ՆԱՐԷ ԳԱԼԵՄՔԷՐԵԱՆ
Երբ դպրոցական տարեշրջանի վերամուտը մօտենայ, բնականաբար արծարծուող բազմաթիւ հարցերու շարքին հրատապ կը դառնայ ժամանակակից արհեստագիտութեան գործածութիւնը:
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Ֆրանսայի հարաւ-արեւմուտքը՝ Փիրէնեան լեռներու վեհաշուք ստորոտին կը գտնուի քաղաք մը՝ Լուրտը, որ ինչպէս հարիւրաւոր տարիներ, այս տարի եւս միլիոնաւոր մարդոց համար դարձաւ յոյսի, հաւատքի եւ բժշկութեան հոգեւոր հանգրուան։
ՅԱԿՈԲ ՏԻՒՆԵԱՅԵԱՆ
25 օգոստոսի այն կիզիչ օրը՝ 20 տարի առաջ, 2006-ին, սա անիրաւ ու անարդար աշխարհին, իր պաշտած Հայաստանին ու ժողովուրդին հրաժեշտ տուաւ հայ գրականութեան վերջին Հսկան՝ Սիլվա Կապուտիկեանը (Երեւան, 20 յունուար 1919 - Երեւան, 25 օգոստոս 2006), հոգեկան անփարատելի ցաւերու մէջ բոլորելէ յետոյ իր ծննդեան 87-ամեակը:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Այսօր մարդը կրնայ ամբողջ օրը ապրիլ աշխարհի մը մէջ, ուր գրեթէ ամէն ինչ տեսանելի է, բայց ինք՝ անտեսանելի։ Ընկերային ցանցերը մեզի խոստացան մօտիկութիւն, կապ, ներկայութիւն։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Երեւանէն ոչ-հեռու, Դուին գիւղին մէջ՝ պատմական Դուին մայրաքաղաքի տեղին շատ մօտ, իրանահայ Ժորժ Աբրահամեանի հիւրընկալ տունը կարծես ժամանակի եւ սահմաններու վրայ կանգնած փոքրիկ աշխարհ մը ըլլայ՝ մշակոյթի, յիշողութեան ու մարդկային ջերմութեան միահիւսուած անկիւն մը։
Պատրաստեց՝
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Բանաստեղծ, արձակագիր Կարապետ Ոսկեան, ծնած է Բերա, Պոլիս, 1869 թուականի ապրիլի 14-ին:
Զաւակն է բնիկ կուտինացի Արիստակէս Ոսկեանի, որ տասը տարեկանին Պոլիս գաղթած է:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Մարդ երբ կը մեծնայ, միայն հասակ չ՚առներ։ Անոր հետ կը մեծնայ նաեւ աշխարհի մասին իր պատկերացումը։ Մանկութեան տարիներուն մեզի կը սորվեցնեն, թէ ի՛նչ է ճիշդը եւ ի՛նչը՝ սխալ, ի՛նչ է ազնուութիւնը, ի՛նչ կը նշանակէ յարգանքը, ինչո՞ւ պէտք է մեծերու հանդէպ պատկառանք ունենալ, ընկերոջ կողքին կանգնիլ, խոստումը պահել եւ մարդ մնալ նոյնիսկ այն պահերուն, երբ ո՛չ ոք մեզ կը դիտէ…
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Եղեռնազոհ գրող Մելքոն Կիւրճեանի ՝ Հրանդի «Ես ու պապիկս» պատմուածքը թոռնիկի մը մանկական անմեղ յիշողութիւններ են, որոնց մէջ նաեւ խորունկ ու իմաստասիրական խորհրդածութիւն մը կայ ընտանեկան յարկին տակ մեծ հօր՝ պապիկին ունեցած անփոխարինելի դերին եւ նահապետական հեղինակութեան մասին։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Եգիպտահայ մտաւորական, գրող, հասարակական-մշակութային գործիչ, երկարամեայ ազգային մշակ եւ բարերար Պերճ Թէրզեանի (1938-2025) մահէն կարճ ժամանակ անց, Գահիրէի մէջ, այս տարի լոյս տեսաւ «Եգիպտահայ համայնքի անդամներուն կիսադարեան համերաշխ գոյակցութիւնը» գրքոյկը։
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Մարդ արարածը տարօրինակ սովորութիւն մը ունի․ իր կեանքը կը փնտռէ այն ժամանակներուն մէջ, որոնք այլեւս գոյութիւն չունին կամ դեռ գոյութիւն չեն ունեցած։ Ան յաճախ կը վերադառնայ երէկին՝ վերլուծելու, թէ ի՛նչ եղաւ, ինչո՛ւ այդպէս եղաւ, ի՛նչ պէտք է ըսէր կամ ինչպէ՛ս պէտք է վարուէր, եթէ ժամանակը ետ դառնար։
