ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կամաց կամաց դո՛ւրս եկուր այն հոգեբանութենէն, որ տղայ զաւակը «իմս» է, մինչ «աղջիկ» զաւակը ուրիշինը եւ թօթափէ այն համոզումը, որ պարտաւոր ես մտատանջուիլ մանչ զաւակներու ապագայով. այս համոզումին հակառակ ըսեմ, որ պարտաւոր ես դուստրիդ ապագայով աւելիով հետաքրքրուիլ՝ քան մանչին:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդ եթէ ուշադրութեամբ դիտէ բնութիւնը, հոն պիտի գտնէ դասեր, որոնք թերեւս կարելի պիտի չըլլայ հանդիպիլ եւ գտնել մարդկային ընկերութեան մէջ։ Բնութիւնը, արդարեւ, իր ամբողջութեանը մէջ, դպրոց մըն է՝ ուր կարելի է սորվիլ շատ բան։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այսօր մարդկութիւնը կը դիմագրաւէ համաշխարհային տագնապ մը եւ իւրաքանչիւր ազգ այդ տագնապին գծով պատասխանատու կը տեսնէ իր պետութիւնը եւ բողոքի ձայն մը կը բարձրացնէ անոր դէմ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մեծ պահքի 5-րդ կիրակին՝ Ճաշու Աւետարանին (ՂՈՒԿ. ԺԸ) գլխուն մէջ պատմուած առակին ընդառաջելով կը կոչուի «Դատաւորի կիրակին»՝ ուր կը խօսուի «Անիրաւ դատաւորի եւ այրի կնոջ» մասին։ Եւ ինչպէս ծանօթ է՝ դէպքին գլխաւոր անձերն են «դատաւոր» մը եւ «այրի կին» մը։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Պատմութեան ընթացքին ամէն ժամանակաշրջան ունեցած է իր «նոր սերունդ»ը եւ այդ «նոր սերունդ»ին կողքին նո՛յն սերունդին պատկանող «այլ» սերունդ մը եւս, որոնք հակառակ հասակակիցներ ըլլալուն՝ եղած են իրարմէ ամբողջութեամբ տարբեր ու զատորոշ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Եւ Ինք անոնց աչքերէն բոլոր արցունքները պիտի սրբէ». (ՅԱՅՏ. ԻԱ 4)։
Կը պատմուի, թէ մայր մը իր երկու զաւակներուն հետ աներեւակայելի վիճակի մէջ կ՚ապրէր։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն 90 տարիներ առաջ՝ 1930-ական թուականներուն որոշ հայ «հաւատացեալներ» որոշեցին եկեղեցւոյ մէջ կատարուած պատարագներէն տարբեր պաշտամունք կատարել սրահներու եւ սեփական տուներու մէջ՝ ոչ-եկեղեցականներու առաջնորդութեամբ, որուն մասին օրուան մամուլները արձագանգեցին «Հայ Եկեղեցիին սպառնացող վտանգ մը եւ մեր հոգեւոր իշխանութեան անտարբերութիւնը» խորագիրով:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդուս ամենէն մեծ եւ վտանգաւոր թշնամին իր «ԵՍ»ն է։ Մարդ եթէ կարենայ պարտութեան մատնել, փրկուիլ անոր կապանքէն, կրնայ իսկական իմաստով «բարի՛» ըլլալ, հեռացնել իրմէ ամէն ինչ որ «չար» է։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Յանկարծ տեսայ, թէ Սողոս կը մեկնի դէպի Դամասկոս՝ որպէսզի ինծի հաւատացողները բերէ Երուսաղէմ: Զայրացայ եւ այդ զայրոյթիս իբր հետեւանք երկիրնքը փայլատակեց. Սողոս գետին ինկաւ ու ալ լռութիւնս խզեցի. «Սաւուղ, Սաւուղ, ինչո՞ւ զիս կը հալածես» ըսի:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ամենամեծ հաճոյքներէս մին է յաճախ թղթատել երէցկնոջս Աննիկ Գալփաքճեանի ճոխ գրադարանին գիրքերը եւ թղթածրարներու մէջ գտնուող զանազան գրութիւնները։ Ասիկա առիթ մըն է թէ՛ մտապէս զարգանալու, քանի որ մարդ միշտ եւ շարունակ պահանջքը ունի մտապէս զարգանալու, սորվելու եւ ինքզինք գերազանցելու, եւ թէ «ապրել»ու մեր սուրբ միութիւնը։
