Արխիւ

Ե­րե­ւա­նի մէջ վեր­ջերս տե­ղի ու­նե­ցաւ Ոս­կե­րիչ­նե­րու հա­մաշ­խար­հա­յին հա­մա­դաշ­նակ­ցու­թեան՝ CIBJO-ի հա­մա­ժո­ղո­վը։ «Մե­րի­տիան» ցու­ցա­հան­դէս­նե­րու կեդ­րո­նէն ներս այս առ­թիւ հա­մախմ­բուե­ցան աշ­խար­հի քսա­նհինգ եր­կիր­նե­րէն Ե­րե­ւան մեկ­նած ոս­կեր­չու­թեան եւ թան­կար­ժէք մե­տաղ­նե­րու մշակ­ման ո­լորտ­նե­րէն ա­ւե­լի քան ութ­սուն պա­տուի­րա­կու­թիւն­ներ։ CIBJO-ի նա­խա­գահ Կա­յե­թա­նօ Քա­ւա­լիէ­րին ալ մաս­նակ­ցե­ցաւ տա­րե­կան հա­մա­գու­մա­րին, ո­րու ըն­թաց­քին ե­րախ­տա­գի­տու­թեան մե­տայ­լով պար­գե­ւատ­րուե­ցաւ Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տու­թեան նա­խա­գահ Սերժ Սարգ­սեա­նի կող­մէ։

Ռու­սաս­տա­նի մէջ տե­ղի ու­նե­նա­լիք 2018-ի Հա­մաշ­խար­հա­յին ֆութ­պո­լի ա­խո­յե­նու­թեան խորհր­դա­նի­շը (մաս­քոթ) ընտ­րուե­ցաւ գայ­լը:

Էրտողան եւ Օպամա նախընթաց օր հեռաձայնի վրայ զրուցեցին ժամ մը քսանհինգ վայրկեան:
Երկու նախագահները համակարծիք են տարածքաշրջանը ահաբեկչական կազմակերպութիւններէ մաքրագործելու ուղղութեամբ:

Պէ­շիկ­թա­շի Ս. Աս­տուա­ծա­ծին ե­կե­ղեց­ւոյ «Նա­րե­կա­ցի» սրա­հին մէջ ե­րէկ տե­ղի ու­նե­ցաւ իս­թան­պու­լա­հայ հա­մայն­քա­յին զա­նա­զան հաս­տա­տու­թիւն­նե­րու տիկ­նանց յանձ­նա­խում­բե­րու եւ դպրոց­նե­րու ծնո­ղաց միու­թեանց ան­դա­մու­հի­նե­րուն հա­ւա­քը։ Սա 2016-2017 շրջա­նի ա­ռա­ջին հան­դի­պումն էր նման ձե­ւա­չա­փով։

Ե­րէկ, հա­ճոյքն ու­նե­ցանք խմբագ­րա­տանս մէջ հիւ­րըն­կա­լե­լու Է­սաեան սա­նուց միու­թեան վար­չու­թեան ա­տե­նա­պե­տու­հի Մա­րիամ Տրա­մէ­րեանն ու հա­մա­նուն վար­ժա­րա­նի հա­յե­րէ­նի ու­սուց­չու­հի­նե­րէն Ար­մա­ւե­նի Մի­րօղ­լուն։ Ա­նոնք փու­թա­ցած էին մեզ հրա­ւի­րե­լու հա­մար յա­ռա­ջի­կայ շա­բաթ նա­խա­տե­սուած կա­րե­ւոր ձեռ­նար­կի մը։

ՍԱՐԳԻՍ ՓՈՇՕՂԼԵԱՆ

Մեր ամ­բողջ պատ­մու­թիւ­նը վեր­ջին հա­զա­րա­մեա­կին, ըլ­լա­լով ար­տա­քին փո­թոր­կոտ ու ան­հա­մե­մատ ու­ժե­րու են­թա­կայ, ողբ ու տա­ռա­պանք է ե­ղած, ու իբ­րեւ շնչա­ռու­թեան ա­ռիթ՝ ելք մը գտնե­լու, ձեր­բա­զա­տուե­լու առ­կայ ի­րա­վի­ճա­կէն, ո­րոնք ան­շուշտ դա­րե­րու ըն­թաց­քին ի­րենց դրոշ­մը ու­նե­ցած են մեր կեն­ցա­ղա­յին մտա­ծո­ղու­թեան, ա­րե­ւե­լում­նե­րուն եւ զա­նա­զան այ­լոց...

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱ­ԶԱ­ՐԵԱՆ

-Մա՛մ, գալ շա­բաթ չեմ ու­զեր եր­թալ այս գոր­ծու­նէու­թեան: Օ­տար մար­դիկ ե­կան այ­սօր, ա­նոնք բարձ­րա­խօ­սով ու քա­մե­րա­յով սկսան նկա­րել ու պա­տե­րազ­մի մա­սին հար­ցում­ներ հարց­նել. ես բան մը չը­սի, չու­զե­ցի յի­շել այդ օ­րե­րը, բայց ըն­կեր­ներս մէ­կիկ-մէ­կիկ սկսան պատ­մել ի­րենց ապ­րած պա­տե­րազ­մա­կան դէպ­քե­րուն մա­սին,- դո­ղա­լով կ՚ը­սէ Ա­րան մօր, ո­րու ձեռ­քը այն­քան ա­մուր կը սեղ­մէ, որ միայն սար­սա­փա­հար մէ­կը այդ­պէս կ­­՚ը­նէ:

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Հո­գե­ւոր նե­րանձ­նա­կան կեան­քը անհ­րա­ժե՛շտ է ա­ղօթ­քի հա­մար։ Ար­դա­րեւ ա­ղօթ­քը սուրբ հայ­րե­րու կող­մէ հա­մա­րուած եւ ըն­դու­նուած է «հո­գե­ւոր նե­րանձ­նա­կան կեանք»ի ա­ռանցք։ Մարդ­կա­յին կեան­քի մէջ՝ ա­մէն մէկ ճգնու­թիւն, ա­մէն մէկ ա­ռա­քի­նու­թիւն ու­նի վերջ­նա­կան նպա­տակ մը՝ որ է Աս­տու­ծոյ հետ հա­ղոր­դակ­ցու­թեան հաս­տա­տու­մը, Աս­տու­ծոյ հետ միա­ւո­րու­մը. իսկ ա­ղօթ­քը ուղ­ղա­կի՛ հո­գիի անձ­նա­կան հան­դի­պումն է Աս­տու­ծոյ հետ։

Ար­ցա­խի ճա­կա­տին վրայ ե­րէկ նա­հա­տա­կուե­ցաւ 20-ա­մեայ հայ զի­նուոր մը։ «Ա­զա­տու­թիւն» ռա­տիօ­կա­յա­նի հա­ղոր­դում­նե­րով, Լեռ­նա­յին Ղա­րա­բա­ղի Պաշտ­պա­նու­թեան բա­նա­կի զի­նուոր­նե­րէն Գուր­գէն Այ­վա­զեան ե­րէկ յետ­մի­ջօ­րէի ժա­մե­րուն զո­հուե­ցաւ Ատրպէյ­ճա­նի զօր­քե­րուն կող­մէ բա­ցուած կրա­կին հե­տե­ւան­քով։