Հարթակ

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Տասն տա­րի ա­ռաջ իր կնոջ ուղ­ղած նա­մա­կին մէջ Օ­մար Ապ­տիւլ Ռահ­ման կը բո­ղո­քէր, որ բան­տա­պահ­նե­րը զինք մե­կու­սա­ցու­ցած են եւ կտրած՝ ար­տա­քին աշ­խար­հի լու­րե­րէն:

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Վեր­ջին օ­րե­րուն ըն­թաց­քին, ինչ որ տե­ղի կ՚ու­նե­նար Սու­րիոյ երկ­նա­կա­մա­րին վրայ, նո­րու­թիւն մը չէր: Խօս­քը կը վե­րա­բե­րի իս­րա­յէ­լեան օ­դու­ժին կող­մէ կա­տա­րուած քա­նի մը գրոհ­նե­րուն, ո­րոնք թի­րախ ընտ­րած էին Սու­րիոյ բա­նա­կի տար­բեր դիր­քեր:

ՄՈՎՍԷՍ ԾԻՐԱՆԻ

Մոռ­ցուած կամ լու­սանց­քայ­նա­ցուած ա­րուես­տա­գէտ­ներ ե­ղած են, կան ու աս­կէ ետք ալ պի­տի ըլ­լան աշ­խար­հի տա­րած­քին: Երբ թոյ­լերն ու մի­ջակ­ներն են ա­նոնք, ժա­մա­նա­կը դա­ժա­նա­բար կը վա­րուի ա­նոնց հետ եւ մո­ռա­ցու­թեան կ՚են­թար­կէ ար­դա­րօ­րէն:

ՍԵԼ­ԼԱ ԹՆՃՈՒ­ԿԵԱՆ

Հա­ւա­նա քա­ղա­քի «Habanos man of the year» հան­րա­ծա­նօթ մրցա­նա­կին կը տի­րա­նայ այն ան­ձը, որ ա­մե­նէն շատ ներդ­րում ու­նե­ցած է քու­պա­կան սի­կառ­նե­րու շու­կա­յի շա­հա­բեր ար­դիւ­նա­բե­րու­թեան ու տա­րած­ման մէջ:

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Ան­կախ այն հան­գա­ման­քէն, որ այ­սօր Հա­յաս­տա­նի քա­ղա­քա­կան դաշ­տի դրա­կան կեր­պա­րը վար­չա­պետ Կա­րէն Կա­րա­պե­տեանն է, ե­րէկ ուշ ե­րե­կո­յեան յստակ կը դառ­նար, որ Հա­յաս­տա­նի քա­ղա­քա­ցի­նե­րուն մե­ծա­մաս­նու­թիւ­նը իր քուէն տուած է ներ­քին կա­յու­նու­թեան:

ՇՈՒ­ՇԻԿ ՄԱ­ՒԻ­ՍԱ­ԳԱ­ԼԵԱՆ

94 տա­րի ա­ռաջ Մար­տի 23-ին Մոս­կուա­յի մէջ մա­հա­ցաւ Ա­մե­նայն Հա­յոց բա­նաս­տեղծ Յով­հան­նէս Թու­մա­նեա­նը:
1953-ին  Թու­մա­նեա­նի Թիֆ­լի­զի տու­նէն 9 մեծ բեռ­նա­կառ­քե­րով Ե­րե­ւան փո­խադ­րուե­ցան գրա­գէ­տին բո­լոր ի­րե­րը:

ՆԱ­ՐԷ ԳԱ­ԼԵՄ­ՔԷ­ՐԵԱՆ

Ճար­տա­րա­գի­տա­կան ար­հես­տա­գի­տու­թիւն­նե­րու աս­պա­րէ­զին մէջ այ­լեւս ա­մէն օր նո­րու­թիւն­ներ, նոր գիւ­տեր կան, ո­րոնք կու գան շատ յա­ճախ բա­րե­լա­ւե­լու, դիւ­րաց­նե­լու մարդ­կու­թեան կեն­ցա­ղը, աշ­խա­տան­քը, նոյ­նիսկ՝ մտա­ծե­լու ե­ղա­նա­կը: Ճար­տա­րա­գի­տա­կան նո­րու­թիւն­նե­րու հետ քայլ պա­հե­լը գլխապ­տոյտ պատ­ճա­ռող հեւք մըն է, որ կրնայ նաեւ ան­հա­տին եւ հա­ւա­քա­կա­նու­թեան նկա­րա­գի­րը խա­թա­րել:

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Վա­ղը՝ Կի­րա­կի, 2 Ապ­րի­լին, Հա­յաստա­նի Հան­րա­պե­տու­թեան քուէար­կե­լու ի­րա­ւունք ու­նե­ցող քա­ղա­քա­ցի­նե­րը պի­տի ընտ­րեն քսան­­հինգ տա­րիէ ի վեր ան­կախ երկ­րի նոր խորհր­դա­րա­նը:

ՆԱ­ՐԷ ԳԱ­ԼԵՄ­ՔԷ­ՐԵԱՆ

Ար­դի ժա­մա­նակ­նե­րուն փտա­ծու­թիւ­նը հա­մա­տա­րած ե­րե­ւոյթ դար­ձած է: Դժբախ­տա­բար կրթա­կան աս­պա­րէզն ալ զերծ չէ մնա­ցած այդ կոր­ծա­նա­րար ախ­տէն:

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱԶ­ԱՐԵԱՆ

Տա­րի­նե­րու ըն­թաց­քին զար­գա­ցան ձե­ռա­գոր­ծի տե­սակ­նե­րը, ա­ւան­դա­կան­նե­րուն վրայ ա­ւել­ցան նո­րե­րը, այս խա­նութ­ներն ալ քայլ կը պա­հէին նո­րա­րա­րու­թեան հետ ու կը զար­գաց­նէին ի­րենց ապ­րանք­նե­րու տե­սա­կա­նին՝ հլուն­նե­րու տե­սակ­նե­րով, նո­րո­րակ թե­լե­րով, ա­սեղ­նե­րով, մի­լե­րով, կեր­պաս­նե­րով հարս­տա­ցու­ցած էին խա­նութ­նե­րուն ապ­րան­քա­նին: