Արխիւ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Մար­դիկ ընդ­հան­րա­պէս ան­տար­բեր են զի­րենք շրջա­պա­տող գե­ղեց­կու­թիւն­նե­րուն եւ չե՛ն անդ­րա­դառ­նար բա­րիք­նե­րուն։

Ա­ՆԻ ՊՕ­ՂՈ­ՍԵԱՆ

Տա­րե­վեր­ջի այս օ­րե­րուն հո­գի­նե­րը վե­րած­նունդ կ՚ապ­րին, մեր մէջ ե­ղած մա­նու­կը կ՚արթն­նայ, աչ­քե­րը ան­մեղ ու լու­սա­ւոր ժպի­տի ցոլ­քը կը սկսին ար­ձա­կել:

ՆԱ­ՐԷ ԳԱ­ԼԵՄ­ՔԷ­ՐԵԱՆ

Կեան­քի ներ­կայ ըն­թաց­քը այն­պէս մըն է, որ բնա­կա­նա­բար կա­րե­լի չէ ար­հես­տա­գի­տա­կան, ճար­տա­րա­գի­տա­կան նո­րու­թիւն­ներն ու նո­րա­րա­րու­թիւն­նե­րը հե­ռու պա­հել դպրոց­նե­րէն եւ ընդ­հան­րա­պէս կրթա­կան-ու­սում­նա­կան հա­մա­կար­գէն: Պա­տաս­խա­նա­տու­ներ, մաս­նա­գէտ­ներ, ու­սում­նա­սի­րող­ներ միշտ այս հար­ցե­րը կը քննար­կեն ա­ւե­լի ար­դիւ­նա­ւէ­տին ձգտե­լու մղու­մով: Եզ­րա­կա­ցու­թիւն­նե­րը եր­բեմն կը հեր­քեն ըն­դու­նուած նախ­կին տե­սա­կէտ­նե­րը, տա­րա­ծուած մօ­տե­ցում­նե­րը՝ փոր­ձե­լով հաս­տա­տել նո­րը, ա­պա ա­ւե­լի նո­րը, եւ այս­պէս՝ շա­րու­նակ

Ա­մե­նայն Հա­յոց Տ.Տ. Գա­րե­գին Բ. Կա­թո­ղի­կո­սը ե­րէկ կէս գի­շե­րին Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­յին հե­ռուս­տա­տե­սու­թեան մի­ջո­ցաւ Ա­մա­նո­րի իր պատ­գա­մը փո­խան­ցեց հա­մայն հա­յու­թեան։ Ստո­րեւ կը ներ­կա­յաց­նենք Վե­հա­փառ Հայ­րա­պե­տին պատ­գա­մը։

Պո­մոն­թիի Մխի­թա­րեան վար­ժա­րա­նը Ա­մա­նո­րի առ­թիւ կազ­մա­կեր­պեց մաս­նա­ւոր հան­դէս մը, որ տե­ղի ու­նե­ցաւ Սէն Մի­շէլ ֆրան­սա­կան լի­սէի եր­դի­քին տակ։ 

Ե­շիլ­գիւ­ղի հա­յոց վար­ժա­րա­նին մէջ նա­խըն­թաց օր տե­ղի ու­նե­ցաւ Ա­մա­նո­րի մաս­նա­ւոր հան­դէս մը, ո­րու ըն­թաց­քին ապ­րուե­ցաւ մեծ հրճուանք։

Մխի­թա­րեան վար­ժա­րա­նին մէջ տե­ղի ու­նե­ցաւ Կա­ղան­դի տօ­նա­կա­տա­րու­թիւ­նը իւ­րա­յա­տուկ վա­յել­չու­թեամբ:

Ս. Փ. Ազգային հիւանդանոցէն ներս բժիշկներու մեծարման հաւաքոյթը եւ մնայուն բնակիչներու ամանորեան ընթրիքը այս տարի տեղի ունեցաւ միացեալ ձեւաչափով: Պատրիարքաւան Ընդհանուր Փոխանորդ Տ. Արամ Արք. Աթէշեան նախագահեց աւանդական երեկոյթին, որու ընթացքին յուշանուէրներ ստացան Փրոֆ. Մերի Ուրկանճըօղլու եւ Տքթ. Արմենակ Մեծատուրեան:

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Ա­մէն մարդ ո­րոշ մտա­յին կա­րո­ղու­թիւն մը ու­նի եւ իր մտա­յին կա­րո­ղու­թեան չա­փին հա­մե­մատ ի­մա­ցա­կան լոյս կրնայ տալ՝ ո՛չ ա­ւե­լի եւ ոչ ալ պա­կաս։