ՆԱՐԷ ԳԱԼԵՄՔԷՐԵԱՆ
ՄԱԿ-ի կայքէջը անցեալ տարեվերջին հրապարակեց մտահոգութիւն մը՝ պատերազմներու, հակամարտութիւններու առընչուած, արծարծելով արհեստական բանականութեան (ԱԲ) վերապահուած դերակատարութիւնը մարդկութիւնը հակակշռելու ջանքերուն մէջ:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Գիրք կարդալու սովորութիւնը մարդկային մշակոյթի ամենահին ու ամենախոր արմատներով երեւոյթներէն մէկն է։ Ժամանակները կը փոխուին, արհեստագիտութիւնը կը զարգանայ, մարդոց առօրեան կը դառնայ աւելի արագ եւ բազմաբարդ, բայց գիրքը կը մնայ անփոխարինելի ընկեր մը։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Օրերս կեանքէն հեռացաւ մեր ժամանակներու ամենախոշոր հայ լեզուաբանը, մեծ հայերէնագէտ, բառարանագիր եւ ուսուցիչ Պետրոս Սարգիսի Պետիրեանը։ Այս շաբթուայ մէջ՝ ապրիլի 7-ին, պիտի լրանար անոր 95-ամեակը։
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Տէր Յիսուս Քրիստոս Իր երկրաւոր առաքելութեան աւարտին ինչպէս նախապէս յայտնած էր Իր աշակերտներուն, թէ անօրէն հրեաներուն ձեռքը պիտի մատնուի, պիտի չարչարուի, պիտի խաչուի եւ թաղուի, սակայն երրորդ օրը յարութիւն պիտի առնէ, Իր խօսքերը արդէն իրականացած են եւ Տէր Յիսուս հրաշափառապէս յարութիւն առած է մեռելներէն, մեզի՝ մարդոց տալով այն անկորնչելի յոյսն ու վստահութիւնը, թէ մենք եւս յարութիւն պիտի առնենք, եթէ ընթանանք Իր ճամբաներով, եթէ հետեւինք Իր օրինակին:
ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ
Կրկին Զատիկ է… ի՜նչ լաւ: Տօն… եւ ուրախութիւն:
Եւ այս առթիւ ու ինքնածին, բառերուս եւ տողերուս նոր շունչ տալ կ՚ուզեմ ու այս ձեւով ու բաւական երկար մտածելով, կը փորձեմ տարբեր իմաստ տալ կեանքին:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Սուրբ Զատիկը՝ Յարութեան լուսաւոր տօնը, ամէն տարի մեզ կը մօտեցնէ ո՛չ միայն հաւատքի եւ յոյսի վերանորոգման, այլեւ ներքին ապրումներու այն խոր աշխարհին, ուր անցեալի քաղցր յուշերը կը խառնուին ներկայի զգացումներուն՝ յաճախ մեզ մղելով խորհելու, թէ ինչո՛ւ այն տաք, հարազատ ու «համով» տաղաւարներու զգացումը այսօր այնքան տարբեր կը թուի:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
«Հիւանդ հասարակութեան մէջ հնարաւո՞ր է առողջ մնալ» հարցումը խոր ու բազմաշերտ հարց մըն է, որ կը դպչի թէ՛ անհատական եւ թէ հասարակական կեանքի հիմքերուն։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Միջնադարեան գրականութեան գանձարանին մէջ բացառիկ արժէք է «Հայելի վարուց» կամ «Մեծ հայելի» զրոյցներու ժողովածուն, որ իր հռչակով ու տարածուածութեամբ թերեւս կը զիջի միայն Աստուածաշունչին։
ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ
Աւագ շաբաթ էր: Զատկուան կիրակիին հասցնող այդ օրերուն, ընկերային, ընտանեկան, զանազան ու բազմազան մեր պարտաւորութիւններու կողքին, անպայման, այր եւ կին, գոնէ մեր այս տարիքին, անգամի մը համար շաբթուան մէջ եկեղեցի «երթալու» ժամանակ մը կը ստեղծէինք:
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Այս օրերուն, երբ կը պատրաստուէինք վայելելու Աւագ շաբթուան խորհրդաւոր ու խաղաղ մթնոլորտը՝ այն հոգեւոր շրջանը, երբ մարդ կը հրաւիրուի ինքն իր հետ հանդիպելու, իր խղճին առջեւ կանգնելու եւ ներքին լռութեան մէջ Աստուծոյ ձայնը լսելու, մեր իրականութիւնը, դժբախտաբար, կը պարզէ ցաւալի ու մտահոգիչ հակապատկեր մը։
