Հարթակ

ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

Անցնող երկու շաբաթներուն մեր գրութիւններով անդրադարձանք պահքի հզօր զէնքին՝ աղօթքին եւ զարդին՝ ողորմութեան մասին: Այսօր, նկատի ունենալով, որ պահեցողութեան ճամբորդութիւնը կը մօտենայ իր աւարտին, պիտի խօսինք, աւելին խօսեցնել պիտի տանք պահքի բուն պտուղներէն մէկուն՝ սիրոյ մասին: 

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Իսրայէլի կողմէ Լիբանանի թիրախաւորումը կը շարունակուի. յարձակումները տարածաշրջանային առումով ունին մաքրօ նշանակութիւն, նաեւ կը պայմանաւորեն տեղական հաւասարակշռութիւններ, որոնք նուազ կարեւոր չեն:
Պէյրութի հայաբնակ թաղամասերուն մէջ պատերազմը մասամբ դանդաղեցուցած է կեանքը: Նման ընդհարումներու դիմակայելու փորձառութենէն անդին՝ ի՞նչ նոր ուղղութիւն մը կրնայ ունենալ հայկական գործօնը:

ՄՈՒՀԱՄՄԱՏ ԱԼ-ՄԱՂՈՒԹ
Արաբերէնէ թարգմանեց՝
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

Օրինակելի մարդը ա՞ն է, որ իր թերութիւնները՝ մտային ու մարմնական կը ծածկէ գօտիներու եւ լանջակալներու տակ, ինչպէս կ՚ընէ արուեստագէտը նախքան փողոց իջնելը:

Երկասիրեց՝ ԿԻՒՐԻՒՆՑԻ Տ. ԽՈՐԷՆ
ՔԱՀԱՆԱՅ ՔԻԶԻՐԵԱՆ
Արդի աշխարհաբարի վերածեց՝
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

1. Ի՞նչ է Սուրբ Հոգին: 2. Ինչպէ՞ս կը ներգործէր Քրիստոսէ առաջ: 3. Ե՞րբ յայտնուեցաւ Սուրբ Հոգին: Քրիստոնեաները ինչպէ՞ս դաւանեցան զԱյն, իմաստասէրները ինչպէ՞ս իմաստասիրեցին:

ՍԵՒԱՆ ՍԵՄԷՐՃԵԱՆ

Կը յիշէ՞ք:
Ի՞նչը կը յիշէք:
Ի՞նչը չէք յիշեր, չէք ուզեր յիշել:
Ինչպէ՞ս կը յիշէք: Ինչպէ՞ս չէք յիշեր:
Մարդ թելադրաբար կրնա՞յ ձեւաւորել իր յիշողութիւնը:
Կարելի՞ է մարդու մը թեկադրել, որ այս ինչ բանը յիշէ, այն ինչ բանը չյիշէ:

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու եւ Իսրայէլի Իրանի դէմ մեծ պատերազմը եւ Արաբական ծոցի երկիրներուն մատնուած կացութիւնը կը մեկնաբանուի շարք մը առանցքներու շուրջ՝ գաղափարական պայքարէ սկսեալ մինչեւ տնտեսական ընդհանրութիւն։ Իրանի նորընտիր կրօնապետ Միւճթեպա Խամանէյի առաջին պատգամներն ալ մեծ հարցականներու դուռ կը բանան։

ՏԻԳՐԱՆ ԳԱԲՈՅԵԱՆ

Ժամանակի էոյթն ու մենք։ Մենք ժամանակային ենք մեր ամէն ինչով՝ նոյնիսկ մեր յաւերժացման պատկերացումներով, նաեւ յաւերժը նուաճման ջանքերուն մէջ:

ՅԱԿՈԲ ՏԻՒՆԵԱՅԵԱՆ

13 մարտը հանճարեղ Եղիշէ Չարենցի (Կարս, 13 մարտ 1897 - Երեւան, 27 նոյեմբեր 1937, շիրիմը՝ անյայտ) ծննդեան օրն ըլլալով, մեծ բանաստեղծին գարնանամուտի հրավառ բերկրանքը յատուկ տեղ ունի հայ գրականութեան մէջ:

ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

Անցեալ շաբթուան մեր սիւնակով խօսեցանք պահքի հզօր զէնքերէն մէկուն՝ աղօթքին մասին: Այսօր պիտի անդրադառնանք պահեցողութեան զարդին՝ ողորմութեան մասին: 

ՄՈՒՀԱՄՄԱՏ ԱԼ-ՄԱՂՈՒԹ
Արաբերէնէ թարգմանեց՝
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

Երիտասարդութեան ծաղկման տարիներուն, երբ երկար մազերը կը ծածկէին մեր աչքերը, ամէն ինչ կը տեսնէինք: Եւ քայլերուն հետ, որոնք յաջորդեցին պայքարի ճանապարհին, որ հարուստ էր կանչերով, պոռթկումներով եւ քրտնած շապիկներով, կերած ժամանակ կը մտածէինք Լոմոմպայի¹ եւ Ափրիկէն ազատագրելու մասին: