Հոգե-մտաւոր

ՀԱՅԵՐԷՆ ԳԻՏՑՈՂ ՊԱՏՆ ՈՒ ԿՈՎԸ

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Հայ թատերգութեան մեծագոյն ներկայացուցիչներէն, ինչպէս նաեւ գրող եւ արձակագիր Վահրամ Փափազեան Լիբանանի մէջ լոյս տեսնող «Սփիւռք» շաբաթաթերթի 11 յունուար 1962-ի (Դ. տարի, թիւ 1, էջ 1) թիւին մէջ կը հրատարակէ «Պիտի չմեռնինք գաղութներու մէջ» խորագրեալ գրութիւն մը, ուր կը նկարագրէ Վիեթնամի մէջ ապրող Հրաչ Յակոբեան անունով հայորդիին հայ մնալու պայքարը. 

ՍԵՌԱԿԱՆՈՒԹԵԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔԸ

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

«Սեռականութիւն»ը կը համակէ մարդկային անձին բոլոր հանգամանքները, անոր մարմինին եւ հոգիին միութեան մէջ։ Ան կը վերաբերի մասնաւորապէս զգացականութեան, սիրելու եւ որդեծնելու կարողութեան եւ աւելի ընդհանուր կերպով՝ ուրիշի հետ հաղորդակցութեան զօդեր հաստատելու ատակութեան։

ԵԿԷ՛Ք, ՏՈՒՆԸ ՄԱՐԴ ՉԿԱՅ

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Վերջերս ինքզինքը «քաղաքական գործիչ» նկատող մտամոլոր երիտասարդ մը փիլիսոփայելէ ետք այլ երիտասարդի մը՝ կ՚ըսէր. «Ծայրայեղականներուն մի՛ հետեւիր շատ…»։ Այո՛, լսուած խօսք է, որ ամէ՛ն բանի ծայրայեղութիւնը վնաս է. մեծագոյն փիլիսոփաներէն Արիստոտել կ՚ըսէ. «Առաքինութիւնը միջինն է երկու ծայրայեղութիւններու»։

ԿԱՄ ՄՕՐՈՒՔՍ ԿԸ ԿՏՐԵՄ՝ ԿԱՄ ՎԱՐԴԱՊԵՏ Կ՚ԸԼԼԱՄ

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Տգե՛ղ պիտի հնչէ չէ՞, եթէ ըսենք Լեռ Կամսար անօթի էր… Հաւատացէ՛ք, որ իրականութիւնը շատ աւելի տգեղ է՝ քան այս արտայայտութիւնը: Լեռ Կամսար եւս դատապարտուած էր շատ մը հայ մտաւորականներու ճակատագրին՝ թշուառութիւն ու չքաւորութիւն։ 

ԶԱՏԿԱԿԱՆ ԼՈՅՍԻՆ ՏԱԿ՝ ՍԷ՛ՐԸ

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Եթէ ընտանիքը իր բոլոր անդամներով յաջողի Քրիստոսի մէջ կեդրոնանալ՝ Ան ալ ամբողջ ընտանիքը իրարու կը միացնէ եւ կը լուսաւորէ։ Ցաւերը եւ անձկութիւնները Տիրոջ Խաչին հետ կ՚ապրին, իսկ զայն համբուրելը՝ կարողութիւն կու տայ ամենավատ պահերուն տոկալու։

ԱՊԱՌՆԻ ՄՏԱՒՈՐԱԿԱՆՆԵՐԸ

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Լեռ Կամսար հայ գրականութեան մէջ անկրկնելի երեւոյթ մըն է՝ մա՛նաւանդ եթէ զինք նկատենք ո՛չ թէ երգիծաբան՝ այլ քննադատ։ Հայ գրականութեան մէջ բազմաթի՜ւ քննադատութիւններ կարդացած ենք. շատեր ունեցած են վիրաւորական շեշտ, ուրիշներ խիստ ու դաժան կշիռ, սակայն, Լեռ Կամսար կու գար անոնց վրայ աւելցնելու նոր մը։

ԳԱՂԱՓԱՐԸ ԿԵԱՆՔԷՆ ՎԵ՛Ր

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Հայ գրականութեան մէջ կան դէմքեր, որոնք իրապէս եզակի են. դէմքեր, որոնք անկրկնելի են. մեծութիւններ՝ որոնք կը յատկանշուին իրենց գրիչի ուժով, մտածողութեամբ, լեզուի ինքնատիպութեամբ եւ աշխարհը տեսնելու ուրոյն կարողութեամբ:

ՏԻՊԱՐ ՀԱՅՐ ԸԼԼԱԼ

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Հայր մը «տիպար հայր» չէ՛, եթէ իր ընտանիքին հանդէպ իր պարտականութիւններուն մէջ թուլանայ։ Ուստի, հայրեր Աստուծմէ պէտք է սորվին իսկական հայրութեան պայմանները. Աստուած լաւագոյն հա՛յրն է, կատարեալ հայրն է, աննման հայրն է եւ մէկ խօսքով՝ տիպար Հայրն է։

Էջեր