ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
«Ձեր խիղճին չեմ կրնար ձգել հայ ժողովուրդի մտաւոր կարողութիւնները կասկածի տակ առնելու, հայ ժողովուրդի ազգային արժանապատուութիւնը վիրաւորելու Ձեր վտանգաւոր փորձերը, որովհետեւ ազգային արժանապատուութեան գիտակցութիւնը այսօր սփիւռքահայութեան գոյատեւման ամենէն զօրաւոր ազդակներէն մէկն է».
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Պահ մը խորհեցէք սիրելի բարեկամներ. ո՜րքան լուսաւոր եւ բարեբեր պիտի ըլլար ամբողջ աշխարհը եւ կեանքը՝ եթէ իւրաքանչիւր ոք իր ունեցած բարոյական կամ նիւթական ճոխութենէն բաժին մը հանէր իր եղբօրը։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Բոլորս ալ վստահաբար լսած ենք, որ խնամի-ծանօթ-բարեկամ սկզբունքով կ՚առաջնորդուի ներկայ աշխարհը. կարողութիւն, իմաստութիւն եւ այլ «ութիւն»ններով վերջացող բոլոր բառերը աւելորդ են պարզապէս:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Շողոքորթութիւն»ը Սուրբ Գիրքին մէջ զանազան առիթներով յիշուած է որպէս անխորհուրդ եւ վատ ունակութիւն։ Ստորեւ կը ներկայացնենք հատուածներ այս նիւթով։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայ գրականութեան մէջ կան աշխատութիւններ, որոնք հասարակ վէպ կամ գիրք ըլլալէ աւելի փիլիսոփայական գանձեր են. աշխատութիւններ՝ որոնք մարդը կը մղեն մտածելու, վերլուծելու եւ վերատեսութեան ենթարկելու համոզումները։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ազգային պատմութեան մէջ ծանօթ է Խոսրովի սպանութեան պարագան։ Ուստի, Խոսրովի մահէն ետք Հայաստան անկերպարան վիճակ մը կը ստանայ։ Պարսիկները կը տիրեն անոր եւ իրենց գերիշխանութեան տակ կ՚առնեն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր ժամանակաշրջանին մէջ ամենէ՛ն շատ լսուած, սակայն, միաժամանակ ամենէն շատ անտեսուած արժէքը խօսքի ազատութիւնն է. արժէք՝ որ գրեթէ բոլոր պետութիւններու կողմէ կը ներկայացուի որպէս անքակտելի մարդկային իրաւունք, ժողովրդավարութեան հիմք, սակայն, յայտնի եւ անյայտ ձեւերով կը սահմանափակուի եւ տարբեր ճնշումներու կ՚արժանանայ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ստորեւ հատուածներ կը ներկայացնենք Նորայր արք. Պողարեանի «Կանոնագիտութիւն. Երուսաղէմ, տպարան Սրբոց Յակոբեանց, 1992» գիրքէն, որուն «Բացատրական»ին մէջ հեղինակը կ՚ըսէ. «… Այժմ, նկատի առնելով այլ եւ այլ կողմերէ եղած խնդրանքը, տպագրութեամբ կը հրատարակենք զայն, խորհելով, թէ ոմանք պիտի կրնան օգտուիլ անկէ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Անորոշութեան հանդէպ մարդոց հետաքրքրութիւնը ունի դարաւոր անցեալ՝ որ կրնայ հասնիմ մինչեւ նախամարդը. նոյնիսկ Ադամ եւ Եւայի գիտութեան ծառէն ուտելն անգամ հետաքրքրութեան մը արդիւնքն էր:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Երբ Սուրբ Գիրքը առանց վերապահութեան կարդացուի, պայման է, որ ընթերցողը ունենայ այն ներքին հոգեկան փոփոխութիւնը՝ սրտի՛ փոփոխութիւնը եւ կամ ուրիշ խօսքով՝ պէտք է ունենայ վերստին ծնունդ, ինչպէս Տէր Յիսուս շատ յստակ եւ վճռական կերպով կ՚ըսէ. «Ճշմարիտ, ճշմարիտ կ՚ըսեմ քեզի.- Եթէ մարդ մը նորէն չծնանի, չի՛ կրնար Աստուծոյ թագաւորութիւնը տեսնել». (ՅՈՎՀ. Գ 3):
