ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ամէն բան իր ժամանակը ունի. «Ամէն բանի ժամանակը կայ եւ երկինքի տակ եղող ամէն գործի ժամանակը։ Ծնանելու ժամանակ եւ մեռնելու ժամանակ… լալու ժամանակ եւ ծիծաղելու ժամանակ… գրկելու ժամանակ եւ գրկէ հեռացնելու ժամանակ, փնտռելու եւ կորնցնելու ժամանակ… լռելու ժամանակ եւ խօսելու ժամանակ, սիրելու ժամանակ եւ ատելու ժամանակ…». (ԺՈՂՈՎ. Գ 1-3, 4, 6, 8)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կան որոշ զգացումներ, որոնք միջին եզր մը չունին. կա՛մ մարդը կը կերտեն եւ կամ կը քանդեն: Նոյն երեւոյթի դիմաց զիրար հակասող այս երեւոյթն է, որ մարդկային զգացումը կը դարձնէ խորհրդաւոր, որովհետեւ նոյն երեւոյթը երկու տարբեր անձերու մօտ կը ստեղծէ երկու տարբեր իրավիճակներ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Մեծ տունի մը մէջ միայն ոսկիէ եւ արծաթէ անօթներ չեն ըլլար, այլ նաեւ փայտէ եւ կաւէ անօթներ։ Յստակ է՝ թէ առաջինները թանկագին են, իսկ միւսները՝ անարժէ՛ք։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այնպէս ինչպէս թմրամոլէն ժամանակ կը պահանջուի, որպէսզի ընդունի իր թմրամոլ ըլլալը, նոյնպէս Ամերիկայի եւ զարգացած շարք մը այլ երկիրներու պարագային ժամանակ պահանջուեցաւ, որպէսզի ընդունին այն դժբախտ իրողութիւնը, որ նոր սերունդը կամաց կամաց կը հեռանայ իր արմատներէն, կամաց կամաց կը սկսի մոռնալ մայրենի լեզուն:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Որովհետեւ մենք պարզապէս Աստուծոյ գործակիցներ ենք…». (Ա ԿՈՐՆԹ. Գ 9)։ Մարդիկ, ընդհանրապէս, աւելի գործիքին կը վստահին քան՝ Աստուծոյ, եւ առանց իրենց կողմէն բան մը ընելու՝ կ՚ակնկալեն, որ Տէրը գործէ իրենց մէջ եւ փրկուին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Դերասան, գրող ու արձակագիր Վահրամ Փափազեան իր մահէն չորս տարիներ առաջ՝ 1964 թուականին, սփիւռքահայ երիտասարդութեան կը գրէ բաց նամակ մը, որ արտացոլացումն է անկեղծ զգացումներու, սպասումներու եւ ապագայի նկատմամբ յոյսի:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մահը աւարտն է երկրաւոր կեանքին։ Մեր կեանքերը սահմանաւորուած են ժամանակի չափով՝ որուն ընթացքին մենք փոփոխութիւն կը կրենք, կը ծերանանք եւ ինչպէս երկրի բոլոր միւս կենդանի էակներուն մօտ՝ մահը կը ներկայանայ իբրեւ «բնական վերջաւորութիւնը կեանքին»։
ՄԱՇՏՈՑ ՔՀՆՅ. ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարիամ ճանչցուած եւ մեծարուած է իբրեւ Աստուածամայր՝ Աստուծոյ եւ Փրկչին Մայրը։ Ան Քրիստոսի անդամներուն Մայրն է, քանի որ ան իր սիրով մասնակցեցաւ եւ գործակցեցաւ Եկեղեցւոյ մէջ ծնունդին այն հաւատացեալներուն՝ որոնք Քրիստոսի անդամներն են։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կան մարդիկ, որոնք կը կարծեն, թէ կեանքին հեգնանքով կը մօտենան՝ առանց նկատելու, որ իրականութեան մէջ հակառակն է, որ տեղի կ՚ունենայ։ Կեանքն է, որ մարդուն անողոք հեգնանքով կը նայի. նոյն այդ հեգնական հայեացքն է, որ կեանքը երկար ժամանակ սեւեռած կը պահէ դէպի հայ ազգը:
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ժամանակ առ ժամանակ ընկերութեան մէջ կը յայտնուին անձեր, որոնք իբրեւ թէ կը փորձեն «նորարարութիւն» ստեղծել։ Այս երեւոյթը հասկնալի կը նկատենք միայն այն ժամանակ, երբ մարդ շօշափելի, ինչպէս նաեւ տրամաբանական փաստերու վրայ հիմնուած պաշտպանէ իր թեզը՝ ինչ որ քիչ յաճախականութեամբ կը պատահի։
