ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Սփիւռքի մէջ ծնած ու հասակ առած գաղթական ժողովուրդի երրորդ եւ չորրորդ սերունդներուն մօտ սկսաւ նկատուիլ լուրջ վտանգ հանդիսացող հայաթափութիւնը՝ որ լեզուէն առաջ սկսաւ սկիզբ առնել մշակոյթի ձուլումով.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աստուծոյ չհաւատացողներէն ոմանք «անհաւատ» են, ո՛չ թէ մտաւորական դժուարութիւններու պատճառով, այլ դժկամութեան պատճառով՝ ընդունելու բարոյական պահանջները հաւատքին։ Այսպիսի մարդոց կը պատկանի Friedrich Nietzsche-ի (1844-1900) տրմադրութիւնը, որ կ՚ըսէ. «Աստուած մեռած է եւ ամէն բան արտօնուած է»։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այնքան ժամանակ, որ հայ ժողովուրդը ունի արտագաղթ՝ ներգաղթի մասին խօսիլը աւելորդ է, որովհետեւ դուրսը ապրող հայը Հայաստան բերելու փոխարէն նախ պէտք է ներսը ապրող հայը յաջողիլ Հայաստանի մէջ պահել:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աստուծոյ համբերութիւնը աստուածային կատարելութիւններէն մին է, ինչպէս Անոր իմաստութիւնը, զօրութիւնը եւ սրբութիւնը։ Ճիշդ է, որ «համբերութիւն» բառին այնքան յաճախ հանդիպիլ կարելի չէ համաբարբառին մէջ, որքան միւսները։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մի քանի օրեր առաջ սփիւռքահայ տիկին մը Հայաստան ապրող իր ծանօթին զանգելով հետեւեալ հարցը կու տայ. «Ինչպէ՞ս է Հայաստանը. կ՚արժէ՞ հաստատուիլ ու ապրիլ»։ Իւրաքանչիւր տաքարիւն հայ, բնականաբար, բարձրաձայն «այո՛» մը պիտի ըսէ ինքն իր մէջ, սակայն, կեանքը շատ անգամ այդ արիւնէն տարբեր երեւոյթներ կը կարեւորէ, որովհետեւ մարդ պարտաւոր է տեղ մը կայսրինը տալ կայսրին:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Տարիներու ընթացքին՝ կեանքը մեզի կը սորվեցնէ աւելի՛ իմաստուն ըլլալ. աւելի գիտութիւն հաւաքել, մասնաւորաբար հոգեւոր գիտութիւն, եւ կեանքի բազմատեսակ փորձառութիւններ՝ որոնք կեանքին ճշմարիտ երեսը ցոյց կու տան մեզի։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Շատեր նման յօդուածներէ ետք «լուծում»ի մասին կը հարցնեն, եթէ իրապէս լուծումի մասին մտածող կայ, ապա ահաւասիկ լուծումները.
Պէտք է գիտնալ, որ «լաւ» կուսակցական ըլլալ, լաւ տնօրէն, լաւ ուսուցիչ ու լաւ ազգային գործիչ ըլլալ չի նշանակեր։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդկային ցեղերուն մէջ աստուածային բազմաթիւ ըմբռնումներ եւ գաղափարներ կը գտնուին։ Ցեղերէ ոմանց մէջ կան աւելի հին գաղափարներ, որոնք կը կոչուին «հոգեպաշտութիւն»։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն 116 տարիներ առաջ՝ 1910 թուականին, հայ մեծ բանաստեղծ Դանիէլ Վարուժան Թէոդիկին գրած իր մէկ նամակին վերջաւորութեան հետեւեալ տողերը կ՚արձանագրէր. «Այստեղի կենցաղս մինչեւ ցարդ խիստ յուզումնալից եղաւ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Հա՜յր, եթէ ուզես՝ այս բաժակը հեռացո՛ւր ինձմէ, բայց ո՛չ թէ իմ կամքս, այլ Քու կամքդ թող ըլլայ». (ՂՈՒԿ. ԻԲ 42)։ Ա՛յսպէս կ՚աղօթէր Յիսուս Ձիթենեաց լերան վրայ եւ Իր աշակերտներուն կ՚ըսէր. «Աղօթեցէք, որ փորձութեան մէջ չիյնաք». (ՂՈՒԿ. ԻԲ 40)։
