ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Այսօր մեր սիրելի ընթերցողներուն պիտի ներկայացնենք Կոմիտաս Վարդապետէն գրութիւն մը, որ որպէս դասախօսութիւն կարդացած է 1912 թուականի ամրան, Էսաեան վարժարանէն ներս՝ «Պարն ու մանուկը» նիւթին շուրջ:
ՄԱՀՄՈՒՏ ՏԱՐՈՒԻՇ
Արաբերէնէ թարգմանեց՝
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Շարքային իսրայէլացին սկսաւ օրօրուիլ գրութեան եւ հացին միջեւ: Ան կ՚ըսէր խոստացուած երկիր «վերադարձայ», իրականացնելով հրէական հզօր ազգի պատմական պատգամը:
Երկասիրեց՝ ԿԻՒՐԻՒՆՑԻ Տ. ԽՈՐԷՆ
ՔԱՀԱՆԱՅ ՔԻԶԻՐԵԱՆ
Արդի աշխարհաբարի վերածեց՝
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
1. Ի՞նչ է Աստուած, ինչպէ՞ս կը ճառուի: 2. Ինչքանո՞վ կրնանք բացատրել: 3. Քանի՞ կերպ գոյական կայ, ի՞նչ է էութիւնը. քանի՞ տեսակ մարմին կայ: 4. Ի՞նչ է բանական հոգին. ինչէ՞ն գիտենք, թէ հոգի կայ:
ՍԵՒԱՆ ՍԵՄԷՐՃԵԱՆ
Գիշերուան մութին, բուք ու բորանին ամայի ճամբու մը վրայ հանրաշարժ մը կը քալէր։
Լեցուն էր հանրաշարժը իրարմէ շատ տարբեր մարդոցմով։ Անունը վրան է՝ հանրաշարժ, հանրութիւնը հոս-հոն տանող սարք մը, որուն մէջ մարդիկ կը տարբերին, կրնա՛ն տարբերիլ։
ՏԻԳՐԱՆ ԳԱԲՈՅԵԱՆ
Տեւաբար մարդկային ընդհանուր, այսպէս կոչուած, միջազգային ընտանիքը ունեցած է համաշխարհային նուազագոյն օրէնք մը, որով այսպէս կամ այնպէս տնօրինուած է մարդկային պետական, հասարակական եւ անձնական կեանքը:
ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ
Մեծն Շահան Շահնուր (Շահնուր Քերեսթէճեան) կը գրէ «մենք»ի լեզուով։ Ան յստակ բնորոշում մը չի տար, թէ իր կարծիքով որո՛նք են այդ «մենք»ը, սակայն, անոր «Մենք» խորագրեալ յօդուածը կարդալէ ետք շատ բան երեւելի կը դառնայ, թէ որո՞ւ մասին կը խօսի Շահնուր։
ԴՈԿՏ. ՆԱՐԵԿ ՔՀՆՅ. ՏԷՅԻՐՄԵՆՃԵԱՆ
Իսկ «Հապէր» թերթը ուշադրութիւն կեդրոնացուցած է այս գայթակղեցուցիչ սիրարկածի ազդեցութիւնը իր վրայ կրած անձին՝ այրի կնոջ՝ Անահիտ Էրթաշքըրանի նախկին ամսունոյն՝ Ֆէրտինանտ Մանուկեանի վրայ։
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Վերջին շրջանին Հայաստանի «ամէն բան գիտցող» եւ «ամէն բանէ հասկցող» առաջին դէմքը, յաճախ կը շեշտէ, թէ Հայ Եկեղեցին պետական որոշումի արդիւնք է…: Անոր ըսածին համաձայն, Տրդատ թագաւորը գիշերը քնացած է եւ առաւօտեան երբ արթնցած է, որոշում կայացուցած է, թէ այլեւս վե՛րջ, հայերը պէտք է քրիստոնեայ ըլլան եւ այդպիսով հրովարտակ ստորագրած է, որով հիմքը դրած է Հայ Եկեղեցիին:
ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ
Վահէ Օշական միշտ շեշտեց, որ գրականութիւնը պէտք չէ փախուստ ըլլայ իրականութենէն, այլ պէտք է դառնայ ճշմարտութեան հետ բախում, հարցադրում եւ ինքնահաստատում։
ՄԱՀՄՈՒՏ ՏԱՐՈՒԻՇ
Արաբերէնէ թարգմանեց՝
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Սորվեցուցի՞ն քեզի զգուշանալ ուրախութենէն, որովհետեւ անոր դաւաճանութիւնը դաժան է: Ուրկէ՞ կու գայ քեզի յանկարծ:
