը:

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Միեւ­նոյն յու­նա­րէն բա­ռը կը նշա­նա­կէ թէ՛ «ուխտ» եւ թէ «կտակ»։ Այն նոր ու վերջ­նա­կան ուխ­տը՝ զոր Աս­տուած ը­րաւ մար­դոց հետ, կտա­կի մը յատ­կու­թիւ­նը ստա­ցաւ, կտա­կա­րա­րին մա­հուամ­բը, եւ այս­պէս այն քսան եւ եօթ գրու­թիւն­նե­րը՝ ո­րոնք ա­նոր նուի­րա­կան վա­ւե­րա­գիր­նե­րը կը հա­մա­րուին, «Նոր Կտա­կա­րան» ա­նու­նը ստա­ցան։

​Մայր Ա­թոռ Սուրբ Էջ­միա­ծի­նը վեր­ջին օ­րե­րուն իր յար­կէն ներս հիւ­րըն­կա­լեց եր­կու դես­պան­ներ, մին հրա­ժեշ­տի, իսկ միւ­սը բա­րի գա­լուս­տի առ­թիւ։

Ս. Խաչ դպրե­վան­քի շրջա­նա­ւար­տից հան­դէ­սը ե­րէկ ի­րի­կուն կա­յա­ցաւ վար­ժա­րա­նի պար­տէ­զին մէջ։ Խան­դա­վառ մթնո­լորտ մը կը տի­րէր Սկիւ­տա­րի բար­ձուն­քին. հան­դէ­սը ի­րենց ներ­կա­յու­թեամբ պա­տուած էին Տ. Զա­քէոս Ծ. Վրդ. Օ­հա­նեան, Տ. Կո­րիւն Քհնյ. Ֆէ­նէր­ճեան, Դպրե­վան­քի ա­ռաս­պե­լա­նուն նախ­կին տնօ­րէն Հայկ Նշան, հին ու նոր դպրե­վանք­ցի­ներ, ո­րոնք փու­թա­ցած էին ջեր­մօ­րէն ող­ջու­նե­լու վար­ժա­րա­նի նոր հունձ­քը։