Հոգե-մտաւոր

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

«Լուսովդ Քո, Քրիստոս, ամենեքեան լուսաւորեցաք եւ ի սուրբ Խաչ Քո, Փրկի՛չ, հաւատացեալքս երկիր պագանեմք»։

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Մարդ արարածը միշտ ալ հաւատացած է (եւ կամ փորձած է հաւատալ) այն կարծիքին, թէ «սխալիլը մարդկային է»։ Այս պարզ խօսքը իր մէջ ունի թէ՛ դրական եւ թէ բացասական որոշ կողմեր։ Դրական կողմը այն է, որ այս հաստատումով մարդ իր սխալական ըլլալը կ՚ընդունի։

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

«Երբ միտքը հաւաքելէ ետք հնարաւոր փորձառութիւնները եւ ծանօթութիւնները՝ ինչպէս ըսուած է մեծ հանճարի մը վերաբերումով, տրամախոհութիւնը կը լծորդուի զգայութեան հետ, ուղեղն ալ կը զուգաւորի սիրտին հետ։ Ա՛լ այնուհետեւ ամէն բան յստակ կը դառնայ, կը համախմբուի եւ կը ներդաշնակուի մարդուն ներսը։ 

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Իւրաքանչիւրս ունինք ապրելակերպ մը, որ իր ամբողջութեան մէջ հայելին է մեր դաստիարակութեան, միջավայրին եւ բնաւորութեան եւ այդ մէկը ինչքան ալ բնական թուի մեզի համար, կրնայ ուրիշին համար տարօրինակ թուիլ։

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

«Ո՛վ ծոյլ, մրջիւնին գնա՛, անոր ճամբաները տես եւ իմաստուն եղիր». (ԱՌԱԿ. 26)։
Սողոմոն Իմաստուն ծոյլը կը խրատէ, որ մրջիւնին երթայ, որպէսզի անկէ իմաստութիւն, կարգ եւ կանոն, կարգապահութիւն, աշխատասիրութիւն, անվհատութիւն, զիրար յարգել եւ տակաւին ուրիշ շա՜տ բաներ սորվի՝ որ ընդհանրապէս կը պակսին իրմէ։

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Մարդ արարածն ու անասունը տարբերող հիմնական կէտերէն մէկն ալ հետեւեալն է. անասունը որպէս վերջնական նպատակակէտ կ՚ունենայ իր գոյութիւնը ապահովել։ Ո՛չ մէկ աւելորդաբանութիւն, սակայն, մարդու պարագան տարբեր է։

ԳՐԻԳՈՐ ՍԱՐԿԱՒԱԳ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Չարին՝ Սատանային դէմ մեր զէնքը՝ Աստուծոյ սիրոյն մէջ հանգչի՛լն է։ Պետրոս առաքեալ կը զգուշացնէ. «Արթուն եւ պատրաստ եղէք, որովհետեւ ձեր թշնամին՝ Սատանան առիւծի պէս մռնչելով կը շրջի եւ կլլելու համար մէկը կը փնտռէ։

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

«Որդեգրել» կը նշանակէ՝ ուրիշին զաւակը՝ կամ լքուած որբ մը օրինաւոր կերպով քովը առնել, խնամել, հոգալ եւ մեծցնել, հասցնել։ Ուրիշ խօսքով՝ առանց արենակցութեան, մէկը «զաւակ» ընդունիլ է որդեգրութիւնը։

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Պոլսոյ մասին կարծիք կազմելու լաւագոյն միջոցը պոլսահայուն հետ խօսիլն է։ Այս համոզումով պոլսահայ մտաւորականի մը տուի հետեւեալ հարցումը. «Քսան տարի ետք Պոլսոյ հայութեան վիճակը ինչպէ՞ս կը տեսնէք»։ Պատասխանը այնքան ալ լաւատես չէր. «Քսան տարին շատ է։

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

«Բազմութիւնը սկսաւ ուրախութեամբ զԱստուած օրհնել բարձր ձայնով՝ այն բոլոր հրաշքներուն համար զոր տեսեր էին». (ՂՈՒԿ. ԺԹ 37)։
Այսօր եւս կը պատահին հրաշքներ, թէ՛ անհատակ, թէ՛ հաւաքական կեանքերու մէջ, եւ ալ պիտի պատահին միշտ։