ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մի քանի հոգիով ընդունարանի մը մէջ նստած կը խօսինք. ներս կը մտնէ մայր մը՝ իր հինգ տարեկան զաւկին հետ։ Մայրը կը բարեւէ, սակայն, զաւակը առանց ուշադրութիւն դարձնելու, առանց բարեւելու ընդունարանի միւս դռնէն դուրս կու գայ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մարդ արարածը այն տարօրինակ ստեղծագործութիւնն է, որ ամէն գնով կ՚ուզէ արդարութեան մէջ ապրիլ, սակայն, ի՛նք անձամբ արդարութիւն հաստատելու համար գրեթէ ո՛չ մէկ բան կը կատարէ, անշուշտ, եթէ այդտեղ սեփական շահ գոյութիւն չունենայ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աստուած՝ Արարիչ է, նաեւ՝ Ամենախնամ. Ուստի, արարչագործութենէն ետք, Աստուած չի լքեր Իր արարածը ինքզինքին։ Չի տար անոր միայն ծնունդ եւ գոյատեւում, այլ կը պահէ զայն ամէն վայրկեան գոյութեան մէջ, զայն գործելու կը լծէ եւ կը հասցնէ իր վախճանին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Շաբաթավերջին յատուկ հրաւէրով ներկայ գտնուեցայ Հայաստանի բողոքական եկեղեցիներէն մէկուն պաշտամունքին։ Իրականութեան մէջ, աղօթքը կը շարունակէ մնալ աղօթք՝ թէ՛ Հայ Առաքելական Եկեղեցւոյ, թէ՛ Կաթողիկէ եւ թէ բողոքական եկեղեցիներէն ներս։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մտիկ ընողներ կարենալ համոզելու համար՝ անոնց առջեւ պէտք է դնել անուրանալի եւ հաստատ աստուածային ճշմարտութիւններ՝ որոնք պէտք է ընդունիլ իբրեւ անխուսափելի իրականութիւններ, եւ ո՛չ թէ վարկածներ՝ որոնք քննութեան կը կարօտին եւ պէտք է քննուին, քննադատուին, եւ որոշուին մտիկ ընողներու կողմէ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Շաբաթավերջին մասնակցեցանք երիտասարդական հաւաքի մը, որուն նպատակն էր ծանօթութիւններ ձեռք ձգել։ Որպէսզի հաւաքը աւելի արդիւնաւէտ ըլլայ ընտրուած էր նիւթ մը՝ որուն շուրջ ներկաները պէտք է իրենց կարծիքը յայտնէին։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Չկայ ծածուկ բան որ չյայտնուի եւ կամ գաղտնի բան՝ որ չգիտցուի եւ երեւան չգայ». (ՂՈՒԿ. Ը 17)։
Անշո՛ւշտ, մարդիկ միշտ կ՚ունենան ծածուկ, գաղտնի բաներ՝ որոնք չեն ուզեր ուրիշներու յայտնել։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մենք կը հաւատանք, որ բարկութիւնը մեր զգացումներուն արտայայտութիւնն է եւ հետեւաբար, դժուար թէ մարդ կարենայ կառավարել, սակայն, հոգեբանականօրէն այդպէս չէ։ Բարկանալը զգացումի մը արտայայտութիւնը ըլլալէ անդին պարտի ունենալ նպատակ։ Բարկութիւն մը, որ իբր նպատակ ունի լոկ ներքին լարուածութիւնը՝ դուրս հանելու պարզապէս վատ հետեւանքներ կրնայ ունենալ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սիրելի եւ փափաքելի է խնդութիւնը, ուրախութիւնը բոլորիս համար։ Բայց աշխարհիս վրայ կան պատահարներ՝ որոնք արգելք կը հանդիսանան ուրախութեան, քանի որ այս աշխարհի վրայ միշտ կան եւ պիտի ըլլան նեղութիւններ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Յայտնի փիլիսոփայ Արիստոտէլ խօսելով մարդկային բնաւորութեան եւ յոյզերուն մասին կ՚ըսէ. «Բարկանալը դիւրին է. դժուարը ճիշդ մարդու վրայ, ճիշդ չափով, ճիշդ ժամանակին, ճիշդ նպատակով եւ ճիշդ ձեւով բարկանալն է»։
