Արխիւ

Երէկ, Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի մէջ տեղի ունեցաւ յատկանշական եւ բաւական յուզումնախառն իրադարձութիւն մը։ Խորքին մէջ, սա շատ բնական պահ մըն էր, սակայն, վերջին շրջանի ցաւալի իրադարձութիւններու լոյսին տակ այդ պահը ստացաւ արտասովոր նշանակութիւն։

Գատըգիւղի Արամեան-Ունճեան վարժարանի ընտանիքը խանդավառ հանդէսով մը նշեց Համաշխարհային մայրենիի օրը, որ ՄԱԿ-ի ժամանակացոյցին վրայ տեղ կը գրաւէ։ Ներառական մօտեցումով պատրաստուած էր հանդէսի ծրագիրը։

Իսլամական աշխարհի ծոմապահութեան՝ Ռամազանի այժմու շրջանին, այս տարի եւս թրքահայ համայնքը կը պատրաստուի իֆթարի սեղան մը կազմակերպել՝ պետական եւ դիւանակալական շրջանակներէ ներկայացուցիչներու համար։

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Փետրուարի 19-ին, երբ հայաստանաբնակ ընթերցողը կրկին անգամ կը նշէր Գիրք նուիրելու օրը՝ իբրեւ յիշեցում, թէ նաեւ գիրքն է մեր գոյութեան շարունակականութիւնը, Հայաստանի Գիտութիւններու ազգային ակադեմիոյ Հիմնարար գիտական գրադարանի սրահներուն մէջ բացուեցաւ այլ՝ խորհրդանշական դուռ մը։

ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

«Մի՛ պարծենաք եւ ամբարտաւան բաներ մի՛ խօսիք, մեծախօսութիւն թող չլսուի ձեր բերանէն, որովհետեւ Աստուած իմացութիւններու Տէրն է եւ Ան կը պատրաստէ Իր զարմանահրաշ գործերը» (Ա. Թգ 2.3):

Միացեալ Նահանգներ զօրք կը կուտակէ, իսկ Իրան միշտ կը խօսի լուծման հնարաւորութիւններու մասին:
Ուաշինկթընի եւ Թեհրանի միջեւ կը նախատեսուի բանակցութիւններու նոր փուլ մը. միջազգային հանրութիւնը կը հետեւի ուշադիր:

ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ

-Պապի՛կ, ի՞նչ կ՚ընես.. մինչեւ վերջ սենեակդ քաշուած… ամէն օր…
Թոռնիկս է: Արդէն մեծցած հասակ առած եւ կ՚ուզէ, որ մենք այր եւ կին, ամէն շաբաթավերջ իր ներկայութեան, իր հետ անցընենք: Խօսինք: Ուտենք: Վիճինք: Խնդանք: Կ՚ատակենք: Երգենք:

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Ինչո՞ւ կը սորվինք, ինչո՞ւ կ՚ուսանինք։ Կը սորվինք, կ՚ուսանինք լաւ, կատարեալ «մարդ» ըլլալու համար, կ՚ուսանինք, որպէսզի ընտիր տեղ եւ դրական դեր ունենանք ընկերութեան մէջ, կ՚ուսանինք, քանի որ գիտութիւնը ո՛ւժ մըն է, զօրութիւն մըն է, ազդու միջոց մըն է դիրք մը ունենալու համար հասարակութեան մէջ ընդհանրապէս. «կ՚արդայ, ուսեալ մարդ եղիր, սորվէ. որպէսզի մա՛րդ ըլլաս…», կ՚ըսուի, բայց ի՞նչ է «մարդ ըլլալ», անիկա ընդհանրապէս զանց կ՚առնուի։

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Մարդիկ, ընդհանրապէս որքան գոհ են իրենց անհատական առաւելութիւններէն եւ գործերէն, նո՛յնքան դժգոհ են հաւաքական կեանքի գործունէութենէն, եւ որքան թոյլատու եւ ներողամիտ են իրենց անձնական տկարութիւններու, թերութիւններու եւ անկատարութիւններու համար, նո՛յնքան աններող եւ բուռն քննադատներ կը դառնան պատասխանատու անձերու եւ պաշտօնական մարմիններու հանդէպ։