Հարթակ

ԱՄԷՆ ԻՆՉ ԿՈՐՍՆՑՈՒՑԻ՞ՆՔ

ՀՐԱՅՐ ՃԷՊԷՃԵԱՆ

Դիմատետրի էջ-հաշիւ չունիմ բայց կը հետեւիմ անոր բովանդակութեան տիկնոջս անձնական էջին միջոցաւ։ Յատկապէս արցախեան քառասուն եւ չորս օրերու պատերազմէն ետք, դիմատետրի էջերու վրայ կը հեղեղուին յօդուածներ, վերլուծումներ, անձնական տպաւորութիւններ, յուզումնախառն տրամադրութիւններ, պոռթկումներ եւ անմակարդակ ու գռեհիկ արտայայտութիւններ։

«ԸՆԴԴԻՄՈՒԹԻՒՆԸ ԱՅՍ ՊԱՀՈՒ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՈՒՈՒԹԵԱՆ ՀԱՄԱՀՈՒՆՉ՝ ՍԱՀՄԱՆԱԴՐԱԿԱՆ ՔԱՅԼԵՐ Կ՚ԱՌՆԷ»

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Հայաստանի առկայ քաղաքական տագնապին մէջ միշտ զգալի է սահմանադրութեան հաւատարիմ մնալու խնդիրը, թէեւ կացութիւնը բաւական բարդ է։ Այսօրուայ պայմաններով Հայաստանի զինեալ ուժերը եւ կառավարութիւնը ձեւով մը տարբեր ճամբարներու մէջ են եւ ընդդիմութիւնն ալ դիրք գրաւած է զինեալ ուժերու կողքին։

ՄՈՒՐԱՑԻԿԸ

ԱՆԻ ԲՐԴՈՅԵԱՆ-ՂԱԶԱՐԵԱՆ

Անցումին մուտքին, աստիճաններուն վրայ, մուրացիկ մը նստած է: Եօթանասունն անց կին մըն է ան՝ աջ ափը պարզած, հայեացքը խոհուն, միտքերու անդունդին մէջ մխրճուած, դիրքը անցորդներէն նուաստ, բրդեայ ցնցոտիներով պարուարուած, կարկտած քղանցքով ոտքերը պատսպարած, ձախ ձեռքը ծնօտին եւ ձախ ուսը պատին յենած...

ԾՈՎԱՓ

ԵՐԱՄ

Կը խփէ ժամանակի երեսին ալիքներովն իր։ Ժամանակը կ՚անցնի, ինք կը մնայ։ Այստեղ է միշտ, ականատեսն է մարդոց անցումին, որ ամէն օր է, ամէն ժամ, ամէն վայրկեան։

ԱԼՊՕ ԱՊԵԱ՜Տ

ՍԵՒԱՆ ՍԵՄԷՐՃԵԱՆ

Ամրան տաք օրերու հազի՜ւ զովացած երեկոներուն, տարուան երեք ամիսները զաւակներուն հետ անցընելու համար Հալէպ եկող հայրս, մեր տան մե՜ծ պատշգամը, առանց ձանձրանալու դանդաղօրէն, երկա՜ր-երկար կը լուար, Քուէյթի տօթերուն կրակը տարիներ ճաշակած՝ ամբողջ օրը արեւին տակ մնացած պատշգամի քարերուն տառապանքը կարծես կիսելով, զանոնք քար-քար կը ջրէր։

ՅՍՏԱԿ ՏՐԱՄԱԲԱՆՈՒԹԻՒՆ

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Վերլուծաբան Թաթուլ Յակոբեանի մեկնաբանութիւնները. «Որպէսզի Հայաստան քարտէսին վրայ մնայ՝ որպէս անկախ պետութիւն, երկխօսութենէ զատ այլընտրանք չեմ տեսներ։ Առկայ ընթացքը մտահոգիչ է։ Պէտք է առաջնորդուինք իրողութիւններով։ Մեր անկախութիւնն ու ինքնիշխանութիւնը այնքան թուլացած են, որ եթէ նոյնիսկ մենք դէմ ըլլանք, միեւնոյնն է՝ երկաթուղիներն ու ճանապարհները պիտի բացուին։ Աւելի լաւ է՝ մենք մաս կազմենք յառաջիկայ գործընթացներուն»:
«Պէտք է կարողանանք լեզու գտնել մեր հարեւաններուն հետ։ Օր մը այդ ճանապարհով պիտի անցնինք։ Ներկայիս չենք առներ այդ ցաւոտ քայլը, բայց այդ մէկը ապագայ սերունդներուն պիտի ձգենք՝ որպէս ծանր բեռ»:
«Ի հարկէ, դժուար է Անգարայի հետ խօսիլը, բայց եթէ Երեւանը չխօսի, ապա փոխարէնը մեր հաշւոյն Մոսկուան պիտի խօսի»:
«Նիկոլ Փաշինեանի մեղքը շատ աւելի ծանր է՝ քան դաւաճանութիւնը։ Ղեկավարութիւնը ամէն ինչ ըրաւ, որպէսզի մենք ունենանք նոր պատերազմ ու նոր աղէտ։ Պարտուած առաջնորդին մնալը կը նշանակէ՝ ամէն օր նորանոր կորուստներ եւ անորոշութիւն։ Զարմանալի իրավիճակ մը ստեղծուած է. մեր մօտ թէ՛ իշխանութիւնը եւ թէ ընդդիմութիւնը ընտրութիւն չեն ուզեր։ Պէտք է ձեւաւորուի երրորդ ուժ մը»:

ԽԱՂԸ

ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ

Այդ օր, կեանքը իրեն անօրինակ թուեցաւ: Տեսակ մը կծու եւ անհամ: Հաւանաբար ժամանակի թելադրանքէն ծնունդ առած յուսահատութեան մը պատճառով էր այս մէկը: Թերեւս ալ, այն թելադրանքէն, որ յանկարծ թափանցելով մարդուս էութենէն ներս, զայն ամբողջովին կ՚ընկճէ:

Էջեր