ՎԵՐ. ՏՔԹ. ՓՈԼ ՀԱՅՏՈՍԹԵԱՆ
Քսանմէկերորդ դարու առաջին քառորդին արդէն անկարելի է ներկայացնել Լիբանանը առանց հաշուի չառնելու անոր հիմնաւորուած եւ հիմնարար հայկական համայնքը:
Լիբանան, որպէս միաժամանակ լեռնային ու ծովեզերեայ երկիր, ճանչցուած է իբրեւ ուրոյն բնօրրան աւելի քան եօթը հազար տարիներէ ի վեր. իր Քանաանական նախապատմական օրերէն մինչեւ ներկայի պատմամշակութային ու բնական գանձերովը՝ ան իր մէջ կ՚ամփոփէ անսահման հմայք:
ԱՆԱՀԻՏ ԿՕՇԿԱՐԵԱՆ
Անոնք, որոնք բախտը ունեցած են ապրելու 1990-ական թուականներուն, անկասկած, կը յիշեն բոլորին յայտի այս գերհիթը, եւ նոյնիսկ կը համարձակիմ գրաւի գալ ու պնդել, որ երբ լսեն, անմիջապէս՝ եթէ ոչ պարելու, ապա շարժելու աշխոյժ ցանկութիւն կ՚ունենան։ Երգը համաճարակի նման վարակած էր բոլորը։
ԵՐԱՄ
Երեւանը չէր յիշեր։
Ծնած էր հոն, բայց երեք տարեկան էր, կ՚ըսէր մաման, երբ «քեզի գիրկս առած՝ ոտքերս քաշեցի անտեղէն…»։
Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Ընթացիկ տարին լրացաւ արեւմտահայ նշանաւոր գրող, թարգմանիչ, խմբագիր, հասարակական, քաղաքական գործիչ Ռուբէն Զարդարեանի ծննդեան 145-ամեակը: Տիգրանակերտի Զիվերեկ գաւառին մէջ ծնած գրագէտը, հազիւ երկու տարեկանին ընտանեօք կը փոխադրուի Խարբերդ, ուր կ՚անցընէ իր մանկութեան, պատանութեան տարիները եւ երիտասարդութեան առաջին շրջանը:
Գրեց՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
Երեւանի մէջ օրը այսօր սովորականի պէս չժպտաց ինծի։ 2019 թուականի աշնան աւարտին մնացին հաշուուած օրեր։ Կարծեմ այս փաստէն է, որ այսօր աշունը որոշած է կիտել յօնքերը։
Գրեց՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
Հեռաւոր գիւղի մը մէջ կը բնակի Քաջազնունիներու գեղեցիկ, հաշտ ու համերաշխ բազմանդամ ընտանիքը։ Ի դէպ, նշեմ, որ այս երջանիկ մարդոց խումբը ոչ մէկ ազգակցական կապ ունի Հայաստանի Առաջին Հանրապետութեան (1918-1920/21 թթ.) առաջին վարչապետ՝ Յովհաննէս Քաջազնունիի հետ։
Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
BBC-ի ճամբորդական բաժնի վերջին անդրադարձներէն մէկը, որ նուիրուած էր հայերու եւ պասքերու նմանութիւններուն, քննարկուեցաւ նաեւ հայկական մամուլին մէջ: Յօդուածագիր Ճասթին Քալթերոն անդրադարձած է հայերու ու պասքերու մշակոյթին, լեզուին եւ եղած նմանութիւններուն:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
«Երկաթէ կրունկ»ը ամերիկացի նշանաւոր ու աշխարհահռչակ գրող Ճեք Լանտընի հակաիւթոփիական վէպն է։ Առաջին անգամ 1908 թուականին լոյս տեսաւ գիրքը, որ կը նկատուի արդիական հակաիւթոփիական վէպերու ամենահինը։
ՍԵՒԱՆ ՍԵՄԵՐՃԵԱՆ
«Ես հելէ ճահել վախտս ուխտ էի ըրէ որ քառսուն աղբուր շինեմ, յետոյ մեռնիմ... Ճշմարիտ է, քառսուներորդը սարքեցի պրծայ, էսպէս էլ իմ աղբուրը ցամքաւ... Ամա մարդու մէջ մի բանըմ կայ, որ իրան հետ չպիտի մեռնի, կ՚ուզէք հոգի ըսէք էտոր, կ՚ուզէք անուն, կ՚ուզէք գործ...»։
ԵՐԱՄ
Ծանր սնտուկ մը շալակին, առաւօտուայ կանուխ, շատ կախուխ ժամերէն սկսեալ ոտքերը ետեւէն քարշ տալով կը յառաջանայ ծերունին։ Դեռ ամայի են փողոցները, շուներն իսկ քնացած են տակաւին. ագռաւ մըն է միայն, որ ատենը մէկ՝ սարսափելի ձուրտին մասին բողոք մը կը կռկռացնէ։
