ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հնարամտութիւնը ձիրք մը, բարեմասնութիւն մըն է՝ որուն տառացի նշանակութիւնն է. իմաստութեամբ գործել, ուշիմութիւն եւ սրամտութիւն։ Արդարեւ, այս բարեմասնութիւնը, առհասարակ կ՚ենթադրէ «ճարպիկ ըլլալ», այսինքն շիտակ եւ արագ կերպով հարց մը լուծելու կարողութիւն ունենալ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կը կարծենք, որ հայ գրականութեան մէջ դժուար է գտնել դէմք մը, որ այնքան բանավէճի ու քննադատութեան առիթ տուած է՝ քան Շահան Շահնուրը, որ թէ՛ անցեալին եւ թէ թերեւս նաեւ այսօր ունեցած է իր կողմնակիցներն ու հակառակորդները։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կարելի՞ է երեւակայել յաւիտենականութեան նշանակութիւնը։ Ընդհանրապէս մարդիկ կ՚ուզեն երիտասարդ մնալ եւ կեանքը անգամ մը եւս ապրիլ։ Բայց յաւիտենական կեանքը միա՛յն դրախտի մէջ կայ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Իւրաքանչիւր գաղութ ունի իր պատմութիւնը, իր յիշողութիւնն ու պայքարի ուղին. պատմութիւն՝ որ նաեւ ինքնութեան հիմք կը հանդիսանայ. նոր սերունդը պարտի լաւապէս սերտել այդ պատմութիւնը՝ խորապէս հասկնալու համար իրենց նախահայրերուն զոհողութիւնները:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Ոսկորներս Քեզի համար ծածուկ չէին, երբ ես կազմուեցայ գաղտնապէս, հիւսուած երկրին ընդերքներուն մէջ». (ՍԱՂՄ. ՃԼԹ 15)։
«Դուն տակաւին չձեւաւորուած մայրենի արգանդին մէջ, Ես կը ճանչնայի քեզ։ Դուն տակաւին չելած արգանդէն Ես սրբացուցի քեզ». (ԵՐՄ. Ա 5)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ամիս մը ետք՝ յունիսին դարձեալ պիտի շարունակէ եկեղեցի-պետութիւն հակամարտութիւնը։ Ինչպէս նախապէս ըսինք, այս բոլորը պարզապէս խաբուսիկ զինադադարի շրջան մըն է. այնպէս ինչպէս օձը իր մորթը փոխելով նկարագիրը չի փոխեր, նոյնպէս ալ մարդիկ իրենց դիտաւորութիւնները դիւրութեամբ չեն փոխեր:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Դատողութիւն եւ պատիւ կը նմանին ժամացոյցի, կարելի է ճշգրիտ եւ յարգի ժամացոյցներ ըլլալ՝ բաւ է, որ մարդ տեւական խնամք տանի անոր։ Արդարեւ, ամէն արժէք եթէ անշարժ մնայ՝ չաշխատի եւ չգործէ, որեւէ օգուտ քաղել կրելի չըլլար այդ արժէքէն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Եթէ շատեր կը շարունակեն հաւատալ, որ ազգովին նահանջի մէջ չենք ու դէպի պայծառ ապագայ կ՚առաջնորդուինք, ապա թող ականջ տան կարեւոր այս հարցման, որ Աստուած գիտէ քանի՜ երրորդ անգամ ըլլալով պատասխանելու դժբախտ «բախտաւորութիւնը կ՚ունենամ. «Հայերէն կարդալ գիտե՞ս…»:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Քաղաքակրթութիւնը, աւելի քրիստոնէութիւնը բաւական սրբագրած են այր մարդուն՝ կնոջ վրայ ունեցած իրական գերազանցութեան մը սխալ ըմբռնումը, նաեւ այր-մարդու եւ կին-մարդու միջեւ յարգի եւ արժէքի սխալ չափանիշը ուղղուելու վրայ է, ինչպէս նաեւ երկու սեռի հաւասարութեան գաղափարը հետզհետէ ամէն կողմ գետին կը գտնէ. «Ալ ո՛չ հրեայի եւ հեթանոսի խտրութիւն կայ, ո՛չ ստրուկի եւ ազատ մարդու, ո՛չ ալ արուի եւ էգի…». (ԳԱՂ. Գ 28)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայ ժողովուրդի պատմութեան մէջ կան դէմքեր, որոնք իրենց ազդեցութեամբ կը տարբերին ուրիշներէ. դէմքեր՝ որոնք կը մարմնաւորեն այն պայքարի ոգին, որ հայը իր գոյութիւնը պահպանելու դարեր շարունակ կոփած ու ձեւած է:
