Ընկերա-մշակութային

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

​Լեփ­լեն­տը այ­լեւս հե­ռա­ւոր ե­րազ մը չէ հայ մա­նուկ­նե­րուն, ին­չու չէ նաեւ մե­ծե­րուն հա­մար:  Ե­րե­ւա­նի քա­ղա­քա­յին իշ­խա­նու­թիւն­նե­րը հո­գա­ցած են ձմեռ­նա­յին զուար­ճանք­նե­րու սի­րա­հար­նե­րու նա­խա­սի­րու­թիւն­նե­րը եւ Կա­ղան­դէն եր­կու շա­բաթ ա­ռաջ Թիֆ­լի­զի խճու­ղիին վրայ գտնուող «Ե­րա­զ» այ­գիի տա­րած­քին Լեփ­լեն­տի կրկնօ­րի­նա­կը բա­ցուած է, որ նաեւ Անդր­կով­կա­սի մէջ նմա­նա­տիպ ա­ռա­ջին վայրն է:

ԵՈ­ՀԱՆ ՎՈԼՖ­ԿԱՆԿ ՖՕՆ ԿԷՕ­ԹԷ 

​Հի­նին մի­ջեւ,
Նո­րին մի­ջեւ
Հոս ու­րա­խա­նալն
Բախտն է որ կու տայ․
Ը­սել է ան­ցեալ՝
Վըս­տա­հու­թեամբ յար
Նա­յիլ դէպ՚ ա­ռաջ,
Հար­կաւ դէպ՚ ետ ալ։

ՍԵ­ՒԱՆ ԼԱ­ԼԻ­ՔՕՂ­ԼՈՒ

Կա­ղանդ Պա­պան
ան­հասկ­նա­լի 
պա­տե­րուն զար­նե­լով կու գար
ներ­սէն
զար­մի­կիս հետ սե­ղա­նին տա­կը պա­հուը­տած
ա­նոր կար­միր տա­բա­տը կը տես­նէինք հի­մա:

ԽԱ­ՉԱ­ՏՈՒՐ Ա. ՔՀՆՅ. ՊՕ­ՂՈ­ՍԵԱՆ

Կը բե­րէր հայ­րըս Հա­լէ­պէն տե­սակ-տե­սակ խա­ղա­լիք­ներ,
Կը վա­ճա­ռէր, հայ եւ օ­տար պաշ­տօ­նէից բա­րե­կե­ցիկ.
Ա­րաբ Բու­նար, ե­րե­կո­յեան ժամերգու­թե­նէն տուն դար­ձին,
Ընտ­րե­լա­գոյն խա­ղա­լիք­ներն կը զա­տէր ան, տուն կը բե­րէր՝

ԼՈՒՏ­ՎԻԿ ԱՅԽ­ՌՕՏԹ

Հին տա­րին՝ մեկ­նե­լու վը­րայ 
Նո­րը թող շնոր­հա­ւոր ըլ­լայ․
Ինչ որ հի­նը դեռ չը­բե­րաւ
Նո­րով թող գայ։

ԷԼ­ԶԷ ԼԱՍ­ՔԵՐ-ՇԻՒ­ԼԵՐ

Օր մը կու գաս ին­ծի ժա­մու մը ե­րե­կո­յեան, 
Յու­շիկ ան­ջա­տուած աստ­ղէս ա­մե­նա­սի­րած. 
Բեր­նիդ մէջ սի­րոյ խօսքն ակն­կա­լուած.
Բո­լոր ճիւ­ղե­րը կը սպա­սեն զարդ հա­գած:

-Բա­րի Կա­ղանդ․ Աս­տուած ա­մէն տա­րի հասց­նէ սա օ­րին։

Յա­կոբ Օ­շա­կան («Կա­ղան­դի հե­քիաթ»)

Պէ­շիկ­թա­շի քա­ղա­քա­պե­տու­թեան նա­խա­ձեռ­նութեամբ ե­րէկ ե­րե­կո­յեան Գու­րու­չէշ­մէի «Սուա­տա»ին մէջ տե­ղի ու­նե­ցաւ տօ­նա­կան ե­րե­կոյթ մը։

Տեսակցեցաւ՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Իրաքահայ պատմական ու պատուական համայնքի վառ ներկայացուցիչներէն մին կը փոխանցէ վկայութիւններ, յուշեր ու մեծ յիշողութեան մը հետքերը:
Պատմագէտ Սեդա Օհանեանի հեղինակած «Իրաքի հայ համայնքը 20-րդ դարուն» գիրքը անմիջական ուշադրութեան առարկայ:

Այս տա­րե­վեր­ջին մեր հա­մայն­քը ու­նե­ցաւ շատ ցա­ւա­լի կո­րուստ մը։ Ոչ եւս է ե­րէց սե­րուն­դի շատ սի­րուած ու յար­գուած դէմ­քե­րէն մին՝ Վար­դան Մե­լի­քեան։ Ե­րէկ, օ­րուան ա­ռա­ջին կէ­սին ան հո­գին ա­ւան­դած է իր բնա­կա­րա­նին մէջ, չարթն­նա­լով գի­շե­րուան քու­նէն։