ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն 58 տարիներ առաջ՝ 1968 թուականին, հայ անուանի բանաստեղծ Պարոյր Սեւակ՝ որ այդ թուականներուն 44 տարեկան գրող մըն էր, հայ երիտասարդ գրողներուն կը յղէ նամակ-ուղերձ մը, որուն մէջ կը խօսի գրելու արուեստին մասին:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Քանի որ Աստուած իմաստութեամբ կը ստեղծէ, ուրեմն արարչագործութիւնը բարի է եւ բարեկա՛րգ. «Դուն ամէն ինչ կարգաւորեցիր չափով, թիւով եւ կշիռքով». (ԻՄԱՍՏ. ԺԱ 20)։ Եւ Աստուած աշխարհը ստեղծեց բարի՛։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Գրականութեան մէջ միշտ ալ եղած են երկու տարբեր համոզումներու տէր մարդիկ. ոմանք համոզուած են, թէ գրականութեան մէջ կարեւոր է, թէ մարդ ինչպէ՛ս կը գրէ, իսկ ուրիշներ կարեւորած են, թէ ի՛նչ կը գրեն եւ, իրականութեան մէջ, այս ինչին եւ ինչպէսին միջեւ կայ մեծ տարբերութիւն.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ներելը՝ մարդկային յարաբերութիւններու մէջ շինիչ եւ վերանորոգիչ դեր կատարող, բարոյական բարեմասնութիւններու արդիւնք օրինակելի եւ դաստիարակիչ արարք մըն է։ Ներելով կը վերհաստատուին բարեկամութիւններ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայաստանի մէջ, երբ տակաւին իշխանութիւն-եկեղեցի հարցը կը շարունակուի ծեծուիլ, կը շարունակենք կարդալ հրապարակախօս Սիմոն Սիմոնեանի «Հայոց եկեղեցիի իսկական վերակենդանացման համար» խորագրեալ շարունակական երկու-երեք գրութիւնները, ուր մտաւորականը կը խօսի եկեղեցւոյ բարեկարգութեան մասին իր ունեցած համոզումներուն ու ակնկալութիւններուն մասին:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կ՚ըսուի, թէ եթէ մարդիկ իրենց բացակայութեան ուրիշներու կողմէ իրենց մասին խօսուածները եւ ըսուածները գիտնային, աշխարհի վրայ մէկ բարեկամ իսկ չէր մնար։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Քասունիին գրութեան մինչեւ այս մասը, կրնայ ըլլալ շատերու համար «ենթադրութիւն» կամ անձնական վերլուծութիւն նկատուի։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ինչպէս բանաստեղծը կ՚ըսէ, շատ անգամ դէպի առաջ կը քալենք, բայց երբեք չե՛նք յառաջանար։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կայ այն համոզումը, որ անցեալին ապրող հայը շատ աւելի հաւատացեալ ու Աստուածավախ էր՝ քան այսօր։ Այս հաստատումին ճշտութիւնը հարցականի տակ կը դնենք, որովհետեւ հակառակ այն իրողութեան, որ հասարակ ժողովուրդին մօտ հաւատքի արտայայտութիւնը աւելի վառ ու կենդանի էր, սակայն, կար դրամին հակառակ կողմը՝ մտաւորականութիւնը:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Յաճախ կը խորհրդածենք եւ կը խօսինք Աստուծոյ կամքին մասին։ Երբ կ՚աղօթենք եւ կը խնդրենք՝ Աստուծոյ կամքը նախամեծար կը սեպենք։ Ոմանք, Աստուծոյ կամքը կը շփոթեն «ճկատագիր»ի հետ։ Աստուծոյ կամքը՝ նախապէս տրուած «անջնջելի վճիռ» կը կարծեն։
