Հարթակ

ՆԱԶԱՐԷԹ ՊԷՐՊԷՐԵԱՆ

Հայագիտական մեծարժէք ժառանգութեան տէր՝ բազմավաստակ հեղինակութիւն է Փրոֆ. Սիրարփի Տէր-Ներ-սէսեան, որուն ծննդեան 122-րդ տարեդարձը կը նշենք սեպտեմբերի 5-ին։
Բանասէր ու պատմաբան, յատկապէս բիւզանդագիտութեան եւ հայկական մանրանկարչութեան խորիմաց հետազօտող՝ Սիրարփի Տէր-Ներսէսեան (1896-1989) գիտական իր ամբողջ ճանաչողութիւնը, կորովն ու աշխատանքը նուիրաբերեց հայ ժողովուրդի ուրոյն եւ հարուստ մշակոյթն ու արուեստը աշխարհին ծանօթացնելու՝ գիտական համակողմանի արժեւորման լոյսին բերելու ծառայութեան։

ՆԱԶԱՐԷԹ ՊԷՐՊԷՐԵԱՆ

Սեպտեմբեր 7-էն 8-ի լուսցող գիշերը, 46 տարի առաջ, Փարիզի հիւանդանոցներէն մէկուն մէջ, մեր կեանքէն առյաւէտ հեռացաւ հայ գրականութեան տաղանդաւորներէն Նշան Պէշիկթաշլեան (1898-1972), որ սերունդներու յիշողութեան մէջ յաւերժ պիտի ապրի իբրեւ սփիւռքահայ երգիծագրութեան արժանաւոր իշխանը։

ՆԱ­ԹԱՆ ՊԵՏ­ՐՈ­ՍԵԱՆ

Շուէ­տի Ըն­կեր­վար-ժո­ղովր­դա­վա­րա­կան կու­սակ­ցու­թիւ­նը այն կու­սակ­ցու­թիւնն է, որ 1928-էն մին­չեւ օրս գրա­ւած է քուէար­կող­նե­րուն քուէ­նե­րը ըս-տա­նա­լու ա­ռա­ջին դիր­քը եւ ա­ւե­լի քան 50 տա­րի կա­ռա­վա­րու­թիւն­ներ գլխա­ւո­րած է:
Այդ 50 տա­րի­նե­րուն ըն­թաց­քին ըն­կեր­վար-ժո­ղովր­դա­վար­նե­րը յա­ջո­ղե­ցան նուա­զեց­նել ըն­կե­րա­յին ան­հա­ւա­սա­րու­թիւ­նը եւ վերջ դնել ա­մէն տե­սա­կի խտրա­կա­նու­թեան:

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Սուրիոյ մէջ ընթացող զարգացումներուն լոյսին տակ, այս օրերուն կարեւոր տեղ կը տրամդրուի Իտլիպին։
Նահանգը, որուն մասին գուցէ առաջին անգամ միայն վերջերս լսած էր Միացեալ Նահանգներու նախագահ Տանըլտ Թրամփ, ստացած է բաւականին մեծ կարեւորութիւն, եթէ յատկապէս հաշուի առնենք, որ Իտլիպի ազատագրումէն ետք Սուրիոյ եօթ տարիներէ ի վեր ընթացող «հակամարտութիւն»ը նոր կարեւոր շրջափուլ մը պիտի թեւակոխէ։

ԱՆԻ ԲՐԴՈՅԵԱՆ-ՂԱԶԱՐԵԱՆ

-Մա՛մ, ասո՞նք են շատրուանները, որոնց մասին յաճախ կը պատմէիր ինծի:
-Այո՛, տղաս: Քիչ ետք բոլորը կը ցայտեն ու, պատմածիս պէս, կը տեսնես անոնց երաժշտութեան համեմատ գունաւոր պարը:

ՏՔԹ. ՀՐԱՅՐ ՃԷՊԷՃԵԱՆ

«Ես իմ հայ ժողովուրդիս համար կ՚ուզեմ երգել»:
Օգոստոս 2018, Սիտնի, Աւստրալիա: Քաղաքի կեդրոնական մասին մէջ կը շրջագայիմ՝ վայելելով անոր ու բնութեան արտասովոր գեղեցկութիւնը: Բայց այդ գեղեցկութեանը մէջ կար նշանաւոր երաժիշտ-յօրինող Վերտիի «Այտա» օփերայի ներկայացումին նկար-յայտարարութիւնը, որ ողողած էր ամբողջ փողոցները: 

ՎԱ­ՐԱՆԴ ՔՈՐԹ­ՄՈ­ՍԵԱՆ

Նախորդ գրութիւնով անդրադարձանք մեր Տիրոջ սորվեցուցած աղօթքի երրորդ նախադասութեան Աստուածաշնչական հասկացողութեան մասին: Այս գրութեամբ, պիտի տեսնենք, թէ Ընդհանրական եւ մեր Եկեղեցւոյ Սուրբ Հայրերը ինչպէս մեկնած են այս խնդրանքը:

Աշխատասիրեց՝ ԱԼԵՔՍ ՍՐԿ. ԳԱԼԱՅՃԵԱՆ

Մեր նախորդ գրութեան մէջ ըսած էինք, որ մեզի կը ներկայանան երկու կարծիքներ, սակայն եւ այնպէս ի վերջոյ պէտք չէ տարակուսիլ, թէ Աւետարանը գրուած է Մարկոսի կողմէ։   
Պէտք է նկատի առնել սակայն Մարկոսի աւետարանին վերջին տասներկու համարներուն վերաբերեալ խնդիր յառաջացած հարազատութեան հարցը (16.9-20), որ սուր վիճաբանութեանց խնդրոյ առարկայ եղած է Նոր կտակարանի մասնագէտներուն միջեւ։

ՊՕՂՈՍ ՇԱՀՄԵԼԻՔԵԱՆ

Արձակուրդով Ալասքա երթալու ժամանակ, շաբաթ մը ծովու վրայ հաճելի օրեր անցուցինք ընտանիքս ու ես: Այդ շաբթուան ընթացքին, դիտումնաւոր, աշխարհէն կտրուած էի: Չէի ուզեր ո՛չ կարդալ, ո՛չ ալ գրել: Շքեղ զբօսանաւուն վրայ, տեղեակ չէի, թէ ի՛նչ կ՚անցնի կը դառնայ մեր մոլորակին վրայ:

Աշխատասիրեց՝ ՊԵՏՐՈՍ Ս. ՇԱՆՇԵԱՆՑ,
Արդի աշխարհաբարի վերածեց՝ ՎԱ­ՐԱՆԴ ՔՈՐԹ­ՄՈ­ՍԵԱՆ

Միաբանական աստուածպաշտութիւնը իւրաքանչիւր անհատի վրայ կ՚ազդէ, հաւատքի մէջ յառաջդիմելու եւ կրօնական ճանաչողութիւնը լուսաւորելու: [Այլեւ] բարեպաշտութեան եւ մարդասիրութեան զգացմունքը կը զօրացնէ, եղբայրը եղբօր կը մօտեցնէ, գործած մեղքերը զղջալու կ՚առաջնորդէ, յոյսով կը մխիթարէ, հաւատքով կը քաջալերէ, եւ այսպէսով կը բազմապատկէ բոլորին եռանդը, երբ միասնաբար Աստուծոյ խօսքը կը լսեն, որով միացած է զօրութիւնը՝ քաղցրութեան հետ եւ երկնաւոր օրհնութիւնը՝ երկրաւոր փառաբանութեան հետ: