Հոգե-մտաւոր

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Ազգովին կը տառապինք օտարին ունեցած արժէքներուն նկատմամբ կոյր հիացմունք ունենալու հիւանդութեամբ. օտարին մշակոյթը, գրականութիւնը, մտածելակերպն ու բարքերը դիւթիչ կը թուին ըլլալ: 

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Բաբգէն Կաթողիկոսէն ետք (Բաբգէն Ա. Ոթմսեցի. 490-516) ժամանակակից պատմիչներ գրեթէ կը լռեն։ Արդէն Զ. դարու հայ ազգային եւ եկեղեցական պատմութիւնը շատ շփոթ է, որովհետեւ կանոնաւոր աղբիւրներ կը պակսին։

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Գրեթէ ամէ՛ն տեղ, ամէ՛ն ժամանակաշրջան ատած է իր եկեղեցականները եւ անոնց հակառակ՝ համակրանք ունեցած է օտար եկեղեցականներու հանդէպ։ Այս հիւանդութիւնը միայն հայ ազգին մօտ չէ, որ գոյութիւն ունի։ 

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Ընտանիքը ընկերային կեանքին առաջին վայրն է, որովհետեւ ան նաեւ առաջին տեղն է, ուր մարդ ինքզինք ուրիշին դիմաց դիրքորոշել, զայն մտիկ ընել, անոր բաժնեկցիլ, համբերել, յարգել, օգնել, կենակցիլ կը սորվի։ 

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Հայերէնը աշխարհի բոլոր լեզուներուն մէջ ամենէն լաւն ու արժէքաւորն է: Մենք մեծ ժողովուրդ ենք, ստեղծագործ ժողովուրդ ենք. թիւի շատութեան մի՛ հաւատաք, մրջիւններն ալ շատ են…

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Յանկարծահաս վտանգներու պահուն քաջութիւնը չկորսնցնել, մահուան իրական վտանգի ատեն պաղարիւնութիւնը պահել, ամէն մահկանացուի գործ չէ՛։ Վախը բնազդ մըն է, որ կ՚երեւի ջղային խառնուածք ունեցողներու մէջ աննուաճելի կը դառնայ։ 

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Տասնամեակներ շարունակ մարդ արարածը փնտռած է հետեւեալ հարցին պատասխանը. մարդիկ բախտաւոր կը ծնի՞ն, թէ բախտաւոր կը դառնան։ Բոլոր անոնք, որոնք կեանքի մէջ յաջողակ են, ի սկզբանէ յաջողակ ըլլալո՞ւ կոչուած էին. 

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Դիրքի, տիտղոսի, դասակարգի կամ հարստութեան մէջ միայն ազնուականութիւն փնտռելը եւ գտնելը պարզապէս նախապաշարում մը՝ կանխակալութիւն մըն է։ Ան, այս իմաստով, ախտաժէտ մտայնութիւն մը՝ որ ընկերային դասակարգերը ըմբոստացուցած է խորհուրդով եւ մանաւանդ գործո՛վ։ Անարդար, անիրաւ գերակայութեան փորձութիւն մըն է ան։

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Այնպէս ինչպէս այսօր, անցեալին եւս բազմաթի՜ւ երիտասարդներ կ՚ուզէին հասնիլ Ամերիկա։ Մէկ կողմէ զարգացած ըլլալը, միւս կողմէ նիւթական քաշողականութիւնը մագնիսի պէս կը քաշէր երիտասարդները։

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Կեանքի փորձառութիւնը մեզի ցոյց կու տայ, թէ պէտք է մարդոց օգնել, որպէսզի անդրադառնան, թէ ամուսնական սուրբ խորհուրդը միայն որոշ պահի մը համար չէ, կամ լոկ ձեւակերպութիւն մը եւ կամ պարզապէս աւանդական պարտաւորութիւն մը՝ որմէ ետք ան անցեալ եւ յիշատակ մը միայն կը դառնայ, քանի որ ան իր ազդեցութիւնը կը գործէ մշտատեւօրէն ամբողջ ամուսնական կեանքի տեւողութեան։