ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայրենասիրական զգացումներով տարուած 1918 թուականին գրեթէ բոլորը կ՚երազէին ունենալ անկախ ու միացեալ Հայաստան եւ պատմական իրադարձութիւնները առիթ կու տային այդ երազը իրականութիւն դարձնելու։ Խնդիրը անկախութիւն յայտարարելը չէր. շատ աւելի բարդ խնդիր մըն էր այդ անկախութիւնը պահելը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Մշակոյթները ազգային իրենց ուրոյն դրոշմը ունին, սակայն գիրը, լեզուն եւ արուեստը, որոնք իւրաքանչիւր անհատի եւ ազգի պարագային այդ տարբերութիւնները կը ճշդեն, արտայայտութեան կերպեր են միայն։ Արժէքը՝ գիրին ետեւ եղող անգրելի հոգի՛ն է։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ժամանակ մը պատմութեան կարեւորագոյն էջերը գրաւած, սակայն, այսօր ոչնչացած բոլոր պետութիւնները միշտ չէ, որ եղած են արտաքին թշնամիներու կամ քաղաքական պարտութեան զոհը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Ծերութիւնը՝ սարսափելի դժուարութիւններու սառոյցի մէջ՝ սառած, ցուրտ կրակ մըն է», կ՚սըէ Կէօթէ իր գլուխ գործոց «Ֆաուստ»ի մէջ։ Ուստի, ծերերը հասկնալու, ծերութեան մասին գաղափար մը կազմելու համար պէտք է ծերանալ, ծերութիւնը ապրիլ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Նախապէս մեր յօդուածներուն մէջ գրած էինք այն մասին, որ հայ մտաւորականներէն շատ շատեր դրական մօտեցում չունէին եկեղեցւոյ հանդէպ։ Անշուշտ, շատեր ժողովուրդի մօտեցումն ու եկեղեցւոյ հանդէպ ունեցած կապուածութիւնը նկատի ունենալով՝ եղած են աւելի մեղմ եւ իրենց «ատելութիւն»ը այնքան ալ չեն բարձրաձայնած, իսկ կան ուրիշներ, ինչպէս՝ Շահան Նաթալի, Շահան Շահնուր, երբեք չեն քաշուած իրենց կարծիքը բարձրաձայնելէ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հոկտեմբերը, Սրբոց Թարգմանիչներու հերոսական աշխատանքին եւ մեծ վաստակին անգին արժէքը բացայայտող ամիսն է։ Աստուծոյ եւ Անոր Խօսքին հանդէպ սէր ունեցող հաւատացեալներ՝ թարգմանած, գրի առած, գրչագրերով զարդարած եւ տպած են եւ այս կերպով «Թագուհի թարգմանութեանց»ը մեզի հասցուցած են ի գին մեծ զոհողութիւններու՝ անձնուիրաբա՛ր։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հոկտեմբերի այս օրերուն կ՚արժէ խորհրդածել հայ մշակոյթի վրայ՝ անոնց հետ մանաւանդ, որ տակաւին հայերէն կը կարդան, հայերէն լեզուի եւ մշակոյթի օտար չեն եւ մտահոգութիւններ ունին հայ լեզուի նկատմամբ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Որպէսզի ժողովուրդը եկեղեցականին հանդէպ սէր ու յարգանք ունենայ, եկեղեցականը ի՛նք պէտք է կեանքի կոչէ բոլոր այն քարոզները, որոնք կը բարձրացնէ Սուրբ Խորանէն. օրինակի համար, կը տեսնենք եկեղեցական մը, որ իր քարոզներուն մէջ Յիսուս Քրիստոսի ներողամտութեան մասին կը բարձրաձայնէ, սակայն, անդին ի՛նք այս կամ այն անձը չի ներեր պատահած այս կամ այն մեղքին համար։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աւելի առողջ մթնոլորտ մը ունենալու համար պէտք է վերադառնալ արդարութեան եւ հաւասարութեան։ Այդ անհաւասարութիւնը կարելի է տեսնել գրեթէ բոլոր ոլորտներու մէջ. օրինակի համար, կան որոշ միաբաններ, որոնք ունին մէկէ աւելի պաշտօններ եւ մէկէ աւելի պաշտօններ ունենալով ունին շատ աւելի պատասխանատուութիւն եւ, հետեւաբար, հաշուետու են իրենց պարտաւորութիւններուն համար։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Յաճախ որքա՜ն անպէտ եւ վնասակար խօսքեր կ՚արտաբերենք մեր բերաններէն, առանց անոնց հետեւանքը խորհելու։ Արդարեւ, Առակախօսը կ՚ըսէ. «Շատ խօսքերու մէջ յանցանք պակաս չէ. բայց իր շրթունքները զսպողը խելացի է». (ԱՌԱԿ. Ժ 10)։
