Ընկերա-մշակութային

ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ

«Կուրութիւն»ը փորթուգալցի յայտնի ու աշխարհահռչակ թարգմանիչ ու գրող Ժոզէ Սարամակոյի նշանաւոր վէպերէն մին է։ 1998 թուականին Սարամակօ արժանացաւ Գրականութեան Նոպէլեան մրցանակին եւ պարգեւատրման ժամանակ կոմիտէի կողմէ արտասանուած էր հեղինակի գլուխգործոց ստեղծագործութիւններու շարքին վերոյիշեալ գիրքին անունը։ 

ՏՔԹ. ՀՐԱՅՐ ՃԷՊԷՃԵԱՆ

Նախակրթարանի եւ երկրորդականի դըպ-րոցական տարիներուն՝ Պէյրութ, մեր կրթական ծրագրին մէջ նաեւ ներմուծուած էին պատմութեան դասապահերը՝ թէ՛ հայոց պատմութիւն, թէ արաբերէն լեզուով «թարիխ», որ մէկ մասն էր պետական քննութիւններու ծրագրին:

ԵՐԱՄ

Դասի դադարին, իջած էր բակ, կաթով սուրճն առած, եւ գտած իր տեղը՝ սիրած ծառի տակ։
Պաղ մարմարին նստելով, մէջքը յեներ էր թթենիին, բաճկոնի գրպանէն հաներ էր բառարանը փոքրիկ, որ իր ամենասիրած խաղը խաղար։

Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Այս օրերուն Երեւանի Եղիշէ Չարենցի տուն-թանգարանէն ներս բացուած ցուցահանդէսը կը կրէ Արփենիկ-Իզապելլա խորագիրը: 20-րդ դարու հայ մեծ բանաստեղծ Եղիշէ Չարենցի երկու կիներն են Արփենիկն ու Իզապելլան, որոնք իրենց կեանքին ընթացքին երբեք չեն հանդիպած եւ ահաւասիկ, երկուքին մահէն երկար տարիներ ետք, այսպիսի յուզիչ «հանդիպում» մը կազմակերպուած է իրերու, լուսանկարներու, յուշերու տեսքով:

Գրեց՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ

-Չալիկս, եկուր քիչ մը խաղանք,- իրենց համեստ առանձնատան դուռը բանալով ըսաւ փոքրիկ Արփին։
Գարնանային լուսապայծառ ու արեւոտ օր մըն էր։

Տեսակցեցաւ՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ

Գողտրիկ, դրախտավայր Արցախը աշխարհին ներկայացնելու, համայն հայութիւնը մէկտեղելու սրբազան գործին է լծուած արցախցի զուարճասէր՝ Դաւիթ Վանեան։ Ղարաբաղի մաքուր օդի մէջ ծնած ու սնած, արցախցիին յատուկ հիւրընկալութեամբ ու ազնուութեամբ հասակ առած պատուարժան Դաւիթի նպատակն է՝ օգնել իր երկրին։

ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ

Երեկոյ էր, մեր գթասիրտ Հալէպ քաղաքի աշնանային անուշ երեկոներէն մէկը։ Ու ես յոգնած, եւ օրուան խոնջէնքէն անձնատուր եղած, տուն կը դառնայի։

ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ

Marvel ընկերութեան անսահման տիեզերքի մասին անշուշտ կարելի չ՚ըլլար հակիրճ տողերով արտայայտուիլ, քանի որ տասնամեակներ շարունակ իր երդիքին տակ արտադրուած քանի-քանի գործեր անդադար կը շարունակեն հրապուրել ու կախարդել զանազան տարիքէ մարդիկ։

ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ

Այդ օրերուն թոռնուհիս Վանան, հազիւ վեց-եօթ տարեկան էր։ Արդէն սկսած էր դպրոց յաճախել։ Ու իբրեւ մեծ հայր, ամէն օր դպրոցի արձակման պահուն, զինք կը վերցնէի ու մինչեւ մօրը գործէն տուն հասնիլը, մեր մօտ կը պահէինք։

ԵՐԱՄ

Ձեռքերը գրպանը դրած, մատները բանալ-գոցելով կը քալէր ձեան կարծրացած շերտին վրայէն։ Զառիվարը կ՚՚իջնէր մայթով, որ վտանգաւոր էր այդ եղանակին։