ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այն, ինչ որ այսօր վտանգաւոր կը նկատենք, անցեալին դրական ընկալում մը ունէր։ Հայ ժողովուրդը կարեւոր կը նկատէր ունենալ անհատներ, որոնք հայ ըլլալով հանդերձ կը յաջողին որպէս ֆրանսացի, որպէս ամերիկացի մտածել, որովհետեւ այդ մէկը թէ՛ առեւտուրի եւ թէ այլ ոլորտներու մէջ կրնար դրական արդիւնք տալ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աղօթքի ընթացքին սովորական դժուարութիւնը մեր մտացրումն է։ Ան կրնայ պատահիլ բառերուն եւ անոնց իմաստին շուրջ, ձայնիւ աղօթքին պահուն կամ աւելի խորապէս՝ մեր աղօթած Աստուծոյ մասին, ծիսական կամ անհատական, ձայնիւ աղօթքի պահուն, կամ մտածականի եւ հայեցողական, այսինքն մտաւոր նայուածքով կատարուած աղօթքի պահուն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Յաճախ հրապարակախօսութիւններով, քննադատութիւններով մերօրեայ նոր սերունդը կ՚ամբաստանենք ինքնութեան նահանջի մէջ եւ հին սերունդը շատ աւելի հայրենասէր կը նկատենք, սակայն, կը մոռնանք, որ մեր ներկան հիմնուած է ապագային վրայ եւ իւրաքանչիւր նոր սերունդ կամայ-ակամայ իր մէջ ունի հին սերունդէն բաժին մը՝ դաստիարակութիւն մը, որ մեծ ու կարեւոր դեր ունի անոր այսօրուան ինքնութեան մէջ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Յանկարծ զօրաւոր հով մը փոթորկեց լիճը։ Ալիքները նաւակին զարնուելով՝ ներս կը թափէին, զայն լեցնելու աստիճան, մինչ Յիսուս նաւակին յետսակողմը բարձի մը վրայ կը քնանար։ Աշակերտները արթնցուցին զինք եւ ըսին.- Վարդապե՛տ, հոգդ չէ՞ որ մենք կը կորսուինք։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն 58 տարիներ առաջ՝ 1968 թուականին, հայ անուանի բանաստեղծ Պարոյր Սեւակ՝ որ այդ թուականներուն 44 տարեկան գրող մըն էր, հայ երիտասարդ գրողներուն կը յղէ նամակ-ուղերձ մը, որուն մէջ կը խօսի գրելու արուեստին մասին:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Քանի որ Աստուած իմաստութեամբ կը ստեղծէ, ուրեմն արարչագործութիւնը բարի է եւ բարեկա՛րգ. «Դուն ամէն ինչ կարգաւորեցիր չափով, թիւով եւ կշիռքով». (ԻՄԱՍՏ. ԺԱ 20)։ Եւ Աստուած աշխարհը ստեղծեց բարի՛։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Գրականութեան մէջ միշտ ալ եղած են երկու տարբեր համոզումներու տէր մարդիկ. ոմանք համոզուած են, թէ գրականութեան մէջ կարեւոր է, թէ մարդ ինչպէ՛ս կը գրէ, իսկ ուրիշներ կարեւորած են, թէ ի՛նչ կը գրեն եւ, իրականութեան մէջ, այս ինչին եւ ինչպէսին միջեւ կայ մեծ տարբերութիւն.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ներելը՝ մարդկային յարաբերութիւններու մէջ շինիչ եւ վերանորոգիչ դեր կատարող, բարոյական բարեմասնութիւններու արդիւնք օրինակելի եւ դաստիարակիչ արարք մըն է։ Ներելով կը վերհաստատուին բարեկամութիւններ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայաստանի մէջ, երբ տակաւին իշխանութիւն-եկեղեցի հարցը կը շարունակուի ծեծուիլ, կը շարունակենք կարդալ հրապարակախօս Սիմոն Սիմոնեանի «Հայոց եկեղեցիի իսկական վերակենդանացման համար» խորագրեալ շարունակական երկու-երեք գրութիւնները, ուր մտաւորականը կը խօսի եկեղեցւոյ բարեկարգութեան մասին իր ունեցած համոզումներուն ու ակնկալութիւններուն մասին:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կ՚ըսուի, թէ եթէ մարդիկ իրենց բացակայութեան ուրիշներու կողմէ իրենց մասին խօսուածները եւ ըսուածները գիտնային, աշխարհի վրայ մէկ բարեկամ իսկ չէր մնար։
