ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Պատմական յիշողութեան» պակասը, այսինքն պատմականօրէն հաւաքական ընդհանուր եւ անցեալի վերաբերեալ իրադարձութիւններու ծանօթութեան բացակայութիւնը եւ մանաւանդ՝ անտարբերութիւնը ընկերութեան լուրջ թերութիւններէն մին է։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Տեսական գետնի վրայ աշխարհի ապրող գրեթէ ամէ՛ն մարդ դէմ է անարդարութեան։ Բոլորն ալ պատրաստ են քննադատել խտրութիւնն ու կողմնակալութիւնը՝ մանաւանդ երբ այդ մէկը կը կատարուի իր նեղ շրջանակէն դուրս, որովհետեւ մարդոց համար շատ աւելի դիւրին է քննադատել ու բարկանալ երեւոյթներու, որոնք տեղի կ՚ունենան իր շրջանակէն դուրս՝ իրմէ հեռու, սակայն, գիտակցութիւնը չ՚ունենար, երբ այդ մէկը տեղի կ՚ունենայ իր շուրջ՝ նոյնիսկ շատ անգամ իր իսկ ձեռքով:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Ամենայն ինչ վասն որոյ աղօթս արարեալ խնդրեցէք, եւ հաւատայցէք թէ առնուցուք, եղիցի ձեզ». (ՄԱՐԿ. ԺԱ 24)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կար ժամանակ, որ մարդիկ չէին կրնար զանազանել վախն ու յարգանքը, սարսափն ու մեծարանքը. այս երկու տարբեր երեւոյթները միախառնուած էին, որովհետեւ վախը մարդուն մօտ հնազանդութիւն կը ծնի եւ այդ հնազանդութիւնը կը սկսի դիտուիլ որպէս առաքինութիւն:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Ճիշդ ժամուն ըսուած խօսքը որչա՜փ գեղեցիկ է». (ԱՌԱԿ. ԺԵ 23)։ Խօսքը, բանաւոր արարածներու, մարդոց փոխյարաբերութիւնները ապահովող եւ կարգաւորող արարք մըն է։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Յարութիւն Սվաճեան կնոջ ունեցած դերին կարեւորութեան մասին խօսելով հանդերձ յաճախ կը քննադատէր նաեւ ժամանակուան իգական սեռի ներկայացուցիչները եւ այդ քննադատութիւններուն հիմնական պատճառը կը բացատրէր հետեւեալ տողերով.
ՄԱՇՏՈՑ ՔՀՆՅ. ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Այլակերպութիւն՝ որ Պայծառակերպութիւն կոչումով կը տօնուի, Քրիստոսի քարոզութիւններու երրորդ տարիի ամրան տեղի ունեցած անօրինական դէպքի մը յիշատակութիւնն է։ Հայ Եկեղեցին՝ աւանդաբար Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորչի վերագրուած կարգադրութեամբ՝ նախապէս կը տօնէր Հայոց տոմարի տարեգլուխին, այսինքն Նաւասարդ ամսու առաջին օրը՝ որ կը զուգադիպէր օգոստոս 11-ին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Շատեր կը կարծէին, որ գրականութիւնը կը ծառայէ լոկ լեզուն մշակելու, սակայն, իրականութեան մէջ շատ աւելին է՝ քան լեզուի ու ոճի զարգացումը։ Հայ գրականութիւնը կարեւոր է այնքանով, որ ո՛չ միայն հայ լեզուի եւ լեզուամտածողութեան զարգացումը կարելի է հասկնալ, այլ նաեւ կարելի է կշռել հայ միտքը՝ անոր ընկերային ու բարոյական բոլոր հարցերով:
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Նուպար Կիւլպէնկեանի գիրքը կարդալով՝ շատ յստակ ձեւով կը նկատենք, որ ձանձրացած հօրը հսկողութենէն, կ՚ուզէ ինքնուրոյն ապրիլ, ինքնուրոյն որոշել, անոր բառերով. «Կան բաներ, որոնք մարդ կը նախընտրէ ինքնուրոյն կազմակերպել»։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աստուծոյ ճշմարտութիւնը Անոր իմաստութի՛ւնն է, որ կ՚իշխէ արարչագործութեան կարգ եւ կանոնին եւ աշխարհի կառավարումին վրայ։ Աստուած, որ առանձին ստեղծեց երկինքը եւ երկիրը։ Արդարեւ, Ի՛նք միայն կրնայ տալ ամէն արարածի ճշմարիտ ճանաչումը՝ Իրեն հետ անոր ունեցած առնչութեան գծով։
