Հոգե-մտաւոր

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Հաւաքականութեան հանդէպ հրեաներու ունեցած գիտակցութիւնը նախանձելի վիճակ մը ունի։

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Գիտութիւնը Աստուծոյ մէկ շնորհքն է։ Գիտութիւնը բնութիւնը ճանչնալ է, եւ քանի որ բնութիւնը Աստուծոյ ստեղծագործութիւնն է, ան Աստուած ճանչնալու, Անոր մօտենալու ապահով ճամբան է։

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Վերջերս համացանցի մէջ մեծ տարածում գտաւ Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու մէջ ապրող հրեայ ժողովուրդի շատերու համար տարօրինակ թուացող ապրելակերպը, որ իր ամբողջութեան մէջ մէկ ու հիմնական պատգամ կրնայ փոխանցել հայ ժողովուրդին.

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Աստուածաշունչ մատեանի մէջ, «մարգարէ»ն Աստուծոյ պատգամախօսն է, որ պատմական որոշակի կացութեան մը մէջ Սուրբ Հոգիին ներշնչումով Աստուծոյ կամքը եւ վճիռները կը յայտնէ անոր ժողովուրդին։ Հին կտակարանի մէջ «մարգարէ»ն երբեմն կոչուած է նաեւ «Աստուծոյ մարդ», կամ կոչուած է «տեսանող», որովհետեւ յաճախ ապագային կապուած յայտնութիւն կը բարէ։

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Հայ ժողովուրդի մօտիկ անցեալի պատմութեան ծանօթ իւրաքանչիւր հայորդի լաւապէս գիտէ մօտաւորապէս կէս դար առաջ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի եւ Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան միջեւ տեղի ունեցած ամօթալի իրադարձութիւնները՝ որոնք պատմութեան մէջ կը մնան ու պիտի մնան որպէս մեծ խարան:

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Այն, ինչ որ այսօր վտանգաւոր կը նկատենք, անցեալին դրական ընկալում մը ունէր։ Հայ ժողովուրդը կարեւոր կը նկատէր ունենալ անհատներ, որոնք հայ ըլլալով հանդերձ կը յաջողին որպէս ֆրանսացի, որպէս ամերիկացի մտածել, որովհետեւ այդ մէկը թէ՛ առեւտուրի եւ թէ այլ ոլորտներու մէջ կրնար դրական արդիւնք տալ։

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Աղօթքի ընթացքին սովորական դժուարութիւնը մեր մտացրումն է։ Ան կրնայ պատահիլ բառերուն եւ անոնց իմաստին շուրջ, ձայնիւ աղօթքին պահուն կամ աւելի խորապէս՝ մեր աղօթած Աստուծոյ մասին, ծիսական կամ անհատական, ձայնիւ աղօթքի պահուն, կամ մտածականի եւ հայեցողական, այսինքն մտաւոր նայուածքով կատարուած աղօթքի պահուն։

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Յաճախ հրապարակախօսութիւններով, քննադատութիւններով մերօրեայ նոր սերունդը կ՚ամբաստանենք ինքնութեան նահանջի մէջ եւ հին սերունդը շատ աւելի հայրենասէր կը նկատենք, սակայն, կը մոռնանք, որ մեր ներկան հիմնուած է ապագային վրայ եւ իւրաքանչիւր նոր սերունդ կամայ-ակամայ իր մէջ ունի հին սերունդէն բաժին մը՝ դաստիարակութիւն մը, որ մեծ ու կարեւոր դեր ունի անոր այսօրուան ինքնութեան մէջ: 

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

«Յանկարծ զօրաւոր հով մը փոթորկեց լիճը։ Ալիքները նաւակին զարնուելով՝ ներս կը թափէին, զայն լեցնելու աստիճան, մինչ Յիսուս նաւակին յետսակողմը բարձի մը վրայ կը քնանար։ Աշակերտները արթնցուցին զինք եւ ըսին.- Վարդապե՛տ, հոգդ չէ՞ որ մենք կը կորսուինք։

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Մեր թուականէն 58 տարիներ առաջ՝ 1968 թուականին, հայ անուանի բանաստեղծ Պարոյր Սեւակ՝ որ այդ թուականներուն 44 տարեկան գրող մըն էր, հայ երիտասարդ գրողներուն կը յղէ նամակ-ուղերձ մը, որուն մէջ կը խօսի գրելու արուեստին մասին: