Արխիւ

Պատրաստեց՝ ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

Հայազգի նկարիչ Էտկար Շահին ծնած է 31 հոկտեմբեր 1974 թուականին Վիեննա: Փորագրանկարչութեան աշխարհառչակ վարպետ մը եղած է: Անոր ստեղծագործութիւնները հայ մշակոյթի եւ 20-րդ դարու սկիզբին եւրոպական կերպարուեստին նշանակի երեւոյթներէն են:

Երեւան-Նիւ Տելհի առանցքին վրայ ռազմական համագործակցութիւնը տակաւ կ՚ամրապնդուի:
Հայաստան տարեվերջին կը դառնայ Հնդկաստանի արտադրած «Akash-1S» համակարգերու առաջին օտարերկրեայ գնորդը:

Իսրայէլ արդէն երրորդ անգամ կը քալէ Խան Եունիս քաղաքին վրայ - Կարմիր ծովու մէջ ալ նոր դէպքեր:
Պայտըն, Սիսի եւ Ալ Սանի համատեղ յայտարարութեամբ մը կոչ ուղղեցին բանակցութիւններու վերսկսման համար:

Ռուսաստանի արտաքին գործոց նախարարութեան բանբեր Մարիա Զախարովա երէկ դարձեալ անդրադարձաւ Հայաստանի հետ յարաբերութիւններուն եւ մանաւանդ՝ վերջին շրջանին այս կապակցութեամբ Արեւմուտքէն հնչած յայտարարութիւններուն։

Մերձաւոր Արեւելքը պատած կրակի մթնոլորտին մէջ ազդու դերակատարներուն միջեւ շփումներ:
Թուրքիա եւ Քաթար միշտ համակարգուած քայլերով կը դիրքաւորուին տարածաշրջանային բարդ հարցերուն դիմաց:

ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ

Չեմ գիտեր ուրկէ՞ սկսիմ: Բայց ըսեմ...: Խօսքս հաստատապէս հայ գրողի եւ հայ ընթերցողի մասին է: Գրող, որուն շրջագիծէն ներս կ՚իյնան յօդուածագիրն ու բանաստեղծը, արձակագիրն ու սիւնակագիրը, հրապարակագիրն ու խմբագիրը եւ միւս բոլոր գրիչները:

ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ

Բազում անգամներ հարցուցած ենք, թէ ի՞նչ է կամ ո՞րն է դժուարը, ի՞նչ է կեանքը։
Կեանքը յաճախ կ՚ընթանայ մեր կամքին համաձայն։ Յամենայնդէպս, կեանքի սահմանումը համաձայնեցուած չէ եւ չունի յստակ բացատրութիւն։ Կեանքը նկարագրելը կը նմանի առարկայի մը անուանման, որու գործառոյթը չենք գիտեր: 

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Վերջին ժամանակներուն ինքզինքս շրջապատուած կը գտնեմ «Յաջողութեան գաղտնիքը» խորագրեալ յօդուածներով, որոնք երիտասարդութեան ուշադրութիւնը կը յաջողին գրաւել. այսօր համաշխարհային մամուլը, լրատուամիջոցներն ու ընկերային ցանցերը այդ «յաջողութեան» գովքը հիւսելով կ՚ուզեն «գաղտնիք»ը յայտնել բոլորին, որովհետեւ անոնք լաւապէս կը գիտակցին, որ ժողովուրդին մօտ կայ «յաջողութեան» անյագ ծարաւ մը:

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Յաճախ օտարներ հարց կու տան, թէ ինչո՞ւ համար մերթ ընդ մերթ հայ ժողովուրդը «կ՚ատէ» թուրք ժողովուրդը, իսկ թուրքը՝ հայը. ամէ՛ն սփիւռքահայ նուազագոյնը անգամ մը ընդունած է այս հարցումը եւ այսպէս կամ այնպէս փորձած է խօսիլ արդէն իսկ դարաւոր անցեալ մը ունեցող դժբախտ պատահարներու մասին. սակայն ատելութիւնը միշտ ալ եղած է յարաբերական, որովհետեւ ատելութեան կողքին եղած է նաեւ սէրը եւ այդ երկուքը իրենք իրենց միջեւ բաժնուած է մի քանի տասնեակ խմբաւորումներու: