ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Շաբաթավերջին յատուկ հրաւէրով ներկայ գտնուեցայ Հայաստանի բողոքական եկեղեցիներէն մէկուն պաշտամունքին։ Իրականութեան մէջ, աղօթքը կը շարունակէ մնալ աղօթք՝ թէ՛ Հայ Առաքելական Եկեղեցւոյ, թէ՛ Կաթողիկէ եւ թէ բողոքական եկեղեցիներէն ներս։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մտիկ ընողներ կարենալ համոզելու համար՝ անոնց առջեւ պէտք է դնել անուրանալի եւ հաստատ աստուածային ճշմարտութիւններ՝ որոնք պէտք է ընդունիլ իբրեւ անխուսափելի իրականութիւններ, եւ ո՛չ թէ վարկածներ՝ որոնք քննութեան կը կարօտին եւ պէտք է քննուին, քննադատուին, եւ որոշուին մտիկ ընողներու կողմէ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Շաբաթավերջին մասնակցեցանք երիտասարդական հաւաքի մը, որուն նպատակն էր ծանօթութիւններ ձեռք ձգել։ Որպէսզի հաւաքը աւելի արդիւնաւէտ ըլլայ ընտրուած էր նիւթ մը՝ որուն շուրջ ներկաները պէտք է իրենց կարծիքը յայտնէին։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Չկայ ծածուկ բան որ չյայտնուի եւ կամ գաղտնի բան՝ որ չգիտցուի եւ երեւան չգայ». (ՂՈՒԿ. Ը 17)։
Անշո՛ւշտ, մարդիկ միշտ կ՚ունենան ծածուկ, գաղտնի բաներ՝ որոնք չեն ուզեր ուրիշներու յայտնել։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մենք կը հաւատանք, որ բարկութիւնը մեր զգացումներուն արտայայտութիւնն է եւ հետեւաբար, դժուար թէ մարդ կարենայ կառավարել, սակայն, հոգեբանականօրէն այդպէս չէ։ Բարկանալը զգացումի մը արտայայտութիւնը ըլլալէ անդին պարտի ունենալ նպատակ։ Բարկութիւն մը, որ իբր նպատակ ունի լոկ ներքին լարուածութիւնը՝ դուրս հանելու պարզապէս վատ հետեւանքներ կրնայ ունենալ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սիրելի եւ փափաքելի է խնդութիւնը, ուրախութիւնը բոլորիս համար։ Բայց աշխարհիս վրայ կան պատահարներ՝ որոնք արգելք կը հանդիսանան ուրախութեան, քանի որ այս աշխարհի վրայ միշտ կան եւ պիտի ըլլան նեղութիւններ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Յայտնի փիլիսոփայ Արիստոտէլ խօսելով մարդկային բնաւորութեան եւ յոյզերուն մասին կ՚ըսէ. «Բարկանալը դիւրին է. դժուարը ճիշդ մարդու վրայ, ճիշդ չափով, ճիշդ ժամանակին, ճիշդ նպատակով եւ ճիշդ ձեւով բարկանալն է»։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Վախը զօրաւոր բնազդ մըն է՝ մարդուն կեանքը պաշտպանող զրահ մը։ Մարդուն հարստութեան եւ առողջութեան, հանգստութեան եւ դիւրութեան, բարեկամներուն եւ սիրելիներուն, եւ վերջապէս կեանքի մէջ իր թանկագին նկատած որեւէ մէկ բանին կորուստին վախը շատերուն մղձաւանջն է:
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մարդու բաւարարուած չըլլալուն մէջ մեծ դեր ու ազդեցութիւն ունի մարդկային բնութեան անբաժան մէկ մասը եղող յարմարուելու կարողութիւնը. օրինակի համար, մարդ մը երկար տարիներ կը պայքարի բան մը ձեռք բերելու համար, սակայն, երբ ձեռք կը բերէ, որոշ ժամանակ ետք բնականի կը վերածուի եւ իր նախկին իմաստն ու արժէքը կը կորսնցնէ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Գայլը իր որսը ուտելէ ետք կը հեռանայ ու խաղաղ վիճակով կը քնանայ։ Նոյնպէս կատուն՝ երբ կուշտ է, ամէն բանէ կը հեռանայ։ Այդպէս է, որովհետեւ անոնց համար բաւարարուածութիւնը ո՛չ թէ հոգեբանական հարց է, այլ յստակ ազդանշան եւ գուցէ այս մէկը այն հազուագիւտ երեւոյթներէն է, որ անասունին մօտ շատ աւելի յստակ ու ճիշդ ձեւով կը գործէ՝ քան մարդուն:
