ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աշխարհը մարդիկը կը բաժնէ աշխարհագրական դիրքով, գոյնով, հասակով, արտաքին երեւոյթով, հարստութեամբ եւ հազար ու մէկ բանով… Մենք այսօրուան մեր գրութեամբ մարդկութիւնը պիտի բաժնենք միայն երկու մասի՝ անոնք որոնք գիտեն եւ անոնք՝ որոնք չեն գիտեր. եթէ կը կարծէք գիտցողը չգիտցողէն աւելի վսեմ ու գերազանց է՝ չարաչար կը սխալիք:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Այս աշխարհի մարդոց վարմունքը մի՛ ընդօրինակէք, այլ նորոգուած միտքերով նոր մարդ եղէք, որպէսզի ձեր փորձառութեամբ ընտրէք լաւը, գիտնալով Աստուծոյ կամքը, այսինքն՝ ի՛նչ որ բարի է, ընդունելի է իրեն եւ կատարեալ». (ՀՌՈՎՄ. ԺԲ 2)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մի քանի շաբաթ առաջ մահմետական հայր ու զաւկի կողմէ Աւստրալիոյ մէջ տեղի ունեցած արիւնարբու սպանութիւնը անգամ մը եւս աշխարհին դիմաց դրաւ այն հարցը, թէ կրօնական ինչպիսի ըմբռնումով մարդ կրնայ իր նմանը սպաննել՝ կարծելով, որ աստուածահաճոյ արարք կը կատարէ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կ՚ապրինք ծանօթներու եւ անծանօթներու, տեսանելիներու եւ անտեսանելիներու լայն շրջանակի մը մէջ՝ զոր սովորաբար «ընկերութիւն» կը կոչենք։ Այս իմաստով ընկերութիւնը հակադրութիւններու ամբողջութիւն մըն է։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Շատերու համար գուցէ տարօրինակ թուի, սակայն, Յիսուս Քրիստոս Խաչի վրայ չմահացաւ. ուշաթափութիւն մը ունեցաւ եւ մարդիկ զինք մեռած կարծելով դրին գերեզման, ուրկէ դուրս գալով որոշեց, որ ժամանակն է Հնդկաստան երթալու եւ գնաց։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ամէն սկիզբ նոր յոյս մըն է, մարդիկ միշտ նորութիւն մը կը սպասեն, երբ սկիզբի մը վրայ կը գտնուին։ Իրականին՝ ամէն նոր օր սկիզբ մըն է, չէ՞ որ երբ ամէն օր կ՚աղօթենք՝ կը խնդրենք Աստուծմէ, որ օրուան «հաց»ը տայ մեզի։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Եկեղեցւոյ հայրերէն Օգոստինոս աշխատութիւններէն մէկուն մէջ՝ խօսելով Աստուծոյ էութեան մասին, կ՚ըսէ. «Աստուած չի կրնար սխալիլ, որովհետեւ անոր իմաստութիւնը կատարեալ է»։
ՀՐԱՅՐ ՃԷՊԷՃԵԱՆ
Մարդու անհատական, ընտանեկան եւ ազգային կեանքին մէջ կայ «ես»ի եւ «մենք»ի միջեւ համակեցութիւն եւ հաւասարակշռութիւն ստեղծելու մարտահրաւէրը։ Եթէ մարդը կ՚ապրի իր «ես»ով, բայց, այդ մէկը պէտք է համադրէ նաեւ հաւաքական կեանքին՝ իմա «մենք»ի հետ։
ԱՒԵՏԻՍ ՀԱՃԵԱՆ
Արմատական Բառարանին մէջ, Հրաչեայ Աճառեան նշած է, որ «կաղանդ» բառը հայերէնին մէջ մտած է յունարէնէն՝ χαλάνδαι («խալանդայ», դասական տառադարձութեամբ), որ կը նշանակէ «նոր տարի, ամանոր»։
ԱՐԹԻՒՐ ԻՓԷՔ
Սէր մէկէնիմէկ չ՚ըլլար. ան ժամանակի կը կարօտի, այսինքն՝ համբերութեան։ Նոյնիսկ եթէ Օրհան Վելի «Պիրտէնպիրէ»ի մէջ յայտնէ, թէ…
Ամէն բան մէկէնիմէկ եղաւ։
