ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Անցեալներս թատերական ընթերցումի մը պահուն կարդացինք Լեռ Կամսարի «Աստուած կը լսէ ամենօրեայ զեկուցում» խորագրեալ երեւակայական պատմուածքը, որուն մէջ Աստուած ջղայնանալով Արսէն Վրդ. Ղլտճեանի (ապրած 1868-1943 թուականներուն) պահուածքէն, օրուան կաթողիկոսին հետեւեալը կը հաղորդէ. «Ըսէ՛ք կաթողիկոսին, թող լուսաւորչական եկեղեցին կղպէ ու երկինք գայ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սիրոյ չափը՝ առանց չափի սիրելն է. ուստի, ո՛չ թէ արժէք մը ունենալուդ համար կը սիրուիս. արժէք ունիս՝ որովհետեւ Աստուած կը սիրէ քեզ։ Վերջապէս, սէրը մահուան չափ զօրաւոր է, քանի որ սէրը ինք անմա՛հ է եւ յաւիտենակա՛ն…
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այսօր հայկական կուսակցութիւններու պատերուն ինչպիսի՞ լոզունգներ ու արտայայտութիւններ կան փակցուած՝ չեմ գիտեր, սակայն աւելի քան երբեք վստահ եմ, որ իւրաքանչիւր կուսակցութիւն պարտի իր պատերուն վրայ մեծատառով ունենալ արաբ բանաստեղծին այս վերջին «վա՜յ»ը, որ ամբողջական պատկերացումն է մերօրեայ Հայաստանին.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սուրբ Օգոստինոս Աւրելիոս կ՚ըսէ, թէ՝ պէ՛տք է հաւատքով հասկնալ եւ հասկնալով հաւատալ։ Այս կը նշանակէ՝ միտքը եւ սիրտը միացնել, քանի որ միտքը եւ սիրտը իրար կ՚ամբողջացնեն եւ կը կատարելագործուի կեանքը իր ամենալայն իմաստով։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Նախորդ եօթ «վա՜յ»երը մեր ազգին ինչքանո՞վ կը համապատասխանէր՝ թող ընթերցողը ինք որոշէ, սակայն, կասկածէ վեր է, որ այս «վա՜յ»ը գրուած է մեր ազգին համար եւ մինչեւ անգամ կրնանք կասկածի տակ դնել անոր արաբական ծագումը, որովհետեւ նման «վա՜յ» մը միայն մեր ազգին արժանի կրնայ ըլլալ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Քրիստոնէութիւնը հաւատքի վարդապետութիւն է եւ առանց ճշմարիտ հաւատքի վարդապետութեան կեանքը անիմաստ է եւ աննպատակ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Պատմութիւնը անկողմնակալ վկան է բոլոր այն ազգերուն, որոնք ամօթալի պարտութեամբ կորսնցուցած են ո՛չ միայն իրենց երկիրը, այլ նաեւ արժանապատուութիւնը։ Նախապէս ըսած ենք, որ ազգերու պատմութեան մէջ պարտութիւնը այնքան ալ «ամօթալի» երեւոյթ մը չէ, որովհետեւ երբ երկու կողմեր կը հակամարտին՝ բնական է, որ մէկ կողմը պիտի յաղթէ, իսկ միւսը յաղթուի, սակայն, ամօթը սկիզբ կ՚առնէ այն ժամանակ, երբ յաղթուածը ծնկաչոք կ՚ընդունի իր պարտուածութիւնը ու ծափահարութիւններով կը սկսի գոհաբանել յաղթողը, ինչ որ ստրկութեան նախաբանն է:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հաւատացեալը յաճախ գործածելու է «հաւատքի աչքեր»ու իր հեռադիտակը՝ տեսնելու դրախտի գեղեցկութիւնը եւ երկնային երանութիւնը, եւ բաղդատելու զանոնք երկրային հրապոյրներու հետ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աշխարհի երեսին կար ժամանակ, երբ ճշմարտութիւնը, ազնուութիւնն ու անմեղութիւնը մարդու մեծագոյն արժէքները կը նկատուէին. ժամանակ՝ երբ սուտը, խաբէութիւնն ու անազնուութիւնը մեղք էր ու սայթաքում:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աստուած երբ մարդուն կը յայտնըւի եւ կը կանչէ զայն, մարդը չի կրնար իր սեփական ուժերով լիօրէն պատասխանել աստուածային սիրոյն։ Ան պէտք է յուսայ, թէ Աստուած իրեն կարելիութիւնը պիտի տայ զԻնք փոխադարձաբար սիրելու եւ գործելու սիրոյ պատուէրներուն համաձայն։
