Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Ընթացիկ տարին լրացաւ արեւմտահայ նշանաւոր գրող, թարգմանիչ, խմբագիր, հասարակական, քաղաքական գործիչ Ռուբէն Զարդարեանի ծննդեան 145-ամեակը: Տիգրանակերտի Զիվերեկ գաւառին մէջ ծնած գրագէտը, հազիւ երկու տարեկանին ընտանեօք կը փոխադրուի Խարբերդ, ուր կ՚անցընէ իր մանկութեան, պատանութեան տարիները եւ երիտասարդութեան առաջին շրջանը:
Գրեց՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
Երեւանի մէջ օրը այսօր սովորականի պէս չժպտաց ինծի։ 2019 թուականի աշնան աւարտին մնացին հաշուուած օրեր։ Կարծեմ այս փաստէն է, որ այսօր աշունը որոշած է կիտել յօնքերը։
Գրեց՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
Հեռաւոր գիւղի մը մէջ կը բնակի Քաջազնունիներու գեղեցիկ, հաշտ ու համերաշխ բազմանդամ ընտանիքը։ Ի դէպ, նշեմ, որ այս երջանիկ մարդոց խումբը ոչ մէկ ազգակցական կապ ունի Հայաստանի Առաջին Հանրապետութեան (1918-1920/21 թթ.) առաջին վարչապետ՝ Յովհաննէս Քաջազնունիի հետ։
Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
BBC-ի ճամբորդական բաժնի վերջին անդրադարձներէն մէկը, որ նուիրուած էր հայերու եւ պասքերու նմանութիւններուն, քննարկուեցաւ նաեւ հայկական մամուլին մէջ: Յօդուածագիր Ճասթին Քալթերոն անդրադարձած է հայերու ու պասքերու մշակոյթին, լեզուին եւ եղած նմանութիւններուն:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
«Երկաթէ կրունկ»ը ամերիկացի նշանաւոր ու աշխարհահռչակ գրող Ճեք Լանտընի հակաիւթոփիական վէպն է։ Առաջին անգամ 1908 թուականին լոյս տեսաւ գիրքը, որ կը նկատուի արդիական հակաիւթոփիական վէպերու ամենահինը։
ՍԵՒԱՆ ՍԵՄԵՐՃԵԱՆ
«Ես հելէ ճահել վախտս ուխտ էի ըրէ որ քառսուն աղբուր շինեմ, յետոյ մեռնիմ... Ճշմարիտ է, քառսուներորդը սարքեցի պրծայ, էսպէս էլ իմ աղբուրը ցամքաւ... Ամա մարդու մէջ մի բանըմ կայ, որ իրան հետ չպիտի մեռնի, կ՚ուզէք հոգի ըսէք էտոր, կ՚ուզէք անուն, կ՚ուզէք գործ...»։
ԵՐԱՄ
Ծանր սնտուկ մը շալակին, առաւօտուայ կանուխ, շատ կախուխ ժամերէն սկսեալ ոտքերը ետեւէն քարշ տալով կը յառաջանայ ծերունին։ Դեռ ամայի են փողոցները, շուներն իսկ քնացած են տակաւին. ագռաւ մըն է միայն, որ ատենը մէկ՝ սարսափելի ձուրտին մասին բողոք մը կը կռկռացնէ։
Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Մէկ տարի առաջ եգիպտահայ, ճանչցուած նկարիչ Շանթ Աւետիսեան հեռացաւ կեանքէն: Հարազատները այն ժամանակ տեղեկացուցին, որ մահուան պատճառը երկարատեւ հիւանդութիւնն էր:
Գրեց՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
Համեմունքի չափաբաժին, զոր յաճախ կը զգամ կերակուրիս մէջ։
Մինչ այս տողերը գրելը, երկար խորհեցայ, ծանր ու թեթեւ ըրի… ի վերջոյ որոշեցի սփռել իմ խռովայոյզ զգացումները։
ՆԻՆԱ ՍՈՒՄԻՐԷ
Ռուսերէնէ թարգմանեց՝
ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
Կար ու չկար Յոգնատանջ Կին մը կար։ Ամէն առտու ան կ՚արթննար ձեւով մը. ամբողջ օրը կը ստիպէր ինքզինքին աշխատիլ ու երեկոյեան ուժասպառ՝ կը մտնէր անկողին։ Ան այլեւս չէր յիշեր, թէ վերջին անգամ երբ ինքզինքը կը զգար հանգչած, ուժով լի եւ ապրելու փափաքով։
