ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդիկ, ընդհանրապէս որքան գոհ են իրենց անհատական առաւելութիւններէն եւ գործերէն, նո՛յնքան դժգոհ են հաւաքական կեանքի գործունէութենէն, եւ որքան թոյլատու եւ ներողամիտ են իրենց անձնական տկարութիւններու, թերութիւններու եւ անկատարութիւններու համար, նո՛յնքան աններող եւ բուռն քննադատներ կը դառնան պատասխանատու անձերու եւ պաշտօնական մարմիններու հանդէպ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Տարօրինակ ձեւով մարդոց մօտ մտաւորական դառնալու, իսկ չկարենալու պարագային մտաւորական ձեւանալու մարմաջը կայ։ Անշուշտ կը հասկնանք, այդ ցանկութիւնը գուցէ աւելի «իմաստուն» երեւելու, հասարակութեան մէջ գոռոզանալու եւ մեծամիտ դառնալու միջոց մըն է, սակայն, մտաւորականութիւնը շա՛տ աւելին է քան այդ «համբաւ»ը:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդու մը իսկական արժէքը գնահատելու միակ ստուգանիշը կամ, ըսենք, վաւերանիշը պէտք է իր սրտին մէջ փնտռել, քանի որ մարդ իր սրտին մէջ է, որ կ՚ապրի, եւ կ՚ապրի իր սրտին թելադրած զգացումներով՝ սէրերով եւ միտումներով, որոնք իր ամբողջ կեանքին ուղեցոյցը պիտի կազմեն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Դարեր շարունակ՝ մա՛նաւանդ վերջին մի քանի տասնամեակներուն, գրեթէ բոլորին՝ մա՛նաւանդ հայ ազգին համար ուսումնասիրութեան արժանի հարց մըն է, թէ «ո՞վ է մտաւորականը»։ Այս նիւթը կարեւոր կը նկատենք, որովհետեւ մինչեւ օրս «մտաւորական» ըլլալու համար յստակ չափանիշ մը չունինք՝ այնպէս, ինչպէս չունինք յստակ չափանինշեր շատ մը այլ երեւոյթներու եւ արժէքներու պարագային:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Խոնարհութիւնը, արդարեւ, մարդը կ՚ազնուացնէ, առաքինութեան եւ այս միջոցով կատարելութեան կը հասցնէ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Թշուառութեան մէջ ապրող, իր ցաւերը դարմանելու, բժիշկի մը այցելելու անկարող Շահան Շահնուրի մահուան օրը հայկական մամուլը կը գրէր. «Սրտի անհուն կսկիծով կը հաղորդենք, թէ երեքշաբթի, 20 օգոստոս 1974-ին, իր մահկանացուն կնքած է մեր անզուգական գրագէտը՝ Շահան Շահնուր»:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ներկայ Մեծ պահքի շրջանը՝ քառասուն օրերու առիթ մըն է վերանորոգուելու, ըսենք՝ սկիզբէն սկսելու կեանքին, այն ինչ որ կը վերաբերի հոգեւոր կեանքին։ Արդարեւ, նորոգումը պայման է այն բոլորին համար, քանի կ՚ապրին, ինչպէս կը գրէ Յովհաննէս Առաքեալ իր ընդհանրական առաջին նամակին մէջ.
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Դժուարութիւնը, տառապանքը, ցաւը, վիշտն ու տանջանքը վախազդեցիկ զգացումներ են, որոնցմէ ամէ՛ն «իմաստուն» մարդ կը փորձէ խուսափիլ, սակայն, միւս կողմէ, կան «խենթ»եր, որոնք ուժ, կորով եւ զօրութիւն կը ստանան այդ բոլորէն, որուն արդիւնքը կ՚ըլլայ ստեղծագործութիւն մը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Երանի՜ անոր որ Աստուծոյ արքայութեան մէջ ճաշ պիտի ուտէ». (ՂՈՒԿ. ԺԴ 15)։ Փարիսեցիներ՝ Օրէնքին տառացի գործադրութեամբ, խստիւ կը պահէին Օրէնքը։ Իրենք, այս խստապահանջութեամբ մոլեռանդ եւ կրօնամոլ էին եւ այս պատճառով իրենք զիրենք առանձնաշնորհեալ կը համարէին. ինքնահաւան, մեծամիտ եւ հպարտ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մարդ նկարիչ կը դառնա՞յ՝ թէ նկարիչ կը ծնի. յստակ պատասխան մը չունի, սակայն, փաստ է, որ արեւմտեան նկարչութեան արուեստի ամենէն ազդեցիկ ներկայացուցիչներէն մէկը՝ Վան Կոկ իր նկարչական արուեստին սկիզբ տուած է քսանեօթ տարեկանին եւ ընդամէնը տասը տարուան մէջ յաջողած է իր անունը անմահացնել արուեստի աշխարհին մէջ:
