ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ստորեւ հատուածներ կը ներկայացնենք Նորայր արք. Պողարեանի «Կանոնագիտութիւն. Երուսաղէմ, տպարան Սրբոց Յակոբեանց, 1992» գիրքէն, որուն «Բացատրական»ին մէջ հեղինակը կ՚ըսէ. «… Այժմ, նկատի առնելով այլ եւ այլ կողմերէ եղած խնդրանքը, տպագրութեամբ կը հրատարակենք զայն, խորհելով, թէ ոմանք պիտի կրնան օգտուիլ անկէ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Անորոշութեան հանդէպ մարդոց հետաքրքրութիւնը ունի դարաւոր անցեալ՝ որ կրնայ հասնիմ մինչեւ նախամարդը. նոյնիսկ Ադամ եւ Եւայի գիտութեան ծառէն ուտելն անգամ հետաքրքրութեան մը արդիւնքն էր:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Երբ Սուրբ Գիրքը առանց վերապահութեան կարդացուի, պայման է, որ ընթերցողը ունենայ այն ներքին հոգեկան փոփոխութիւնը՝ սրտի՛ փոփոխութիւնը եւ կամ ուրիշ խօսքով՝ պէտք է ունենայ վերստին ծնունդ, ինչպէս Տէր Յիսուս շատ յստակ եւ վճռական կերպով կ՚ըսէ. «Ճշմարիտ, ճշմարիտ կ՚ըսեմ քեզի.- Եթէ մարդ մը նորէն չծնանի, չի՛ կրնար Աստուծոյ թագաւորութիւնը տեսնել». (ՅՈՎՀ. Գ 3):
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Յաճախ կը կարծենք, որ ինքնավստահութիւնը մարդկային բնաւորութեան գիծերէն մէկն է եւ մարդու հետ լոյս աշխարհ կու գայ, սակայն, հոգեբանութիւնը կու գայ բացատրելու, որ այդ մէկը առեղծուած մըն է. ինքնավստահութիւնը թէ՛ բնաւորութիւն է եւ թէ միջավայր։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կասկած չկա՛յ, որ կ՚ապրիք կեանք մը՝ ուր օրեր կան երբեմն բարի, ուրախ, երբեմն չար, գէշ եւ տրտմալի. բայց ընդհանրապէս գէ՛շ։ Աշխարհի ո՛ր կողմը որ դառնանք, ուր որ նայինք. ոճիր, կռիւ, պատերազմ, անպարկեշտութիւն, ցաւ, վիշտ, ամբարտաւանութիւն եւ ամենէն ցաւալին՝ անաստուածութիւն, ուրացում եւ մերժում ամէն հոգեւոր եւ բարոյական արժէքներու՝ կարծես աշխարհ եւ կեանք միայն նիւթ է, եւ մարդ՝ միայն մարմին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աշխարհի ամենէն խելացի անձերէն մէկը կը նկատուի Այնըշթայն, որ դպրոցը համալսարանէն շատ աւելի կարեւոր կառոյց կը նկատէ, որովհետեւ համալսարանի մէջ կրթութիւն ստացող երիտասարդի մտային զարգացումն ու գիտութեան հիմքերը դպրոցէն սկիզբ կ՚առնեն:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Ուստի արթուն կեցէք եւ ամէն ատեն աղօթք ըրէք, որ այս բոլոր նեղութիւններէն ազատիք եւ Որդին մարդու առջեւ կայնելու արժանի ըլլաք». (ՂՈՒԿ. ԻԱ 36)։ Ներկայ Մեծ պահքի շրջանին՝ հաւատացեալին հոգեւոր արթնութեանը համար աղօթքի նշանակութեան գիտակցումը աւելի եւս կարեւորութիւն կը ստանայ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Երէկուան մեր գրութեան մէջ ըսինք, որ ուսուցիչը դասարանէն ներս բռնատէր չէ, սակայն, միւս կողմէ լաւապէս կը գիտակցինք, որ մերօրեայ աշակերտութեան հետ համեստութեամբ վարուիլը «թերացում» մըն է, որովհետեւ մերօրեայ աշակերտը գիտէ այդ մէկը լաւապէս շահագործել եւ այդ մէկը տեսնել որպէս առիթ՝ իր յոռի բնաւորութիւններն ու խառնուածքը երեւան հանելու։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդուս համար ո՜րքան դժուար է իր իսկ «Ես»ին հետ դէմ յանդիման գալ եւ ընդունիլ իր սխալը կամ յանցանքը։ Ահաւասիկ, այս պատճառով է, որ զղջումը եւ ապաշխարանքը քաջութիւն կը պահանջէ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Սփիւռքահայ գրականութեան մեծերէն Մուշեղ Իշխան իր աշխատութիւններէն մէկուն մէջ կը գրէ. «Ուսուցիչն է մատղաշ կեանքերու մշակը եւ ուսուցիչի ձեռքերուն է յանձնուած նոր սերունդի ապագան»։
