ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մարդ արարածը սեփական անձին, կարողութիւններուն, արժանիքներուն եւ արժէքին մասին ունի պատկերացում մը, որ կը կազմուի շրջապատի, փորձառութիւններու, յաջողութիւններու եւ ձախողութիւններու հիման վրայ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Այսօր Յիսուսի մասին ունինք շատ փաստեր, որոնք կասկածները կրնան փարատել։ Զոր օրինակ՝ Իր մասին եղած եւ իրականացած մարգարէութիւնները, ինչպէս. «Եւ Յիսուս շատ ուրիշ նշաններ ալ ըրաւ Իր աշակերտներուն առջեւ, որոնք այս գիրքին մէջ գրուած չեն։ Բայց ասոնք գրուեցան որպէսզի հաւատաք թէ Յիսուս Քրիստոսն է, Աստուծոյ Որդին, եւ որպէսզի հաւատալով կեանք ունենաք Անոր անունովը». (ՅՈՎՀ. Ի 30-31)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Նախորդ յօդուածը աչքի դիմաց ունենալով՝ այսօր պիտի փորձենք գտնել հետեւեալ կարեւոր հարցին պատասխանը. «Մարդ ինչո՞ւ կը վախնայ հասարակութեան քննադատութենէն ու ճնշումէն»։ Եթէ մարդ ունի իր սկզբունքներն ու համոզումները, ինչո՞ւ համար կը շարունակէ հետաքրքրուիլ այլոց մտածումներով եւ կարծիքներով:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սովորաբար կ՚ըսուի, թէ խաչը տառապանքի գործիք է եւ թէ քրիստոնէութիւնը տառապանքի կրօն է։ Անշուշտ, ինչպէս կեանքի մէջ ամէն բան, այնպէս ալ չարչարանքը երկու երեսակ ունի, զոհող եւ լուսաւոր չարչարանք, որ աւելի առաջնորդող դեր մը կը կատարէ կեանքի մէջ, եւ մութ եւ խաւար, աւելի ճնշիչ չարչարանք՝ որ մահուան կ՚առաջնորդէ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Յաճախ կը կարծենք, թէ ընկերութիւնը կ՚առաջնորդուի իր «ճիշդ»երուն եւ «սխալ»ներուն հետեւելով, սակայն իրականութիւնը այդպէս չէ։ Ներկայ ընկերութեան մէջ մարդ նոյնիսկ եթէ գիտէ «ճիշդ»ը՝ կը սպասէ ուրիշին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մարդիկ կը նախընտրեն իրենց վիշտերը, զգացումներն ու յուզումները անձնական՝ լռութեան մէջ ապրիլ, ինչ որ շատ մը մտաւորականներու կողմէ կ՚որակուի որպէս «վտանգաւոր», որովհետեւ շատեր կը հաւատան, որ զգացումներն ու ցաւերը արտայայտելով է, որ մարդ կը հանգստանայ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կեանքի մէջ կան սխալներ՝ որոնք ողբերգական հանգամանք կը ստանան յաճախ։ Ուստի, ողբերգական բան մըն է տեսնել չափահաս տղու մը ինքնահաւան տեսքը, երբ կատարեալ պաղարիւնութեամբ, բացարձակ վստահութեամբ եւ ակներեւ հպարտութեամբ իր ընկերներուն կ՚ըսէ.- Հայրս ստիպուա՛ծ է իմ կամքս կատարել ամէն ատեն…
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Զգացումները արտայայտելու մէջ մարդիկ տարբեր են. ոմանք կը յաջողին զանոնք բառերու վերածել, սակայն, ուրիշներ լաւապէս ճանչնալով իրենց զգացումները չեն կրնան արտայայտուիլ։ Անշուշտ, մեր սխալ համոզումով՝ յաճախ առաջինները ինքնավստահ եւ երկրորդները անինքնավստահ մարդիկ կը կարծենք։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Երբ ամուսնական սէրը եւ կեանքին պատասխանատու փոխանցումը իրարու հետ ներդաշնակելու հարց ըլլայ, վարուելակերպին բարոյականութիւնը պէտք չէ՛ կախում ունենայ միայն դիտաւորութեան անկեղծութենէն եւ պատճառներու գնահատումէն, այլ պէտք է ան սահմանուի ըստ առարկայական չափանիշներու, առնուած նոյնինքն անձին բնութենէն եւ անոր արարքներէն չափանիշներ՝ որոնք ճշմարիտ սիրոյ մթնոլորտին մէջ, յարգեն ամբողջական նշանակութիւնը «փոխադարձ նուիրում»ին եւ որդեծնութեան՝ ըստ մարդուն չափին եւ տարողութեան, ինչ որ անկարելի պիտի դառնայ, եթէ ամուսնական ողջախոհութեան առաքինութիւնը չէ՛ գործադրուած պարկեշտ սրտով։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մարդկային յաջողութեան ու ձախողութեան մէջ ճակատագիրն ու բախտը ինչքանո՞վ դեր ու տեղ ունի՝ չենք գիտեր, սակայն, կրնանք յստակ ըսել, որ ճակատագիրէն աւելի այդտեղ բաժին ունի մարդկային բանականութիւնը, սպասումներն ու տկարութիւնները՝ մանաւանդ բախտը։
