Արխիւ

Վրաս­տա­նի հայ կի­նե­րու «Շու­շա­նիկ» միու­թեան նա­խա­ձեռ­նու­թեամբ, Վի­րա­հա­յոց Թե­մի Ա­ռաջ­նոր­դա­րա­նի, «Հա­յար­տուն» կեդ­րո­նի եւ ան­հատ բա­րե­րար­նե­րու ա­ջակ­ցու­թեամբ Թիֆ­լի­զի Ս. Էջ­միա­ծին ե­կե­ղեց­ւոյ բա­կին մէջ տե­ղի ու­նե­ցած է հայ­կա­կան ազ­գա­յին կա­րեկ­րա­տե­սա­կի՝ տոլ­մա­յի փա­ռա­տօն-մրցու­մը: Ըստ «Ար­մէնփրէ-ս»ի, այս մա­սին տե­ղե­կա­ցու­ցած է Վի­րա­հա­յոց Թե­մը՝ ա­ւելց­նե­լով. «Լաւ ա­ւան­դու­թիւն դար­ձած է Վրաս­տա­նի ազ­գա­յին միւս ար­ժէք­նե­րուն հետ միա­սին ներ­կա­յաց­նել նաեւ հայ­կա­կան խո­հա­նո­ցը իր բազ­մա­զա­նու­թեամբ, որ հա­յոց բազ­մա­դա­րեան մշա­կոյ­թի ան­բա­ժան մասն է:

«Ա­կօս» շա­բա­թա­թեր­թի հիմ­նա­դիր Հրանդ Տին­քի դէմ գոր­ծուած մա­հա­փոր­ձին շրջագ­ծով ե­րէկ չորս հո­գի եւս ձեր­բա­կա­լուե­ցաւ։

Հա­լէ­պի մէջ վեր­ջերս տե­ղի ու­նե­ցած ծանր մար­տե­րուն ըն­թաց­քին ան­հե­տա­ցած էր հայ զի­նուոր մը, ո­րուն ա­նու­նը մին­չեւ վեր­ջերս չէր յստա­կա­ցած։ Սու­րիոյ ներ­քին պա­տե­րազ­մի մթնո­լոր­տին մէջ տեղ­ւոյն հա­յու­թեան մատ­նուած վի­ճա­կին շուրջ տե­ղե­կու­թիւն­ներ փո­խան­ցող հայ­կա­կան աղ­բիւր­նե­րը ո­րոշ չա­փով հա­կա­սա­կան տուեալ­ներ կը փո­խան­ցէին կամ լռու­թիւն պա­հել կը նա­խընտ­րէին այս նիւ­թին շուրջ։

Սուրբ Խաչ դպրեվանքի պարտէզի պատերու արտաքին երեսին վրայ շաբաթավերջին անծանօթներու կողմէ գրի առնուեցան ցեղապաշտ լոզունգներ:
Երեսփոխան Մարգար Էսաեան եւ Անվտանգութեան տնօրէնները շարժման անցան անմիջապէս:
Խնամակալութեան ատենապետ Թորոս Ալճան հրապարակեց յայտարարութիւն մը, որով դէպքը խստիւ պախարակեց յաչս Թուրքիոյ Հանրապետութեան աչալուրջ քաղաքացիներուն:

«Արաս» հրատարակչութիւնը հրատարակած է վերջին տարիներու ամենահետաքրքրական գործերէն մին:
Շուրջ երեքհազարամեայ պատմութեան մը սղագրութիւնը՝ չափազանց մատչելի եւ հրապուրիչ ներկայացմամբ:

Տեսակցեցաւ՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

​Ծա­նօ­թու­թեան եւ զրոյ­ցի հա­մար ժա­մադ­րուած եմ ֆրան­սաբ­նակ հայ­րե­նա­կի­ցիս՝ Սիւ­նի­քի մար­զի, Խնձո­րեսկ գիւ­ղը ծնած եւ շատ հե­տաքրք­րա­կան հան­գա­մանք­նե­րու մէջ Ֆրան­սա հաս­տա­տուած Մու­շեղ Մար­տի­րո­սեան-Չա­լո­յեա­նի հետ, ո­րուն մա­սին բազ­միցս լսած եմ իբ­րեւ բա­րե­րար եւ ա­րուես­տի գոր­ծեր հա­ւա­քող, նաեւ՝ իր հայ­րե­նի գիւ­ղին նուի­րուած անձ մը:

ԱՐԱ ԳՕՉՈՒՆԵԱՆ

​Թուր­քիա կ՚ապ­րի ար­տա­սո­վոր ժա­մա­նակ­ներ։ Նման ի­րա­վի­ճակ­նե­րու մէջ, աշ­խար­հի ա­մէն կողմ, փոք­րա­մաս­նա­կան հա­ւա­քա­կա­նու­թիւն­նե­րը բա­րո­յա­հո­գե­բա­նա­կան ա­ռու­մով կը դառ­նան գերզ­գա­յուն։ Ան­հասկ­նա­լի, ա­րտա­սո­վոր ո­չինչ կայ այս­տեղ։ Թրքա­հա­յու­թիւնն ալ նման հո­գե­վի­ճա­կի մը մէջ է ներ­կա­յիս, ա­պա­հո­վա­բար մեր երկ­րի միւս փոք­րա­մաս­նա­կան հա­ւա­քա­կա­նու­թիւն­նե­րուն հետ։

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Սուրբ Կոյս Մա­րիա­մի ստա­ցած ա­ւե­տա­բեր պա­տուէ­րով կի­ներ վերս­տա­ցան մարդ­կա­յին ցե­ղի նա­խա­մօր՝ Ե­ւա­յի մեղ­քի պատ­ճա­ռով կորսն­ցու­ցած յարգն ու պա­տի­ւը, եւ ան­շուշտ ի­րա­ւուն­քը եւ ա­զա­տու­թիւ­նը։

Նա­խա­ձեռ­նու­թեամբ «Ա­րա­րատ» հայ­կա­կան կազ­մա­կեր­պու­թեան նա­խա­գահ Գէորգ Գրի­գո­րեա­նի, Սո­ֆիա­յի ազ­գա­յին պատ­կե­րաս­րա­հին մէջ տե­ղի ու­նե­ցաւ «Կա­ռա­մա­տոյց» նա­խա­գի­ծին բա­ցու­մը, որ մաս կը կազ­մէ «Եր­կիր՝ գե­տին եւ ծո­վուն մի­ջեւ» շրջիկ ցու­ցա­հան­դէ­սին եւ կը ներ­կա­յաց­նէ 20-րդ դա­րու ա­նուա­նի գե­ղան­կա­րիչ Պե­տիկ Պետ­րո­սեա­նի մեծ ա­րուես­տը: