Հոգե-մտաւոր

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Վերջին տասնամեակներուն՝ մասնաւորաբար անցնող տարուան ընթացքին շատերու կողմէ հարցականի տակ դրուեցաւ եկեղեցւոյ «ազգային» ըլլալը՝ մանաւանդ երբ եկեղեցին փորձեց միջամուխ ըլլալ քաղաքականութեան: 

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Ի՜նչ փոյթ, թէ բաժակը կամ պնակը դուրսէն մաքուր եւ փայլուն կ՚երեւին, երբ մէջինը անմաքուր է եւ անհամ։ Նոյնն է անմաքուր սրտով կատարուած աղօթք մը, քանի որ լուացուած մարմին մը ընդունելի չ՚ըներ արատաւոր հոգի մը։

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Հայ մտաւորական ու թարգմանիչ Լարենց 1909 թուականին գրած իր հրապարակախօսութիւններէն մէկուն մէջ խօսելով կուսակցութիւններու գործունէութեան մասին՝ կ՚ըսէ. «Այսօրուան հայ կուսակցութիւնները, գոնէ անոնցմէ երեքը, այսպիսի նուիրական աւանդութիւններով օծուած անցեալ մը ունին». («Ձայն հայրենեաց», 1909, Երկրորդ շրջան, 27 նոյեմբեր-10 դեկտեմբեր, թիւ 7 (57), էջ 66)։ 

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Ստորեւ, մեր սիրելի ընթերցող բարեկամներուն կը ներկայացնենք Ս. Գրիգոր Տաթեւացիի (աշխարհական անունով՝ Խութլուշահ, 1346-1409) «Ոսկեփորիկ» գիրքէն՝ Քրիստոսի յարութեան հրաշքներու մասին շահեկան եւ հոգեշահ հատուածներ։

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Հայ թատերգութեան մեծագոյն ներկայացուցիչներէն, ինչպէս նաեւ գրող եւ արձակագիր Վահրամ Փափազեան Լիբանանի մէջ լոյս տեսնող «Սփիւռք» շաբաթաթերթի 11 յունուար 1962-ի (Դ. տարի, թիւ 1, էջ 1) թիւին մէջ կը հրատարակէ «Պիտի չմեռնինք գաղութներու մէջ» խորագրեալ գրութիւն մը, ուր կը նկարագրէ Վիեթնամի մէջ ապրող Հրաչ Յակոբեան անունով հայորդիին հայ մնալու պայքարը. 

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

«Սեռականութիւն»ը կը համակէ մարդկային անձին բոլոր հանգամանքները, անոր մարմինին եւ հոգիին միութեան մէջ։ Ան կը վերաբերի մասնաւորապէս զգացականութեան, սիրելու եւ որդեծնելու կարողութեան եւ աւելի ընդհանուր կերպով՝ ուրիշի հետ հաղորդակցութեան զօդեր հաստատելու ատակութեան։

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Վերջերս ինքզինքը «քաղաքական գործիչ» նկատող մտամոլոր երիտասարդ մը փիլիսոփայելէ ետք այլ երիտասարդի մը՝ կ՚ըսէր. «Ծայրայեղականներուն մի՛ հետեւիր շատ…»։ Այո՛, լսուած խօսք է, որ ամէ՛ն բանի ծայրայեղութիւնը վնաս է. մեծագոյն փիլիսոփաներէն Արիստոտել կ՚ըսէ. «Առաքինութիւնը միջինն է երկու ծայրայեղութիւններու»։

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

«Բոլոր ժամանակներուն մէջ ողորմութեամբ ան կը նայի աստուածավախ մարդոց վրայ». (ՂՈՒԿ. Ա 50)։ 
Նկատի առնենք Սուրբ Մարիամ Աստուածածնի Սուրբ Վախը. (ՂՈՒԿ. Ա 50)։ 

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Տգե՛ղ պիտի հնչէ չէ՞, եթէ ըսենք Լեռ Կամսար անօթի էր… Հաւատացէ՛ք, որ իրականութիւնը շատ աւելի տգեղ է՝ քան այս արտայայտութիւնը: Լեռ Կամսար եւս դատապարտուած էր շատ մը հայ մտաւորականներու ճակատագրին՝ թշուառութիւն ու չքաւորութիւն։ 

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Եթէ ընտանիքը իր բոլոր անդամներով յաջողի Քրիստոսի մէջ կեդրոնանալ՝ Ան ալ ամբողջ ընտանիքը իրարու կը միացնէ եւ կը լուսաւորէ։ Ցաւերը եւ անձկութիւնները Տիրոջ Խաչին հետ կ՚ապրին, իսկ զայն համբուրելը՝ կարողութիւն կու տայ ամենավատ պահերուն տոկալու։