Ընկերա-մշակութային

ԹԵՐԹԱՏԵԼՈՎ ԺԱՄԱՆԱԿ-Ը

Պատրաստեց՝
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

* ԱՐՄԱՇԻ դպրեվանքին Զ. դասարանի աշակերտները գրով մը Սրբազան Պատրիարք Հօր տեղեկացուցած էին, թէ իրենց շրջանը լրացուցած ըլլալով Պոլիս պիտի գան՝ ստանալու համար վարդապետական աստիճանը եւ վեղարի օրհնութիւնը:

ԱՐՀԵՍՏԱԿԱՆ ԲԱՆԱԿԱՆՈՒԹԻՒՆ, ԽԱԲԷՈՒԹԻՒՆ ԵՒ ՈՒՍՈՒՑԻՉՆԵՐՈՒ ԽԱԲԷՈՒԹԻՒՆ. Ա՞ՅՍ Է ԺԱՄԱՆԱԿԱԿԻՑ ԿՐԹՈՒԹԻՒՆԸ

ՆԱՐԷ ԳԱԼԵՄՔԷՐԵԱՆ

Երբ դպրոցական տարեշրջանի վերամուտը մօտենայ, բնականաբար արծարծուող բազմաթիւ հարցերու շարքին հրատապ կը դառնայ ժամանակակից արհեստագիտութեան գործածութիւնը:

ԼՈՒՐՏ. ԳԻՏՈՒԹԵԱՆ ԵՒ ՀԱՒԱՏՔԻ ԽԱՉՄԵՐՈՒԿԸ

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Ֆրանսայի հարաւ-արեւմուտքը՝ Փիրէնեան լեռներու վեհաշուք ստորոտին կը գտնուի քաղաք մը՝ Լուրտը, որ ինչպէս հարիւրաւոր տարիներ, այս տարի եւս միլիոնաւոր մարդոց համար դարձաւ յոյսի, հաւատքի եւ բժշկութեան հոգեւոր հանգրուան։

ԿԱՊՈՒՏԻԿԵԱՆ ԵՐԿԻՆՔԷՆ ՆԵՐԿԱՅ՝ ԴԱՏԱՍՏԱՆԻՆ ՀԵՌԱԿԱՅ…

ՅԱԿՈԲ ՏԻՒՆԵԱՅԵԱՆ

25 օգոստոսի այն կիզիչ օրը՝ 20 տարի առաջ, 2006-ին, սա անիրաւ ու անարդար աշխարհին, իր պաշտած Հայաստանին ու ժողովուրդին հրաժեշտ տուաւ հայ գրականութեան վերջին Հսկան՝ Սիլվա Կապուտիկեանը (Երեւան, 20 յունուար 1919 - Երեւան, 25 օգոստոս 2006), հոգեկան անփարատելի ցաւերու մէջ բոլորելէ յետոյ իր ծննդեան 87-ամեակը: 

ՓԱԿ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐՈՒ ԴԻՄԱՑ՝ ԲԱՑ ԴՈՒՌ ՄԸ. ԴՈՒԻՆԻ ՄԷՋ ԾՆՈՒՆԴ ԱՌԱԾ ՓՈՔՐԻԿ ԱՇԽԱՐՀԸ

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Երեւանէն ոչ-հեռու, Դուին գիւղին մէջ՝ պատմական Դուին մայրաքաղաքի տեղին շատ մօտ, իրանահայ Ժորժ Աբրահամեանի հիւրընկալ տունը կարծես ժամանակի եւ սահմաններու վրայ կանգնած փոքրիկ աշխարհ մը ըլլայ՝ մշակոյթի, յիշողութեան ու մարդկային ջերմութեան միահիւսուած անկիւն մը։

ՄԵԾՆԱԼՈՒ ԳԻՆԸ. ՄԱՆԿՈՒԹԵԱՆ ԱՆՄԵՂՈՒԹԵՆԷՆ ԴԷՊԻ ԿԵԱՆՔԻ ԻՐՈՂՈՒԹԻՒՆՆԵՐ

ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ

Մարդ երբ կը մեծնայ, միայն հասակ չ՚առներ։ Անոր հետ կը մեծնայ նաեւ աշխարհի մասին իր պատկերացումը։ Մանկութեան տարիներուն մեզի կը սորվեցնեն, թէ ի՛նչ է ճիշդը եւ ի՛նչը՝ սխալ, ի՛նչ է ազնուութիւնը, ի՛նչ կը նշանակէ յարգանքը, ինչո՞ւ պէտք է մեծերու հանդէպ պատկառանք ունենալ, ընկերոջ կողքին կանգնիլ, խոստումը պահել եւ մարդ մնալ նոյնիսկ այն պահերուն, երբ ո՛չ ոք մեզ կը դիտէ…

ՄԵԾ ՀՕՐ ԳԻՐԿԻՆ ՋԵՐՄՈՒԹԻՒՆԸ ԵՒ ԸՆՏԱՆԻՔԻ ԱՆՓՈԽԱՐԻՆԵԼԻ ՍԻՒՆԸ

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Եղեռնազոհ գրող Մելքոն Կիւրճեանի ՝ Հրանդի «Ես ու պապիկս» պատմուածքը թոռնիկի մը մանկական անմեղ յիշողութիւններ են, որոնց մէջ նաեւ խորունկ ու իմաստասիրական խորհրդածութիւն մը կայ ընտանեկան յարկին տակ մեծ հօր՝ պապիկին ունեցած անփոխարինելի դերին եւ նահապետական հեղինակութեան մասին։

Էջեր