Արխիւ

Օր­թա­գիւ­ղի Թարգ­ման­չաց վար­ժա­րա­նին մէջ ե­րէկ տե­ղի ու­նե­ցաւ անգ­լե­րէն թատ­րո­նի խրախ­ճանք մը։ Ին­նե­րորդ ան­գամ կազ­մա­կեր­պուե­ցաւ այս ծրա­գի­րը, ո­րուն շրջագ­ծով Պէզ­ճեան Մայր վար­ժա­րա­նի, Գալ­ֆաեան Տան, Թոփ­գա­բուի Լե­ւոն-Վար­դու­հեան վար­ժա­րա­նի եւ հիւ­րըն­կալ Թարգ­ման­չաց վար­ժա­րա­նի թա­տե­րա­խում­բե­րը հան­դէս ե­կան ներ­կա­յա­ցում­նե­րով։

ՆԱ­ԶԱ­ՐԷԹ ՊԷՐ­ՊԷ­ՐԵԱՆ

Մա­յիս 7-ին, 1064 տա­րի ա­ռաջ, լոյս աշ­խարհ ե­կաւ Հայ­կեան Հան­ճա­րին գրա­կան սրբազ­նա­գոյն ճա­ճան­չու­մը հան­դի­սա­ցող Գ­­րի­գոր Նա­րե­կա­ցին (951-1003), որ ի լուր հա­մայն աշ­խար­հի, 100-րդ ­տա­րե­լի­ցին ա­ռի­թով, Կա­թո­ղի­կէ Ե­կե­ղեց­ւոյ կող­մէ դա­սո­ւե­ցաւ Տիե­զե­րա­կան Վար­դա­պետ­նե­րու կար­գին։

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Այս աշ­խար­հի վրայ կեա՛նք մը տրուած է մե­զի, կեանք մը, որ պար­տա­ւոր ենք ապ­րե­լու՝ այս­պէս կամ այն­պէս, բայց ան­պայ­մա՛ն ապ­րե­լու ենք ո­րո­շուած ժա­մա­նա­կին մէջ։ Ինչ­պէս է կեան­քի մա­սին այս ի­րա­կա­նու­թիւ­նը, նոյն­պէս է նաեւ ա­նոր ա­ճու­մը։

Սուրբ Փրկիչ Ազգային հիւանդանոցի տարեգրութեանց մէջ էջ մը եւս թերթուեցաւ՝ հպարտութեան զգացումներով եւ յարատեւութեան մաղթանքով:
Համբարձման տօնին օրը այս տարի եւս համայնքային շրջանակները բարձր տրամադրութեամբ նշեցին Գթութեան յարկին հիմնադրութեան տարեդարձը:

«100-ամեակին խօսիլ Հայոց ցեղասպանութեան մասին» խորագրեալ գիտաժողով մը՝ «Պիլկի» համալսարանին մէջ:
Փրոֆ. Մուրատ Պելկէ. «Քաղաքացին եմ հասարակութեան մը, որ կ՚ուրանայ կատարուածը, ուրացումը կը վնասէ երկրին»:

Մխի­թա­րեան վար­ժա­րա­նի նա­խա­ձեռ­նու­թեամբ կազ­մա­կեր­պուած մար­զա­կան խրախ­ճան­քը վեր­ջին օ­րե­րուն ա­ռիթ հան­դի­սա­ցաւ մեծ ո­գե­ւո­րու­թեան։ Եր­կար տա­րի­նե­րէ ի վեր կը կազ­մա­կեր­պուի այս խրախ­ճան­քը, հե­տե­ւա­բար ու­նի խոր ա­ւան­դու­թիւն­ներ ու ձե­ւա­ւո­ր-ւած նա­խըն­թաց­ներ։

Գա­րա­կէօ­զեա­նի ըն­տա­նի­քը ե­րէկ կազ­մա­կեր­պեց ե­րաժշ­տա­կան խան­դա­վառ ձեռ­նարկ մը։ «Դուն ալ մաս­նակ­ցէ, դուն ալ նուա­գէ» կար­գա­խօ­սով կազ­մա­կերպուած ե­րաժշ­տա­կան մա­րա­թոն մըն էր այս մէ­կը, որ տե­ղի ու­նե­ցաւ Շիշ­լիի «Քենթ» մշա­կոյ­թի կեդ­րո­նի եր­դի­քին տակ։

Օ­փե­րա­յի յայտ­նի մե­ներգ­չու­հի սոփ­րա­նօ Ա­րաքս Ման­սու­րեան նա­խըն­թաց օր Ե­րե­ւա­նի մէջ կազ­մա­կեր­պուած շնոր­հան­դէ­սով մը իր ա­րուես­տի հա­մա­կիր­նե­րու դա­տին յանձ­նեց նոյ­նա­ժա­մա­նակ ե­րեք ձայ­նաս­կա­ւա­ռակ­ներ։ «Ար­մէնփ­րէս»ի հա­ղոր­դում­նե­րով, հա­ւա­քոյ­թի մաս­նա­կից­նե­րու շար­քին էր մե­ծա­նուն ե­րա­ժիշտ Տիգ­րան Ման­սու­րեան, որ այս առ­թիւ ը­սաւ. «Սա ամ­բողջ ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան կեան­քի մը փոք­րիկ մէկ մասն է՝ հան­րա­գու­մա­րի բե­րուած ե­րեք ձայ­նաս­կա­ւա­ռա­կի մէջ, ուր Ա­րաքս Ման­սու­րեան լա­ւա­գոյնս դրսե­ւո­րած է ինք­զին­քը»։

​Երեւանի մէջ այս օրերուն տեղի կ՚ունենայ «Պոլսոյ արտացոլանքներ» խորագրեալ ցուցահանդէս մը:
Նկարիչ ու կրթական մշակ Լեւոն Լաճիկեան լոյս ընծայած է նաեւ «Իմ Հայաստան» ժողովածուն: