Արխիւ

ԱՐԱ ԳՕՉՈՒՆԵԱՆ

Պատրիարքական ընդհանուր փոխանորդը ԺԱՄԱՆԱԿ-ին մասնաւոր յայտարարութիւններ ըրաւ՝ Ապրիլի 24-էն վերջ ընտրութեան հարցին առընչութեամբ ծրագրուած նախաձեռնութիւններուն կապակցութեամբ։
Տ. Արամ Արքեպիսկոպոս Աթէշեանի բացատրութիւններով, առաջին հերթին Ներքին գործոց նախարարութեան եւ Իսթանպուլի կուսակալութեան պիտի ներկայացուի մշակուած կանոնադրութեան նախագիծը, որու հաստատման հիման վրայ պիտի ընտրուի աթոռին նոր գահակալը։
Ըստ Նորին Սրբազնութեան, Պատրիարքարանի պաշտօնական կարգավիճակի սահմանման առկայ խնդրին յաղթահարման սպասման մէջ անհրաժեշտօրէն կ՚առնուին միջանկեալ քայլեր եւ այդ կարգադրութիւններուն ծիրին մաս կազմէ «Յովակիմ 1461» նորաստեղծ հիմնարկը, որ պիտի կարենայ ընդունիլ կտակներ։

Ի­րա­նի Պաշտ­պա­նու­թեան նա­խա­րար Հո­սէին Տեհ­ղան եր­կօ­րեայ պաշ­տօ­նա­կան այ­ցե­լու­թիւն մը տուաւ Պա­քու։ Ան հան­դի­պում­ներ ու­նե­ցաւ Ատր­պէյ­ճա­նի քա­ղա­քա­կան եւ ռազ­մա­կան ղե­կա­վա­րու­թե­նէն յա­ռա­ջա­տար դէմ­քե­րու հետ։

Պատ­րիար­քա­կան Ա­թո­ռի տնօ­րի­նու­թեամբ գա­ւա­ռի մեր ե­կե­ղե­ցի­նե­րուն մէջ Ս. Զատ­կի առ­թիւ տե­ղի ու­նե­ցած տօ­նա­կա­տա­րու­թիւն­նե­րուն ար­ձա­գանգ­նե­րը կը շա­րու­նա­կուին։

Հայաստան կը հիւրընկալէ Ճատրակի տասներորդ աշխարհի առաջնութիւնը՝ արդէն երկրորդ անգամ:
Մասնակից 50 մարզիկներէն 49-ը կը կրեն կրոսմայսթըրի բարձրագոյն տիտղոսը, ինչ որ եզակի երեւոյթ մըն է պատմականօրէն: Բացման հանդիսաւոր արարողութենէն վերջ խաղերը կ՚ընթանան բուռն մրցակցութեան մթնոլորտով:

Մխի­թա­րեան սա­նուց միու­թեան նա­խա­ձեռ­նու­թեամբ շուրջ հինգ տա­րուան ընդ­հա­տու­մէ մը վերջ վեր­ջերս կազ­մա­կեր­պուե­ցաւ միջ­միու­թե­նա­կան գի­տա­կան մրցոյ­թը։ Մին­չեւ մօ­տա­ւոր ան­ցեա­լը այս մրցոյ­թը մաս կը կազ­մէր միջ­միու­թե­նա­կան ա­ւան­դա­կան ձեռ­նարկ­նե­րու շար­քին, սա­կայն դժբախ­տա­բար ընդ­հա­տուած էր ա­նոր յա­ջոր­դա­կա­նու­թիւ­նը։

Հանրապետութեան նախագահը շաբաթավերջին այցելեց Գոճաէլի, ուր եւս արտայայտուեցաւ հայկական հարցի վերջին իրադարձութիւններուն շուրջ:
Րէճէպ Թայյիպ Էրտողան. «Սփիւռքն ու Հայաստանի պետութիւնն է, որ խնդիր ունին մեզի եւ մեր հայ եղբայրներուն հետ»:

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

«Նոր տա­րի» մը՝ նոր կեան­քի մը ա­ռա­ջին օրն է, որ մար­դուս կ՚ա­ւե­տէ նո­րո­գուած, բա­րե­փո­խուած նոր շրջան մը։ Ե­րա­նի՜ ա­նոնց, որ գի­տեն օգ­տա­գոր­ծել այդ նո­րու­թիւ­նը ի­րենց կեան­քէն ներս։ Ար­դա­րեւ, «Նոր»ը դի­մա­ւո­րել չի բա­ւեր, այլ պէտք է իւ­րաց­նե՛լ, օգ­տա­գոր­ծել, ա­ռիթ մը նկա­տել զայն, էա­պէս նո­րո­գուե­լու։

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Կ՚ը­սեն՝ թէ ծե­րու­թեան շրջա­նը եր­կա­րա­տեւ ըլ­լա­լու հա­մար պէտք է կա­նուխ ծե­րա­նալ։ Ար­դա­րեւ տա­րի­քոտ ըլ­լալ եւ ծեր ըլ­լալ, թէեւ մեր­ձի­մաստ են, բայց էա­պէս կը տար­բե­րին ի­րար­մէ։ Տա­րիք ու­նե­ցող մէ­կը կրնայ ինք­զինք ե­րի­տա­սարդ զգալ, եւ փո­խա­դար­ձա­բար տա­րի­քը քիչ ըլ­լալ բայց ծեր զգալ ինք­զինք։

Բիւ­րա­կա­նի մէջ վեր­ջերս հան­դի­սա­ւոր ա­րա­րո­ղու­թիւ­նով մը բա­ցուե­ցաւ «Հե­ռան­կար­ներ» մի­ջազ­գա­յին ե­րաժշ­տա­կան փա­ռա­տօ­նի ա­կա­դե­միան։