Ընկերա-մշակութային

ՏԻԵԶԵՐԱԿԱՆ ԵՐԵՔ ԺՈՂՈՎՆԵՐՆ ՈՒ ԵԿԵՂԵՑԱԿԱՆ-ԱԶԳԱՅԻՆ ԺՈՂՈՎՆԵՐԸ (Ա.)

Ուսումնասիրեց՝ ԱԼԵՔՍ ՍՐԿ. ԳԱԼԱՅՃԵԱՆ

Տիեզերական ժողով կը կոչուին քրիստոնէական Եկեղեցիներու բարձրաստիճան հոգեւորականութեան համընդհանուր եկեղեցական ժողովները, որոնց ընդունած որոշումները ողջ Ընդհանրական Եկեղեցին պարտադիր կը համարէ։

«ԵՐԵՒԱՆ» ՊԱՆԴՈԿԻ ԲՆԱԿԻՉՆԵՐԸ

Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Երեւանի սրտին մէջ, Աբովեան փողոցին վրայ, գործող «Կրանտ հոթել Երեւան» («Երեւան») պանդոկէն ներս բացուած է ինքնատիպ ցուցահանդէս մը, որ նուիրուած է ամերիկահայ աշխարհահռչակ գրող Ուիլիըմ Սարոյեանի ծննդեան 110-ամեակին: Այս ցուցահանդէսով, ըստ էութեան, մեկնարկած է «Երեւան պանդոկի բնակիչները» նախագիծը, որ Երեւանի քանի մը թանգարաններուն եւ «Կրանտ հոթել Երեւան» պանդոկին համատեղ մշակութային ծրագիրն է:

«ԱՅՍ ԳԻՐՔԸ ՆՈՐՈՎԻ ԿԸ ՆԵՐԿԱՅԱՑՆԷ ԵՒ ԿԸ ԲԱՑԱՅԱՅՏԷ ՀՐԱՊԱՐԱԿԱԳԻՐ ՈՒ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ԳՈՐԾԻՉ ՌՈՒԲԷՆ ԶԱՐԴԱՐԵԱՆԸ»

Կը շնորհաւորեմ յարգելի պարոն Արա Գօչունեանը՝ ԺԱՄԱՆԱԿ օրաթերթի 110-ամեակի առիթով, եւ կը մաղթեմ, որ օրաթերթը ունենայ անխափան եւ արգասաւոր ուղի:

«ՏԱՅ ԱՍՏՈՒԱԾ, ՈՐ ՄԵՐ ԼՐԱՏՈՒԱՄԻՋՈՑՆԵՐԸ ՊՈԼՍԱՀԱՅՈՒԹԵԱՆ ՄԱՍԻՆ ՇԱՏ ԱՒԵԼԻ ՏԵՂԵԿՈՒԹԻՒՆՆԵՐ ՔԱՂԵԼՈՒ ՀԱՄԱՐ, ԻՒՐԱՔԱՆՉԻՒՐ ՏՈՂ ԳՐԵԼՈՒ ՀԱՄԱՐ ՊԱՐՏԱԴԻՐ ՏԵՂԵԿԱՆԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ-Ի ԴԻՐՔՈՐՈՇՄԱՆ ԵՒ ԱՅԴ ՊԱՐԱԳԱՅԻՆ ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹԵԱՆ ԿՐՆԱՆ ՓՈԽԱՆՑԵԼ ՇԱՏ ԱՒԵԼԻ ԱՌԱՐԿԱՅԱԿԱՆ, ՇԱՏ ԱՒԵԼԻ ՃՇՄԱՐԻՏ

Հայ իրականութեան մէջ՝ թէ՛ Հայաստանի եւ թէ առհասարակ՝ հայութեան մէջ, այսօր կայ շատ քիչ հաստատութիւն, որ մէկ դարէ աւելի պատմութիւն ունի: Եւ այս հանգամանքը ինքնին կը խօսի ԺԱՄԱՆԱԿ թերթի ունեցած արժէքին մասին: Պոլսահայութեան հպարտութեան առիթներէն մին՝ Կեդրոնական վարժարանը միայն մէկ տարի չէ ունեցած շրջանաւարտ՝ 1916 թուականին: Շատ տխուր  փաստ մըն է վարժարանի պատմութեան մէջ:

«ԺԱՄԱՆԱԿ-Ը ԻՆՔՆԻՆ ԿԱՐԵՒՈՐ ԲԱՑ ՄԸ ԿԸ ԼՐԱՑՆԷ ԸՆԴՀԱՆՐԱՊԷՍ ՄԵՐ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԻՐԱԿԱՆՈՒԹԵԱՆ ՄԷՋ»

Ես ԺԱ­ՄԱ­ՆԱԿ-ի ըն­թեր­ցողն եմ ար­դէն հինգ տա­րիէ ի վեր եւ ե­րե­ւի, թէ չեմ գի­տեր՝ քի­չե­րէ՞ն մին, թէ՞ շա­տե­րէն մին, թէ, որ ե­ղած եմ նաեւ ԺԱ­ՄԱ­ՆԱԿ-ի խմբագ­րա­տա­նը, ուր շատ աշ­խա­տան­քա­յին մթնո­լորտ կայ, շատ բա­րե­կա­մա­բար կ՚ըն­դու­նին բո­լո­րը եւ  նոյն կերպով կը ճա­նա­պար­հեն: 
ԺԱ­ՄԱ­ՆԱԿ-ի մա­սին խօ­սե­լու ա­տեն ես կ՚ու­զեմ ըն­դա­մէ­նը քա­նի մը յատ­կա­նի­շեր նշել. Նախ՝ ԺԱ­ՄԱ­ՆԱԿ-ը, կը կար­ծեմ, տա­րա­ծքաշր­ջա­նա­յին թերթ է, հա­կա­ռակ, որ ան կը հրա­տա­րա­կուի Պո­լիս, բայց շնոր­հիւ այն հար­ցադ­րում­նե­րու, ո­րոնք ընդգր­կուած են ա­նոր է­ջե­րուն մէջ եւ նաեւ շնոր­հիւ Սա­գօ Ա­րեան թըղ-թակ­ցի, որ սիւ­նակ ու­նի այն­տեղ, ան կը դառ­նայ տա­րա­ծքաշր­ջա­նա­յին թերթ։

«ԺԱՄԱՆԱԿ-Ը Ո՛Չ ՄԻԱՅՆ ՓՈՔՐԱՄԱՍՆԱԿԱՆ ԹԵՐԹ Է, Ո՛Չ ՄԻԱՅՆ ՍՓԻՒՌՔԵԱՆ ՀՐԱՏԱՐԱԿՈՒԹԻՒՆ Է, ԱՅԼ ՆԱԵՒ՝ ԹՈՒՐՔԻՈՅ ԻՐԱՎԻՃԱԿԸ ԶԳԱՑՈՂ, ԵՐԿՐԻ ԻՐԱՎԻՃԱԿԸ ԱՐՏԱՑՈԼՈՂ ՄԱՄԼՈՅ ՕՐԿԱՆ ՄԸՆ Է։ ԱՅՍ ԹԵՐԹԸ ԱՐՀԵՍՏԱՎԱՐԺՈՒԹԵԱՄԲ ԱՌԱՋՆՈՐԴՈՒԱԾ Է ԻՐ ԳՈՅՈՒԹԵԱՆ ԸՆԹԱՑՔԻՆ»

Յար­գե­լի ներ­կա­ներ, թոյլ տուէք մին­չեւ իմ խօս­քիս սկ­­սի­լը շնոր­հա­ւո­րել ԺԱ­ՄԱ­ՆԱԿ օ­րա­թեր­թը՝ 110-ա­մեա­կի առ­թիւ, շնոր­հա­ւո­րել Ա­րա Գօ­չու­նեա­նը, ա­նոր ծնող­քը, կո­ղա­կի­ցը, ո­րոնք բո­լո­րով, այս նոր ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նին, պահ­պա­նե­լով ըն­տա­նե­կան ա­ւան­դոյ­թը, յա­ռաջ կը տա­նին շատ պատ­կա­ռե­լի կեն­սագ­րու­թիւն ու­նե­ցող այս թեր­թը…

«ԵԹԷ ԽՕՍՔԸ ՊՈԼՍԱՀԱՅ ՀԱՄԱՅՆՔԻ ՄԱՍԻՆ Է, ՄԵՆՔ ԿՐՆԱՆՔ ՎՍՏԱՀ ԸԼԼԱԼ՝ ԺԱՄԱՆԱԿ-Ը ՑՈՅՑ ԿՈՒ ՏԱՅ»

Լրագ­րող­նե­րու մօտ ըն­դու­նուած է ը­սել՝ ժա­մա­նա­կը ցոյց կու տայ: Ես շատ ալ չեմ սի­րեր այդ ար­տա­յայ­տու­թիւ­նը եւ բո­լոր իմ ու­սա­նող­նե­րուս կ՚ը­սեմ, որ եր­բեք մի՛ գոր­ծա­ծէք այս ար­տա­յայ­տու­թիւ­նը յօ­դուած­ներ գրե­լու ժա­մա­նակ:

«ԺԱՄԱՆԱԿ ԴԱՐՁԱԾ Է ԱՅՆ ՊԱՐԲԵՐԱԿԱՆԸ, ՈՐ ԱՆԴՐԱԴԱՐՁԱԾ Է ՈՒ Կ՚ԱՆԴՐԱԴԱՌՆԱՅ ԱԶԳԱՅԻՆ, ԵԿԵՂԵՑԱԿԱՆ, ՄՇԱԿՈՒԹԱՅԻՆ, ՀԱՍԱՐԱԿԱԿԱՆ, ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ԿԵԱՆՔԻՆ ԵՒ ԱՅՍՕՐ ԱԼ ԻՐ ԱՐԴԻԱԿԱՆՈՒԹԵԱՄԲ ԴԵՐԸ ՉԻ ԶԻՋԵՐ ՈՐԵՒԷ ՊԱՐԲԵՐԱԿԱՆԻ ԹԷ՛ ՀԱՅՐԵՆԻՔԻ ԵՒ ԹԷ ՍՓԻՒՌՔԻ ՄԷՋ»

Ազ­գիս Հայ­րա­պե­տի օրհ­նու­թեան եւ ող­ջոյ­նի խօս­քը կը փո­խան­ցենք այս գե­ղե­ցիկ, հո­գե­պա­րար շնոր­հան­դէ­սի կազ­մա­կեր­պիչ­նե­րուն, մա­նա­ւանդ՝ ԺԱ­ՄԱ­ՆԱԿ օ­րա­թեր­թի խմբագ­րա­կազ­մին, ի դէմս Ա­րա Գօ­չու­նեա­նին: ԺԱ­ՄԱ­ՆԱԿ օ­րա­թեր­թը ար­դէն 110 տա­րե­կան է: Ու­րախ ենք ն­­շե­լու, որ տա­կա­ւին 2014 թուա­կա­նին Մայր Ա­թոռ Սուրբ Էջ­միած­նի մէջ տօ­նուե­ցաւ 100-ա­մեա­կի մի­ջո­ցա­ռում­նե­րու փակ­ման ցե­րե­կոյ­թը, ո­րու ըն­թաց­քին նոյն­պէս, ինչ­պէս այժմ, վե­րար­ժե­ւո­րուե­ցաւ, գնա­հա­տուե­ցաւ ԺԱ­ՄԱ­ՆԱԿ օ­րա­թեր­թի այն նպաստ­նե­րը, ո­րոնք ան ու­նե­ցած է մեր մշա­կու­թա­յին, հա­սա­րա­կա­կան, քա­ղա­քա­կան, կրօ­նա­կան կեան­քէն ներս:

«ԿԸ ԿԱՐԾԵՄ, ՈՐ «ԿԵՍԱՐԻԱ» ՅՈՒՇԱԳՐՈՒԹԻՒՆԸ ՄԵԶԻ ՇԱՏ ԲԱՆ ԿՈՒ ՏԱՅ։ ՃԱՆԱՉՈՂԱԿԱՆ ՄԵԾ ԱՐԺԷՔ ՈՒՆԻ ԵՒ ՄԵԶ ՀԱՂՈՐԴԱԿԻՑ ԿԸ ԴԱՐՁՆԷ ԹԷՔԷԵԱՆ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾԻ ՄՏՈՐՈՒՄՆԵՐՈՒՆ, ԿԵԱՆՔԻ ՎԵՐԱԲԵՐԵԱԼ ԴԱՏՈՂՈՒԹԻՒՆՆԵՐՈՒՆ»

Թէ­քէեա­նը մեր այն մե­ծե­րէն է, որ կա­րե­լի է ան­պատ­րաս­տից ը­սել գնա­հա­տա­կան խօս­քեր, մար­դու մը մա­սին, որ իր ամ­բողջ կեան­քը նուի­րա­բե­րած է իր ժո­ղո­վուր­դին, հայ գրա­կա­նու­թեան, իր կու­սակ­ցու­թեան, մա­մու­լին եւ հայ որ­բե­րուն:
Թէ­քէեա­նի կեան­քը ե­ղած է բազ­մա­բո­վան­դակ, տե­ղէ-տեղ, երկ­րէ-եր­կիր եւ ա­նընդ­հատ պայ­քար­նե­րու մէջ:

«ԹԷՔԷԵԱՆԱԳԻՏՈՒԹԵԱՆ ՄԷՋ ՆՈՐՈՒԹԻՒՆ Է «ԵՐԿՈՒ ԴՐԱԽՏՆԵՐ» ԳԻՐՔԸ։ ԹԷՔԷԵԱՆԻ ԱՌՋԵՒ ՄԻՇՏ ՓԱԿՈՒԱԾ ԵՆ ԴՐԱԽՏԻ ԴՌՆԵՐԸ ԵՒ ԱՆՈՐ ՏՐՈՒԱԾ Է ՄԵԾ ԱՌԱՔԵԼՈՒԹԻՒՆ ՄԸ՝ ՍՏԵՂԾԵԼ ՈՒՐԻՇՆԵՐՈՒ ՀՈԳԻԻ ԴՐԱԽՏԸ, ԲԱՑ ՊԱՀԵԼՈՎ ԱՆՈՐ ԴՌՆԵՐԸ»

Թէ­քէեա­նը մե­զի ան­ծա­նօթ հե­ղի­նակ չէ, մա­նա­ւանդ հայ­րե­նի­քի մէջ, ո­րուն մի քա­նի կար­կա­ռուն ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­ներ անդ­րա­դար­ձած են՝ Պրն. Վազ­գէն Գաբ­րիէ­լեա­նը, Յա­րու­թիւն Ա­ւա­գեա­նը, Սա­մուէլ Մու­րա­տեանն ալ անդ­րա­դար­ձած է իր հեր­թին եւ Սփիւռ­քի մէջ անդ­րա­դար­ձած է Յա­կոբ Օ­շա­կա­նը եւ ու­րիշ­ներ: 

Էջեր