ՎԱՂԸ՝ ԵՐԲԵՔ ՉԻ՛ ԳԱՐ

Կահ-կարասի ծախող խանութի մը ցուցափեղկին վրայ կը տեսնուէր հետեւեալ հետաքրքրական եւ սակայն գունաթափ ծանուցումը. «Վաղը խանութին ապրանքները ձրի պիտի բաշխենք»։

Եւ երբեք վար չէր առնուեր այդ ծանուցումը՝ այնպէս որ այլեւս գունաթափած էր ցուցատախտակը։ Հաճելի էր կարդալ. պարզ էր, որ վա՛ղն ալ նոյն ծանուցումը հոն պիտի ըլլար եւ խանութին ապրաքները ձրիօրէն ստանալ կարելի պիտի չըլլար, քանի որ միշտ «վաղուան» պայմանով խոստում մըն էր այդ խօսքը։

Մեր շատերուն օտար արարք մը չէ այս իրողութիւնը. կան շատեր՝ որոնք իրենց ամենօրեայ գործերը «վաղուան» ձգելով՝ տեղքայլի մէջ կը մնան։

Այս իմաստով, յետաձգել եւ ձգձգել մեր թերութիւններէն մէկն է. բան մը՝ որ ցաւէ եւ վիշտէ զատ ո՛չ մէկ օգուտ ունի մեզի։ Ուստի, յետաձգել եւ ձգձգել սխա՛լ ընթացք մըն է եւ վնաս կը պատճառէ մեզի։ Բայց շատերուս համար եթէ ոչ անկարելի, բայց շատ դժուար է փրկուիլ այս ունակութենէն։ Եւ շատերս, դժբախտաբար, կը դիմագրաւենք այսօրուան գործը վաղուան ձգելու փորձութիւնը։ Ի՞նչ է ասոր պատճառը։

Նախ՝ անվստահութի՛ւն. մարդ երբ հաստատամիտ չէ, ինքնավստահ չէ՝ չի համարձակիր գործ մը կատարել եւ կը նախընտրէ յետաձգել, ձգձգել այդ գործը։

Երկրորդ՝ ծոյլ բնաւորութիւն ունենալ՝ յուլանալ, անփոյթ եւ անտարբեր ըլլալ, երբեմն ալ պատասխանատուութեան գիտակցութիւն չունենալ, եւ մէկ խօսքով՝ ալարիլ, գործելու չկամութիւն ունենալ։ Բայց մարդ ինչպէս իրաւունք կը վայելէ, երբ պարտաւորութիւններ ունի իր նմաններուն հանդէպ։

Կեանքի համար պայմա՛ն է քաջութիւնը, քաջ ըլլալ պէտք է կեանքը վայելելու համար. ասոր համար անհրաժեշտ է անկեղծութիւնը։ Արդարեւ, ըստ մասնագէտ հոգեբաններու՝ մարդուն անհատականութիւնը ինքզինք իր նմաններուն՝ ուրիշներուն յայտնելու բնազդ ունի։ Երբ արգելք բարձրանայ այդ բնազդին դէմ եւ անհատը ինքզինք փակէ ուրիշներէն, իր մէջ հոգեկան եւ զգացական դժուարութիւններ, նեղութիւններ ունենալու հաւանականութիւնը կ՚աւելնայ։ Եւ կը սկսին մտահոգութիւններ, ներքին խռովութիւններ…

Սակայն հետաքրքրական է այն իրողութիւնը, թէ մարդ միայն իր նմաններէն չի պահեր իր զգացումները, այլ՝ զանոնք կը պահէ, կամ ըսենք, պահել կը փորձէ նաեւ ամենագէտ Աստուծմէ։ Եւ մարդ, այնքան կը վախնայ մերժուելէ՝ որ իր իրական զգացումները չ՚արտայայտեր, երբ Աստուծոյ կ՚աղօթէ։

Յիսուս իր զգացումները պահելու փորձ երբեք չըրաւ, Աստուծմէ՝ իր Հօրմէ հեռու մնալու իր «վախ»ը յստակօրէն արտայայտեց, արտասուաթոր աղօթեց Իր Հօրը երեք անգամ խնդրելով. «Անցո՛ զբաժակս զայս յինէն. բայց ոչ որպէս ես կամիմ, այլ որպէս Դու կամիս». (ՂՈՒԿ. ԻԲ 42)։ Ան աղօթեց. «Հա՛յր, եթէ ուզես՝ այս բաժակը հեռացո՛ւր ինձմէ, բայց ո՛չ թէ իմ կամքս, այլ Քու կամքդ թող ըլլայ»։

Ուստի, Յիսուսի նմանելով, չյետաձգենք եւ աւելի ուշ ժամանակներու չթողունք, համարձակ եւ անկեղծ ըլլանք յայտնելու մեր զգացումները իրարու եւ մանաւանդ Աստուծո՛յ։ Մեր ամբողջ կեանքի ընթացքին փոփոխութիւնը եւ նորոգումը կարելի կը դառնայ միայն երբ մեր մտածելակերպը փոփոխութեան ենթարկուի, եւ պատրա՛ստ ըլլանք բոլորովին անկեղծ եւ թափանցիկ ըլլալու, եւ այն ատեն միայն թէ՛ աշխարհային, թէ՛ հոգեւոր իմաստով վստահելի անդամ մը պիտի ըլլանք ընկերութեան մէջ։

Չմոռնա՛նք. փոփոխութիւնը միա՛յն անփոփոխ է…

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Օգոստոս 28, 2025, Իսթանպուլ

Ուրբաթ, Օգոստոս 29, 2025