ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Marvel ընկերութեան անսահման տիեզերքի մասին անշուշտ կարելի չ՚ըլլար հակիրճ տողերով արտայայտուիլ, քանի որ տասնամեակներ շարունակ իր երդիքին տակ արտադրուած քանի-քանի գործեր անդադար կը շարունակեն հրապուրել ու կախարդել զանազան տարիքէ մարդիկ։
ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ
Այդ օրերուն թոռնուհիս Վանան, հազիւ վեց-եօթ տարեկան էր։ Արդէն սկսած էր դպրոց յաճախել։ Ու իբրեւ մեծ հայր, ամէն օր դպրոցի արձակման պահուն, զինք կը վերցնէի ու մինչեւ մօրը գործէն տուն հասնիլը, մեր մօտ կը պահէինք։
ԵՐԱՄ
Ձեռքերը գրպանը դրած, մատները բանալ-գոցելով կը քալէր ձեան կարծրացած շերտին վրայէն։ Զառիվարը կ՚՚իջնէր մայթով, որ վտանգաւոր էր այդ եղանակին։
Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Սեղանիս վրայ «Պրոմէթէոս ազատագրուած» հատորը կայ, որ 1928 թուականին, Մարսէյլի «Թագւոր Խաչիկեան» տպարանէն լոյս տեսած գիրք մըն է եւ պոլսահայ նշանաւոր գրագիտուհի Զապէլ Եսայեանի ճամբորդական նօթերն են, որ ան գրի առած է Խորհրդային Միութեան իր այցէն ետք:
Գրեց՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
Երջանկութիւնը յարաբերական հասկացողութիւն մըն է։ Իւրաքանչիւր ոք երջանիկ է իւրովի։ Այսինքն, երջանկութիւնը չունի չափ ու սահման…
Տեսակցեցաւ՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
1990-ական թուականներէն սկսեալ՝ աշխարհի ամենահին ու յայտնի քաղաքներէն մին՝ Պոլիսը, որ Վոսփորի նեղուցով իրարմէ կը բաժնէ Եւրոպան ու Ասիան։ Այս քաղաքը ինչպէս բազմաթիւ ազգերը, այնպէս ալ իր գեղեցկութեամբ ու խորհրդաւորութեամբ դիւթած է հայաստանցիները։
Տեսակցեցաւ՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Հայաստանի Ազգային գրադարանէն ներս վերջերս կազմակերպուած հայ մամուլի երկօրեայ գիտաժողովին կը մասնակցէին նաեւ սփիւռքահայ նշանաւոր մատենագէտ, լեզուաբան, բառարանագէտ, քերականագէտ, բանահաւաք, պատմագէտ, խմբագիր եւ դասախօս-ուսուցիչ՝ Արտաշէս Տէր-Խաչատուրեանին որդիները՝ Տարօն եւ Զարեհ Տէր-Խաչատուրեանները:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Արուեստի պատմութեան մէջ մարդիկ գրի առած եւ կամ նկարած են երեւակայական աշխարհներ եւ կերպարներ։ Այս երկու հանգամանքը տասնամեակներ շարունակ կը համադրուին պատկերազարդ գրքոյկներու (comics) մէջ, որոնք թէ՛ արուեստական եւ թէ գրական արժէք ունին։
ԵՐԱՄ
Կռնակը տուաւ արձանին, սկսաւ քալել Իսթիքլալն ի վար...
Վարէն, խորքէն եկող ձմեռնային քամին կարծես ետ-ետ հրէր զինք։
Տեսակցեցաւ՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Սփիւռքի տարածքին գործող ամենահին հայկական դպրոցը՝ Կալկաթայի Հայոց Մարդասիրական ճեմարանը շուտով կը նշէ իր հիմնադրման 200-ամեակը: Հիմնուելով 1821 թուականին՝ ճեմարանը լուրջ դերակատարութիւն ունեցած է Հնդկաստանի հայ համայնքի պահպանման ու զարգացման գործին մէջ եւ անոր գործունէութիւնը հայոց պատմութեան նշանակալի իրողութիւններէն մէկն է:
