ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն աւելի քան 90 տարիներ առաջ՝ 1932-1934 թուականին, «Պայքար» թերթին մէջ գրասէր մը կը խոստանայ նիւթական պարգեւ տալ «Ինչպէ՞ս պէտք է ցեղային գիտակցութիւնը մշակել նոր սերունդին մէջ» հարցումին պատասխանողին։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Միջին դարը շատ երկար ժամանակամիջոց մը կ՚ամփոփէ իր մէջ, 476-էն եւ կամ 568-էն կամ նոյնիսկ 700-էն մինչեւ 1492, եւ կամ 1517. շուրջ տասնեակ մը դարեր։ Միջին դարը ծնունդ կ՚առնէ Հռովմէական կայսրութեան աւերակներուն վրայ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աշխարհի վրայ զգայնութիւնն ու յուզումը ե՞րբ ամօթ հռչակուեցաւ. մարդ արարածը ե՞րբ համոզուեցաւ, որ լռութեան մէջ տառապիլը շատ աւելի արժանապատիւ է՝ քան անկեղծ վշտանալն ու լալը. այդ մէկը ե՞րբ թուլութեան ու տկարութեան նշանակութիւն ստացաւ. մարդէն ե՞րբ պահանջուեցաւ քօղարկել ներքին զգացումները:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ըստ Աստուծոյ պատկերին ստեղծուած, բանական միեւնոյն հոգիով օժտուած բոլոր մարդիկ նոյն ծագումը եւ նոյն բնութիւնը ունին։ Եւ ուրեմն ամէնքն ալ հաւասար արժանապատուութիւնը ունին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Սփիւռքի մէջ ծնած ու հասակ առած գաղթական ժողովուրդի երրորդ եւ չորրորդ սերունդներուն մօտ սկսաւ նկատուիլ լուրջ վտանգ հանդիսացող հայաթափութիւնը՝ որ լեզուէն առաջ սկսաւ սկիզբ առնել մշակոյթի ձուլումով.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աստուծոյ չհաւատացողներէն ոմանք «անհաւատ» են, ո՛չ թէ մտաւորական դժուարութիւններու պատճառով, այլ դժկամութեան պատճառով՝ ընդունելու բարոյական պահանջները հաւատքին։ Այսպիսի մարդոց կը պատկանի Friedrich Nietzsche-ի (1844-1900) տրմադրութիւնը, որ կ՚ըսէ. «Աստուած մեռած է եւ ամէն բան արտօնուած է»։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այնքան ժամանակ, որ հայ ժողովուրդը ունի արտագաղթ՝ ներգաղթի մասին խօսիլը աւելորդ է, որովհետեւ դուրսը ապրող հայը Հայաստան բերելու փոխարէն նախ պէտք է ներսը ապրող հայը յաջողիլ Հայաստանի մէջ պահել:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աստուծոյ համբերութիւնը աստուածային կատարելութիւններէն մին է, ինչպէս Անոր իմաստութիւնը, զօրութիւնը եւ սրբութիւնը։ Ճիշդ է, որ «համբերութիւն» բառին այնքան յաճախ հանդիպիլ կարելի չէ համաբարբառին մէջ, որքան միւսները։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մի քանի օրեր առաջ սփիւռքահայ տիկին մը Հայաստան ապրող իր ծանօթին զանգելով հետեւեալ հարցը կու տայ. «Ինչպէ՞ս է Հայաստանը. կ՚արժէ՞ հաստատուիլ ու ապրիլ»։ Իւրաքանչիւր տաքարիւն հայ, բնականաբար, բարձրաձայն «այո՛» մը պիտի ըսէ ինքն իր մէջ, սակայն, կեանքը շատ անգամ այդ արիւնէն տարբեր երեւոյթներ կը կարեւորէ, որովհետեւ մարդ պարտաւոր է տեղ մը կայսրինը տալ կայսրին:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Տարիներու ընթացքին՝ կեանքը մեզի կը սորվեցնէ աւելի՛ իմաստուն ըլլալ. աւելի գիտութիւն հաւաքել, մասնաւորաբար հոգեւոր գիտութիւն, եւ կեանքի բազմատեսակ փորձառութիւններ՝ որոնք կեանքին ճշմարիտ երեսը ցոյց կու տան մեզի։
