ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Ամէնօրեայ» բառը ուրիշ տեղ կիրարկում չունի՛ Նոր կտակարանին մէջ։ Բառը «ժամանակաւոր»ի իմաստով առնուած, դաստիարակչական կրկնութիւնն է «այսօր» բառին. (ԵԼՔ. ԺԶ 19-21) հաստատելու համար մեզ «անվերապահ» վստահութեան մէջ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մարդը ինքնասպանութեան, նեղութեան ու տառապանքի առաջնորդողը եղելութիւններէն ու դէպքերէն աւելի իր մտածումներն են. մարդիկ ինչքան ալ իրենց արտաքինին կարեւորութիւն տան, մի՛շտ ներքինը կը մնայ ու պիտի շարունակէ մնալ առաջնահերթութիւն, որովհետեւ մարդ յաճախ մարմնապէս կրնայ համակերպիլ իրավիճակներու, սակայն, հոգեպէս այդ մէկը այնքան դիւրին կրնայ չըլլալ՝ ինչքան մարմնականը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մեղքը ամէն բանէ առաջ վիրաւորանք է Աստուծոյ։ Ան խզում է Աստուծոյ հետ հաղորդութեան։ Մեղքը միաժամանակ Եկեղեցւոյ հետ հաղորդութեան դէմ վնասարարութիւն է։ Ասոր համար՝ մարդուն դարձը միանգամայն կը պատճառէ Աստուծոյ ներումը եւ Եկեղեցւոյ հետ հաշտութիւնը։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայ գրականութեան մէջ թէեւ ինքնասպան եղող գրողներ ունեցած ենք, սակայն, ինքնասպանութեան եւ մահուան մասին այնքան ալ լայն գրականութիւն մը չունինք։ Բայց եւ այնպէս, յատկանշական է հայ գրող Նար-Դոսի 114 տարիներ առաջ՝ 1912 թուականին Թիֆլիզի մէջ հրատարակած «Մահը» աշխատութիւնը, որ ամբողջութեամբ ինքնասպան երիտասարդի մը մասին կը պատմէ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մաքրութիւնը՝ թէ՛ մարմնական, թէ՛ բարոյական կարեւոր տեղ կը գրաւէ մարդկային կեանքին մէջ։ Այս ուղղութեամբ, ինչպէս մարդկային արարքներու մէջ, նաեւ խօսքերու եւ մտածումներու մէջ ալ մաքրութիւնը անհրաժեշտ կը նկատուի։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այնպէս ինչպէս սէրը, նոյնպէս տխրութիւնը առեղծուածային բնոյթ ունի։ Մարդ կայ դժուարութեան, տառապանքի դիմաց կը հասուննայ, աւելի զօրաւոր կը դառնայ եւ իր իսկ սխալներէն սորվելով աւելի հզօր կը դառնայ, իսկ մարդ ալ կայ նոյն տխրութեան եւ տառապանքին դիմաց կ՚ուզէ չապրիլ ու վերջ կու տայ իր կեանքին.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սա անուրանալի է, սիրելիներ, որ Աստուծմէ խնդրելէ չենք դադրիր, միշտ կը պահանջենք, բայց մեր ստացածներուն համար շնորհակալութիւն յայտնելու, գոհութիւն տալու մէջ յաճախ կը թերանանք, անտարբեր կը գտնուինք այդ մասին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ինքնասպանութեան մէջ յատուկ բաժին ունի գաղափարի համար կատարուած ինքնասպանութիւնները. կեանքը զոհաբերել համոզումի եւ գաղափարի համար խոր գիտակցութիւն եւ ուժ կը պահանջէ.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սուրբ Հոգին զատորոշել կու տայ մեզի՝ մէկ կողմէ այն «նեղութիւն»ը՝ որ անհրաժեշտ է ներքին մարդուն հոգեւոր աճումին անոր հաւատարմութիւնը փորձելու հեռանկարով, եւ միւս կողմէ «փորձութիւն»ը՝ մարդը կը տանի մեղքին եւ մահուա՛ն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ինքնասպանութեան տարածուած պատճառներէն մէկն ալ ամօթի զգացումն է. մարդ արարած իր կեանքին մէջ (յաճախ նոյնիսկ մահէն ալ աւելի) կը վախնայ խայտառակուելէ: Մարդ արարած աշխարհի ամենէն վատ անձն անգամ ըլլայ, կ՚ուզէ իր անուան շուրջ դրական պատկեր մը ստեղծել, որովհետեւ խայտառակութիւնը հոգեկան ծանր բեռ մըն է մարդուն վրայ:
