ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հացը անհրաժեշտ տարր մըն է կեանքը տեւականացնելու համար, քանի որ մարմինը սնունդի կը կարօտի եւ առանց հացի կարելի չէ ապրիլ աշխարհի վրայ։ Հացը հիմնական նիւթն է սնանելու, քանի որ ուտելով կարելի է սնանիլ եւ պատահական չէ, որ ընդհանրապէս ճաշելու համար կը գործածուի «հաց ուտել» ասացուածքը, ինչպէս նաեւ երբ մարդ կ՚աշխատի իր եւ իրեններուն օրապահիկը շահելու համար՝ կ՚ըսուի. «Հացի դրամ շահելու համար աշխատիլ» խօսքը։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Նախանձը մարդկային հոգեբանութեան ամենէն հին զգացումներէն մէկն է եւ անոր գոյութիւնը կրնանք տեսնել մինչեւ իսկ մարդկութեան պատմութեան առաջին էջերուն մէջ՝ Կայէնի կերպարով, որ կը հանդիսանայ մարդկութեան նախանձի խորհրդանիշը:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ո՛չ մէկ ժողովուրդ գուցէ պատմութեան մէջ մղած է այն աննման պայքարը՝ զոր մղած է Հայ ժողովուրդը՝ մտաւոր եւ հոգեկան երջանկութեան համար։ Վարդանանց պատերազմը՝ 451 թուականին, մարմնական կռիւ մը չէ, հապա հոգեւոր առաքինութեան մեծագործութիւն մը՝ քաջագործութիւն մը, ինքզինք փաստելու եւ իրագործելու եղանակ մը՝ միջոց մը, լուսաւորելու, այլակերպելու եւ դիմագծելու Հայ ժողովուրդին քրիստոսաւանդ մարտիրոս-վկայ ոգին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Սիրոյ կոյր ըլլալը պէտք չէ երբեք պատճառ ըլլայ, որ մարդ խորտակէ իր կեանքը, որովհետեւ զանազան բացթողումներով, անվստահութեամբ ու սխալներով լեցուն յարաբերութիւն մը սիրոյ որեւէ մակարդակի վրայ բռնութիւն է պարզապէս.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդը ինքն է ամբողջ ընկերային կեանքին հեղինակը, կեդրոնը եւ նպատա՛կը։ Ընկերային հարցը վճռող կէտը այն է, որ Աստուծոյ կողմէ բոլորին համար ստեղծուած բարիքները իսկապէս հասնին բոլորին, արդար չափով եւ անկեղծ մարդասիրութեան նպաստով։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ի տարբերութիւն կամաւոր կուրութեան, շատ աւելի վտանգաւոր ու կործանիչ է անգիտակից կուրութիւնը. այս երկուքին միջեւ եղած տարբերութիւնը այն է, որ մէկը աւելի կառավարուող ու վերահսկման ենթակայ է՝ քան միւսը:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ծառայել՝ մեծութեան նշան է. մեծ չէ՛ այն՝ որ ծառայութիւն կ՚ընդունի, այլ մե՛ծ է այն՝ որ կը ծառայէ մաքուր շարժառիթով եւ անշահախնդիր ոգիով։ Արդարեւ, Շէլըր կ՚ըսէ, թէ՝ ամէն մարդ իր արժանիքը իր իսկ ձեռքովը կը դրոշմէ իր նկարագրին վրայ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Եթէ երբեւէ լսած էք «սէրը կոյր է» արտայայտութիւնը, ապա անհրաժեշտ է գիտնալ, որ ան ունի աւելի քան 600 տարուան հնութիւն. մարդկութիւնը այս արտայայտութեան առաջին անգամ հանդիպած է անգլիացի գրող եւ բանաստեղծ Ճոֆըրի Չոսերի «Քենթըրպըրիի պատմութիւններ» աշխատութեան «Առեւտրականի հեքիաթը» բաժնին մէջ, որ գրուած է մօտաւորապէս 1387-1400 թուականներուն:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Պօղոս առաքեալ Փիլիպպեցիներուն ուղարկած նամակին մէջ սապէս կը գրէ. «Բանի մը համար հոգ մի՛ ընէք. հապա ամէն բանի մէջ աղօթքով եւ աղաչանքով, գոհութիւնով մէկտեղ, ձեր խնդրանքը Աստուծոյ յայտնի ըլլայ». (ՓԻԼԻՊ. Դ 6)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Լսած էինք, որ կեանքը արդար չէ՛, սակայն, այսքան չէինք պատկերացներ:
Դժբախտութիւն ունինք դժբախտաբար ըսելու, սակայն, մեզ մեծցուցին այն թիւր ըմբռնումով ու հաւատքով, որ քրտնաջան աշխատանքը միշտ կու տայ իր դրական արդիւնքը, որովհետեւ վերջապէս Աւետարանը ի՛նք կ՚ըսէր, թէ մշակը արժանի է իր վարձքին. սակայն, ճշմարտութիւնը թշնամին է այդ իտէալական գաղափարին:
