ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Նախորդ բոլոր յօդուածներու լոյսին տակ այսօր կու գանք եզրակացնելու Շահնուրի բողոքը, որ ի սկզբանէ եղած է նոյնը. աշխատի՛լ ու աշխատիլ… Շահնուր եւս Լեւոն Զաւէն Սիւրմէլեանի նման որոշ ժամանակ հեռացաւ գրականութենէն եւ որոշեց չգրել:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կատարեալ ըլլալ, չի նշանակեր անսխալական ըլլալ, բայց, ամէն սխալ կարելի է սրբագրել պարագաներէն դաս առնելով։ Առակախօսը կը զգուշացնէ. «Խրատ սիրողը գիտութիւն կը սիրէ, բայց յանդիմանութիւն ատողը անմիտ է». (ԱՌԱԿ. ԺԲ 1)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
«Եւ դուն, երէկի սերունդ, ջարդուած սերունդ, կ՚ուրանամ քեզ ալ… Դուք պէտք է որ ջարդուէիք, քանի որ ամէն բան ըրիք ատոր համար։ Կարելի է եւ պէտք է ձեզի գթալ, բայց չեմ կրնար սիրել ձեզ»:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ընկերութիւնը անհրաժե՛շտ է մարդկային կոչումին իրականացումին համար։ Այս նպատակին հասնելու համար հարկ է, որ յարգուի արդար դասակարգումը «արժէք»ներուն՝ որոնք ֆիզիքական եւ բնազդային տարածքը կ՚ենթարկեն եւ կ՚ենթակարգեն ներքին եւ հոգեւոր տարածքին։ Կեանքը ընկերութեան մէջ նկատի առնուելու է ամէն բանէ առաջ իբրեւ հոգեւոր կարգի իրականութիւն մը:
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ճիշդ է, որ յաճախ գրականութեան մէջ գրողներ ընթերցողին ուշադրութիւնը գրաւելու եւ զինք «կլանելու» համար զգայացունց տողերու կը դիմեն եւ այդ մէկը կ՚օգնէ շատ անգամ ոչ-հետաքրքրաշարժ յօդուած մը, արձակ մը աւելի գրաւիչ դարձնելու. այս մէկը գրողներու յատուկ հնարք մըն է:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հայ իմաստասիրական միտքը իր առաջին ծիլերը տուաւ հեթանոսութեան շրջանին՝ էպիկուրեան, սոկրատեան, պղատոնեան, արիստոտելեան, ստոյիկեան կիկերոնական -Տիրան Հայկազն- դպրոցներ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աստուա՞ծ մարդը իր պատկերով ստեղծեց, թէ ոչ մարդը իր պատկերով Աստուած (աստուածներ) ստեղծեց՝ վերլուծութեան արժանի լուրջ խնդիր մըն է, սակայն, Շահնուր իր «Աւագ ուրբաթ» աշխատութեան մէջ հետեւեալը կը գրէ. «Կապիկը եթէ իրեն համար Աստուած մը երեւակայէր, անոր կապիկի դիմագիծ պիտի տար»։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Լո՛յս է աշխարհը հորիզոնէ՜ հորիզոն։ Մութ, խաւար եւ մշուշոտ անկիւն մը իսկ կարելի չէ՛ երեւակայել նոյնիսկ ամենախոր անձաւներուն մէջ։ Ուստի, լոյսի տիրապետութեան մէջ միայն խաղաղութեան ձիթենիներ կրնան ծաղկիլ եւ ուրախութեան այգիներ պտղաբերել։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այն անէծքներ, որոնք երբեք պէտք չէ տրուին՝ յուսահատութեան, ջղայնութեան ու վհատութեան ի՛նչ վիճակի մէջ ալ մարդ գտնուի, որովհետեւ անէծքը ունի իրականութիւն դառնալու յատկութիւնը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ամէն բան իր ժամանակը ունի. «Ամէն բանի ժամանակը կայ եւ երկինքի տակ եղող ամէն գործի ժամանակը։ Ծնանելու ժամանակ եւ մեռնելու ժամանակ… լալու ժամանակ եւ ծիծաղելու ժամանակ… գրկելու ժամանակ եւ գրկէ հեռացնելու ժամանակ, փնտռելու եւ կորնցնելու ժամանակ… լռելու ժամանակ եւ խօսելու ժամանակ, սիրելու ժամանակ եւ ատելու ժամանակ…». (ԺՈՂՈՎ. Գ 1-3, 4, 6, 8)։
