Հարթակ

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱԶ­ԱՐԵԱՆ

Ձկնոր­սը նստած է գե­տա­փին, կող­քը լամբ մը, դոյլ մը, կար­միր հո­ղով լե­ցուն թի­թե­ղեայ տուփ մը, ուր­կէ որ­դե­րը մէկ-մէկ գլուխ կը ցցեն ու կը մխրճուին հո­ղին մէջ, կարթ մը, կե­ռիկ­նե­րու տու­փիկ մը ու իր հա­ցա­մա­նը շա­րուած են: Յար­մար տեղ մը ընտ­րած են ձկնորս բա­րե­կամ­նե­րը ի­րեն հա­մար ու սոր­վե­ցու­ցած, թէ ինչ­պէս պէտք է գոր­ծա­ծէ կար­թը ու այլ անհ­րա­ժեշտ բա­ներ:

Պատ­րաս­տեց՝ ՊԵՐՃ ՄԱՍ­ԼԱՔ

Հա­յոց տօ­նե­րէն ա­մե­նէն ժո­ղովր­դա­կան եւ կրօ­նա-ազ­գա­յին բնոյթ ու­նե­ցո­ղը Վար­դա­նանց տօ­նը ըլ­լա­լով հան­դերձ, ու­շագ­րաւ եւ իւ­րա­յա­տուկ նշա­նա­կու­թիւն ու­նե­ցող տօն մըն է նաեւ Սրբոց Ղե­ւոն­դեան­ցը, որ կը նշուի Վար­դա­նանց տօ­նը կան­խող Ե­րեք­շաբ­թին։

ՊՕ­ՂՈՍ ՇԱՀ­ՄԵ­ԼԻ­ՔԵԱՆ

Բուն ա­նու­նով՝ Ռո­զի Յով­հան­նէ­սեան, հե­տա­գա­յին՝ Պետ­րո­սեան:
Հայ­րը նա­խի­ջե­ւան­ցի էր, իսկ մայ­րը՝ Ան­գա­րա­յի ծնունդ:

ՆԱ­ԶԱ­ՐԷԹ ՊԷՐ­ՊԷ­ՐԵԱՆ

Փետ­րո­ւար 15-ը հա­ղոր­դու­թեան օր է. ­Ռու­բէն Սե­ւա­կի (­Չի­լին­կի­րեան, 1885-1915) ծննդեան տա­րե­դար­ձին ա­ռի­թով՝ ա­նոր գրա­կան ան­մահ ժա­ռան­գու­թեամբ հա­ղոր­դո­ւե­լու օր է։

ԳԷՈՐԳ ՊԵ­ՏԻ­ԿԵԱՆ 

Ծաղ­կա­ձո­րէն եւ Աղ­վե­րա­նէն ետք, այս ան­գամ հայ­րե­նի մեր բա­րե­կամ­նե­րը մե­զի, ին­ծի եւ կնոջս իբ­րեւ «օ­դա­փո­խու­թեան» նոր վայր, Ստե­փա­նա­ւան եր­թալ թե­լադ­րե­ցին: Ան­կեղ­ծօ­րէն, թէեւ գի­տէի, որ հայ­րե­նի­քին մէջ հա­մայ­նա­վար հե­րոս՝ Ստե­փան Շա­հու­մեա­նի ա­նու­նը յա­ւեր­ժաց­նող յու­շար­ձան­ներ կա­յին, սա­կայն իր ա­նուան հետ կա­պուած օ­դա­փո­խու­թեան վայ­րի մը գո­յու­թեան ան­տե­ղեակ էի:

ՍԱՐԳԻՍ ՓՈՇՕՂԼԵԱՆ

Գրչա­ծայր, գրչա­տուփ, գրիչ եւ այլն, կար­ծեմ դար­ձան հնո­տիք, նոր օ­րե­րու ոչ-հար­կա­ւոր, սա­կայն ինչ որ հի­նէն մնա­ցած է միտ­քիս մէջ, սոյն ա­սոյթն է.- «ծուռ քա­նա­կէն շի­տակ գիծ չենք կրնար ստա­նալ»: Այս «լա­բա­լի­սեան ճշմար­տու­թիւն» ե­ղաւ, բայց թո­ղունք հին օ­րե­րը, անց­նինք քիչ մը հա­սու­նու­թեան:

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱԶ­ԱՐԵԱՆ

Սառ­ցա­շի­թե­րէն կա­թիլ-կա­թիլ ջուր կը հո­սի:
Ա­րե­ւուն ջեր­մու­թե­նէն կը հա­լի սա­ռը, 
ձիւ­նա­ծած­կե­րը կը խտա­նան, 
կը բա­րակ­նան հետզ­հե­տէ, 
ձիւ­նէն յա­գե­ցած հո­ղը ծի­լեր կ­­՚ար­ձա­կէ,
կը փսխէ կար­ծես ջու­րէն, սա­ռէն խեղ­դուած
կո­կոն­ներ կը գո­յա­նան ձնծա­ղիկ­նե­րու:

Յ. ՊԱԼԵԱՆ

Երբեմն պէտք է ըսել ինչ որ պէտք է ըսուի:
Նկար­չա­կան ցու­ցա­հան­դէս­ներ կան ա­մէ­նու­րեք: Մեծ վար­պետ­նե­րու գոր­ծե­րը կը ցու­ցադ­րուին թան­գա­րան­նե­րու մէջ, նո­րեր ի­րենց գոր­ծե­րը կը ցու­ցադ­րեն յայտ­նի կամ թա­ղա­յին ցու­ցաս­րահ­նե­րու մէջ:

Տ. Սա­հակ Եպսկ. Մա­շա­լեա­նի հրա­ժա­րա­կա­նէն վերջ կապ հաս­տա­տե­ցինք Պատ­րիար­քա­կան Ընդ­հա­նուր Փո­խա­նորդ Տ. Ա­րամ Արք. Ա­թէ­շեա­նի հետ՝ հա­շուի առ­նե­լով, որ Կրօ­նա­կան Ժո­ղո­վը ներ­կայ պայ­ման­նե­րով Պատ­րիար­քա­կան Ա­թո­ռի միակ օ­րի­նա­կան մար­մինն է ու շատ կա­րե­ւոր դե­րա­կա­տա­րու­թիւն ու­նի առ­կայ ան­ցու­մա­յին շրջա­նին։ Այս կա­պակ­ցու­թեամբ Ընդ­հա­նուր Փո­խա­նոր­դը ԺԱ­ՄԱ­ՆԱԿ օ­րա­թեր­թին յայ­տա­րա­րեց հե­տե­ւեա­լը.

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Ինչ­պէս նա­խա­տե­սած էինք («Միա­ցեալ Նա­հանգ­նե­րու Մի­ջին Ա­րե­ւելք Վե­րա­դար­ձը … Եւ Ան­գա­րա­ն» Տես­նել ԺԱ­ՄԱ­ՆԱԿ՝ 23 Յու­նուար 2017-ի թի­ւը կամ թեր­թի կայ­քէ­ջի «Հար­թա­կ» բա­ժի­նը), որ Ո­ւա­շինկ­թըն եւ Ան­գա­րա յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րը նոր փուլ մը կը թե­ւա­կո­խեն: